Wannes van de Velde reeds één jaar overleden

Het is vandaag reeds één jaar geleden dat Wannes van de Velde is overleden. Ik heb Wannes vaak zien optreden, maar ik heb hem slechts één keer lang gesproken. Dat was nu ongeveer twintig jaar geleden ter gelegenheid van een één-mei-nummer van De Rode Vaan. Ik was er een beetje met een klein hartje naartoe gegaan, want Wannes had de reputatie “gene gemakkelijke” te zijn, als het op interviewen aankwam. Niets bleek minder waar. Het werd een warm gesprek, waarop ik altijd met een goed gevoel heb teruggekeken. En nu dus ook met het weeë gevoel van de melancholie…

Muziek uit Brazilië: een update

Ik heb (ruimschoots laat, ik geef het toe) een hoofdstukje toegevoegd over de lambada.

Is “Misirlou” een Grieks volksdeuntje?

“De Tuin van Eden” van Bart Stouten, iedere weekdag op Klara van vijf tot zeven, brengt altijd verrassende muziek, maar vorige week was ik toch superverbaasd door een knappe, zeven minuten lange uitvoering van de bekende surf-klassieker “Misirlou” als Griekse volksmuziek door Sakis Stratopoulos, bouzuki; Geoff Goodman, mando-cello & gitaar; Alex Haas, bass en Shankar Lal, tablas (Enja 9117-2). Bij de voorafgaande aankondiging had ik niet echt opgelet, dus ik wist niet of dit nu een bijzonder originele aanpassing is van het nummer dat vooral bekendheid kreeg sedert “Pulp fiction” of juist de originele versie (of beter gezegd als men het over volksmuziek heeft: een uitvoering die dicht aanleunt bij de mogelijk originele versie). Ik had Bart een mailtje gestuurd, maar merkwaardig genoeg heeft hij daarop nog niet geantwoord. Dit is de eerste keer dat Klara het op “interactief” vlak laat afweten…

Paul Rans en het Antwerps Liedboek

Amper een jaar na zijn CD met nummers uit het Gruuthuse-handschrift bracht Paul Rans bij Eufoda opnieuw een CD uit, deze keer met liederen uit het Antwerps Liedboek.

Paul Rans en het Gruuthuse Manuscript

In 1992 bracht Paul Rans, vooral gekend van zijn werk met de folkgroep Rum, bij Eufoda een CD uit met liederen uit het Gruuthuse Manuscript.

Cajun: een Amerikaanse odyssee

Gisteren heb ik nog maar mijn afkeer uitgesproken voor de overvloed aan kookprogramma’s en toch ga ik vandaag er alweer één aanraden. Alhoewel, “Zalm voor Corleone” (Canvas, 23.20 uur) kan toch niet over dezelfde kam worden geschoren als Gène Bervoets, Jamie Oliver of andere Piet Huysentruyts. Zeker niet vanavond, want het gaat over Louisiana, de enige staat in de Verenigde Staten die ik eigenlijk wel eens zou willen bezoeken. Maar dat zal er wel nooit van komen, want als (ex-?)communist mag ik daar toch niet binnen. In the Land of the Free. Jaja, Miel Swillens, denk daar maar eens even over na.

Van Norteno tot Tex-Mex

Ricardo Valenzuela zou het nieuwe millenium ingegaan zijn als 59-jarige. Misschien zou hij die verjaardag gewoon in alle anonimiteit bij zijn Mexicaanse familie in Texas hebben gevierd, maar net zo goed zou het in Las Vegas kunnen zijn geweest met champagne, coke (maar dan geen coca cola) en bourbon à volonté. Misschien zou Valenzuela dan reeds honderd kilogram wegen en op een dieet van hamburgers, pep- en slaapmiddelen leven, misschien (maar veel minder waarschijnlijk) zou hij nog slank zijn en met zijn sexy grijze haren nog af en toe opduiken in de hitparade.
Het is hoe dan ook allemaal koffiedik kijken, want Ricardo Valenzuela is de man die bekendheid verwierf door onder de naam Ritchie Valens twee hitsingels uit te brengen (“Come on let’s go” en “Donna”), maar die een jaar later, op 3 februari 1959, omkwam in het fameuze vliegtuigongeluk waarbij ook Buddy Holly, the Big Bopper en de piloot om het leven kwamen. Voor wie het allemaal heeft meegemaakt, is de naam Ritchie Valens steeds een begrip gebleven, maar voor de huidige tieners zou deze eendagsvlieg normalerwijze totaal onbekend moeten zijn.

