50 jaar FC Oostberg

In de jongste aflevering van Info Temse staat een bijdrage over vijftig jaar Oostberg, die ik met toestemming van burgemeester Luc De Ryck hieronder mag afdrukken. Ik had hier vooral om gevraagd, omdat ikzelf een klein paragraafje aan dit overzicht kon toevoegen. Op het einde van de jaren zeventig heeft de ploeg van De Rode Vaan immers een wedstrijd gespeeld tegen F.C.Oostberg op hun plein, omdat een toenmalige schoonbroer van mij deel uitmaakte van die ploeg. Na afloop was er dan een verbroedering in de Marron, de dancing van alweer een andere toenmalige schoonbroer eveneens op de Oostberg. Er bestaat een mooie foto waarop de twee ploegen samen te zien zijn en ik was er vooral op gebrand die aan het geschiedenisboek toe te vertrouwen. Helaas vind ik hem niet meer terug. De enige foto die ik heb teruggevonden is een flouë “actiefoto” van mezelf. Op zich ook wel “historisch” want uiteindelijk zou ik de wedstrijd vroegtijdig moeten verlaten omdat ik mijn voet had omgeslagen. Om heel eerlijk te zijn, de reactie van de andere spelers van De Rode Vaan achteraf was dat het inderdaad een “patattenveld” betrof, waar dergelijke ongelukjes dan ook gemakkelijk kunnen voorkomen. Eigenlijk wordt dit bevestigd in het stukje hieronder, zij het dan dat men het over “ploetervoetbal” heeft, terwijl de wedstrijd waarover ik het heb juist onder een stralende zon gespeeld werd. Wat de uitslag van de wedstrijd was, kan ik me niet meer herinneren. Wat ik me wél herinner, is dat niet lang daarna de voetbalploeg van De Rode Vaan werd opgeheven omdat er te veel gekwetsten (en dus ook verlies van arbeidsuren) waren…

Morgen: Standard-Arsenal

Morgen speelt Standard Luik in de Champion’s League tegen Arsenal. Alhoewel ik helemaal niet geïnteresseerd ben in voetbal, moet ik dan toch altijd denken aan mijn verblijf in Londen in 1971, in een huis waar ook drie Arsenal-spelers logeerden, waarvan Sammy Nelson (foto) de bekendste was.

“Gregory’s girl”, een film over voetbal, maar ook zoveel méér

Vanavond om tien voor middernacht op BBC1: “Gregory’s girl”, een van de beste “coming-of-age” films die ik ooit heb gezien. Hij werd gedraaid door de Brit Bill Forsyth in 1981 en gaat over (uiteraard) Gregory (gespeeld door John Gordon Sinclair) die verliefd wordt op Dorothy (Dee Hepburn), een meisje dat zowaar in hetzelfde voetbalteam speelt als hijzelf. Dat kon blijkbaar nog in die tijd. Ik geloof zelfs dat ze béter was dan hij, wat mede deel uitmaakt van het plot van de film, want die gaat eigenlijk juist over de onzekerheden van Gregory of van eender welke puber, als je ‘t mij vraagt…

Linksbuiten

Trouwe lezers weten het al langer: ik heb niks met voetbal. Daarom zal het des te meer verbazing wekken dat ik even de aandacht wil vestigen op een aflevering van “Profiel”, vanavond om tien voor negen op Nederland 2. Die aflevering is namelijk gewijd aan “de linksbuiten”. Misschien denkt u nu dat ik een grapje maak: linksbuiten, extreem links, je weet wel. En ik geef toe: het is een leuke bijgedachte. Maar nee, als ik dan toch al iets heb met voetbal, dan is het inderdaad met de linksbuiten. En ik had er nog nooit bij stilgestaan, maar in de aankondiging van dit programma lees ik: “profiel van de artistieke eenling in het voetbal”. Een “artistieke eenling”. Fantastisch. Dat ik daar zelf nog niet opgekomen was. Vandaar dat ik me daarmee vereenzelvig natuurlijk. Let wel: enkel in mijn fantasie, in de werkelijkheid speelde ik zo slecht dat ik als kind altijd in de goal “moest” staan en als volwassene, bijvoorbeeld in het team van De Rode Vaan, werd het “the next best thing” – lees “the next worst”: namelijk stopper. Gewoon in de weg staan, dàt was mijn functie in het team.
Maar goed, het programma van vanavond is Nederlands van makelij en daarom passeren Coen Moulijn, Pieter Keizer en Robbie Rensenbrink de revue. Drie spelers waarvoor ik wel een zekere sympathie voel (vooral voor Coen Moulijn), maar de enige échte linksbuiten is natuurlijk wijlen Wilfried Puis. Toen Puis is gestorven, is mijn liefde voor het voetbal eveneens ten grave gedragen. Wie weet hoe het was gelopen, indien Wilfried was blijven leven?