Horlepijpen met of zonder slip

Toen premier Dehaene eind 1998 een bezoek bracht aan China en de plaatselijke harmonie om hem te verwelkomen “Mie Katoen” aanhief, werd een ander dergelijk incident nog eens in herinnering gebracht. Toen een delegatie van de Belgische regering het nog niet zo lang onafhankelijke Kongo bezocht, hief een zwarte bariton plechtig “De pompbak is kapot” aan.
De Vlaamse volksmuziek is dus altijd al een problematische aangelegenheid geweest. Als dronken Gentse metaalbewerkers in de één-mei-stoet zingen van “op de tet van ons Marjet hebben ze tsjoepkes opgezet om aan te zuigen” dan vind ik dat maar een zielig spektakel, maar men moet zo’n dingen ook niet trachten te ontkennen.
Uit Engeland komen dan weer The Mediaeval Baebes, een gezelschap van twaalf jonge vrouwen, die middeleeuwse liederen zingen in lange witte gewaden, die volgens waarnemers “a bit see-through and a bit tight” zijn. En vooral: “some of them haven’t got pants on”! Men kan zich dan ook terecht de vraag stellen: mag men in zo’n geval wel de horlepijp dansen?

Skiffle: muziek maken met een wasbord en een kruik

Op een dag kreeg de twaalfjarige Chris Barber een plaat van Coleman Hawkins in zijn handen. Het zou zijn leven totaal veranderen. Tot dan toe had Barber, die van “betere” komaf was, klassieke viool gestudeerd, maar nu schakelde hij over op de trombone. Later stichtte Barber verscheidene orkestjes die in Engeland een ware rage veroorzaakten (de zogenaamde “trad jazz” met o.a. Ken Colyer, Humphrey Lyttelton, Kenny Ball, Acker Bilk…). Maar belangrijker nog was dat Barber twee muzikanten heeft gelanceerd die elk aan de basis hebben gelegen voor de twee richtingen in de beatboom van de jaren zestig: de zeer tekstgerichte Beatles en de rhythm-and-bluesachtige Rolling Stones.
Eerst lanceerde hij immers zijn banjospeler Lonnie Donegan, die onder zijn echte naam (hij was in 1931 geboren als Anthony James Donegan) reeds in 1952 zelf een jazzband had gevormd, namelijk The Tony Donegan Jazz Band. Donegan had, als zoon van een Schotse jazzmusicus, deze muziek leren kennen in… Wenen, waar hij in de naoorlogse dagen met Amerikaanse soldaten jamde. Toen hij in de Royal Festival Hall het voorprogramma mocht verzorgen van zijn grote idool Lonnie Johnson, veranderde hij op slag zijn naam in Lonnie Donegan. Hij leerde ook andere jazzliefhebbers kennen zoals Ken Colyer, die in de jaren veertig een communistisch boekenwinkeltje uitbaatte in het centrum van Londen. Daar haar hij ook een klein rekje met importplaten uit de Verenigde Staten: “Folk songs from the American working-class people”. Hierbij ook platen van Woody Guthrie en Leadbelly. Op die manier ontdekte Donegan van deze laatste het nummer “Rock island line” en het was meteen bingo. (Nog later zou hij “Cumberland gap” uitbrengen dat eigenlijk “Grand coulee dam” van Woody Guthrie is.)