K.S.V.Temse kampioen!

Voor het eerst in zijn geschiedenis stoot K.S.V.Temse door naar de derde klasse! Met een 0-0 gelijkspel tegen dichtste belager Bornem is K.S.V.Temse gisteren kampioen geworden in vierde klasse A. Mijn hartelijkste gelukwensen!

René Vandereycken ontslagen als bondscoach

Zoals verwacht werd René Vandereycken gisteren door de Belgische Voetbalbond ontslagen als coach van het nationale elftal. Opvallend daarbij was dat de pers reeds geruime tijd hierop aanstuurde. Vandereycken is nu eenmaal niet erg geliefd bij journalisten. Ik vrees trouwens dat ik mij daarbij moet aansluiten op basis van dat ene interview dat ik met hem heb gehad. Dat was destijds in opdracht van Eric Goeman voor Tempo, het culturele stadsmagazine van Gent dat maar een heel kortstondig bestaan heeft gekend. Uiteraard was de aanleiding dat Vandereycken trainer geworden was van A.A.Gent. Maar het is dus geen fijne herinnering geworden. Niet dat er iets speciaals is gebeurd. Niet dat ik geblunderd heb. Nee, gewoon, mijnheer Vandereycken kwam mij niet over als een prettig mens. Maar misschien moet dat ook niet natuurlijk. Ik dacht alleen dat een trainer ook een band met zijn ploeg moest hebben en bij uitbreiding met de stad die ze vertegenwoordigt, maar dat blijkt natuurlijk weer ontzettend naief van mij te zijn geweest! Het is gewoon: take the money and run.

Paul Van Himst wordt vandaag 65

Belgiës wellicht beste voetballer ooit, Paul Van Himst, wordt vandaag 65 jaar oud. “Maar ik ga nog niet met pensioen,” zegt hij fier, net als al die ouw’ peekes die deelnemen aan “The Weakest Link” en er bij Anne Robinson telkens de nadruk op leggen dat ze het nog altijd “druk, druk, druk” hebben. Logisch, want anders worden ze door de Bitch van de BBC afgeschilderd als luierikken die op kosten van de gemeenschap leven. Dat geldt trouwens ook voor studenten. Vooral die welke menswetenschappen als richting hebben gekozen. Uiteraard is er dan ook nog nooit een deelnemer geweest die er voor uit is gekomen dat hij (of zij) “werkloos” is. Wat zou de Maggie Thatcher van Showbizzland dàn immers niet zeggen?
Maar goed, Paul Van Himst denkt er dus niet aan met pensioen te gaan, zegt hij. Maar dan heeft hij het uiteraard niet over voetballen, maar over het verkopen van koffie. Wat zou Ben Crabbé immers zijn zonder zijn dagelijks Brésorreke? Het is voor mij nog altijd een raadsel hoe Crabbé met deze onbetaalde (?) reklame wegkomt. (Al weet ik niet hoe ver hij het de laatste tijd durft drijven, want “Blokken” valt precies op hetzelfde tijdstip als “The Weakest Link” en sinds een jaar geven we dààr de voorkeur aan, omdat het “een uitdaging” is om ons met Britse kandidaten te meten in een quiz. En we winnen daar nog altijd vlot van als het over cultuur gaat – zoals in àlle quizzen, waar ook ter wereld, geeft iedereen niet thuis als het over klassieke muziek of letterkunde gaat – en ook als het over het buitenland gaat, want die eilandmentaliteit van de Britten krijg je er ook met geen stokslagen uit.)
Maar ik dwaal alweer af. Wat ik wou zeggen, is dit: ik zit al lang met een interview met de koffiemadammen van de Bond Moyson in Gent, waarvan ik begot niet zou weten, waarom ik het zou publiceren. En nù heb ik dus een reden gevonden natuurlijk: Paul en zijn Brésorreke!

Hooliganisme in België

“Libero”, een blad dat zichzelf als “voetbalwereldtijdschrift” omschrijft, lichtte in het begin van 1991 het stadionbezoek door voor alle bij de UEFA aangesloten landen. Daaruit bleek dat dit nogal drastisch terugliep. Puur in aantal leidden de traditionele voetballanden Italië en Spanje nog steeds (met gemiddeld resp. 28 en 25 duizend toeschouwers per match) maar ook hier was er een lichte achteruitgang, net als in Engeland en Duitsland die de derde plaats deelden met 20.000 bezoekers. België was één van de landen waar de terugval het opmerkelijkst was (van nog een goede tienduizend gemiddeld in de periode 1963-1988 tot een kleine zevenduizend in het seizoen ‘89-’90). Enkel Portugal, Bulgarije, Polen en Joegoslavië kenden in droge cijfers nog een grotere terugval. In percentages t.o.v. de totale bevolking bleef België tamelijk goed scoren (6de met 7,60%), zeker als men weet dat de top drie Cyprus-Schotland-Portugal was. Met andere woorden: procentueel gezien was de belangstelling voor het voetbal in België nog altijd groter dan o.a. in Engeland, Spanje, Italië en Duitsland.
Toch is het interessant even de oorzaken voor de terugval te overlopen. Die zijn dan drieërlei: het immense TV-aanbod, het geweld in de stadions en de verandering van het vrijetijdspatroon. Suggereert “Libero” een afslanking van de topreeksen om de belangstelling opnieuw aan te wakkeren (nadat men eerder een neiging had om ze uit te breiden, denk aan 18 i.p.v. 16 ploegen bij ons sedert 1974; in Schotland daarentegen, waar men gezakt is tot 10 – met dan vier matchen per jaar – daar neemt het stadionbezoek juist toe), maar zouden ze niet eerder in de richting van het hooliganisme moeten kijken?
Op een studiedag van de Socialistische Federatie voor Plaatselijk Open Jongerenwerk werd de problematiek van het hooliganisme ook verder opengetrokken tot vandalisme en dergelijke. Toch willen we hier voornamelijk blijven stilstaan bij het specifieke voetbalhooliganisme, zoals dat naar voren is gekomen in de referaten van de uitgenodigde sprekers: hoofdcommissaris Roger De Bree van Brugge, Luc Van den Bossche (SP-kamerlid van de Heizelcommissie) en professor Eugeen Verhellen (seminarie jeugd- en volwassenenvorming van de RUG).

Hoe zou het nog zijn met… Daniel Amokachi?

Alhoewel hij als Nigeriaan uiteraard niet aan het Europese kampioenschap zou kunnen deelnemen, is het toch door deze voetbalgekte dat ik me plotseling afvroeg: hoe zou het nog zijn met Daniel Amokachi? Ik ben deze Nigeriaanse sterspeler gaan interviewen toen hij nog piepjong op de bank zat bij Club Brugge. Dat was voor het jongerenblad “Graffiti” en mijn stuk begon dan ook aldus…

De geschiedenis van het voetbal

Michel Dhooghe heeft – ongetwijfeld ingegeven door de huidige voetbalgekte n.a.v. het Europese kampioenschap – een boekje geschreven over het ontstaan van het voetbal. Misschien dat daar in ons taalgebied behoefte aan was, dat weet ik niet, ik hou me immers niet zo veel met dat onderwerp bezig. Maar het échte standaardwerk is natuurlijk afkomstig van een Engelsman. Ene Percy M.Young schreef “A History of British Football” (uitg. London, Arrow Books) in 1968 en het telt 320 blz. Ik gebruik het voor enkele cursieve mijmeringen vanuit buitenspelpositie.