“Dams en Van Deun” op Radio 2

Het luisterspel is weer in, naar het schijnt. Alleszins start op 8 september op Radio 2 “Dams en Van Deun”, een spin-off van de televisieserie “Witse”. Of zeg maar: Witse zonder Witse. Hubert Damen besloot immers niet mee te spelen, zodat zijn adjudanten Rudi Dams (Marc Stroobants) en Romain Van Deun (Daan Hugaert) vrij spel krijgen, elke weekdag omstreeks kwart voor elf in “De Madammen”. De hele week wordt er een verhaal opgebouwd dat zijn ontknoping krijgt op vrijdag. Elke aflevering duurt zo’n vijf à zes minuten, zodat op een half uur alles moet verteld zijn. Een uitdaging voor scenarist Ludo Schats. Voor Daan Hugaert wordt het een verkennen van een nieuw medium, al meen ik me toch te herinneren dat ik Daan reeds vroeger in luisterspelen aan het werk heb gehoord…

“Les in hysterie” van Toneelgroep Ceremonia

Nog tot 21 juni kan men in de Minardschouwburg, Walpoortstraat 15 in Gent, terecht voor “Les in hysterie” van Toneelgroep Ceremonia. Ceremonia is het gezelschap van Eric De Volder en er worden dan ook meestal teksten van hemzelf gespeeld in zijn eigen regie. Ook nu is dat weer het geval.

Bert André in “Flodder”

Vanavond om half tien op VTM: “Flodder”, een Nederlandse komedie van Dick Maas uit 1986 met de onlangs overleden Bert André in de onvergetelijke rol van de buurman.

Dirk Tanghe regisseert “La Forza del Destino”

Eindelijk heeft Dirk Tanghe zijn langverwachte operaregie “gekregen”. Het is dan bovendien nog het heel mooie “La Forza del Destino” van Giuseppe Verdi in de Munt geworden. In de jaren tachtig was ik erg “close” met Dirk. Ik was een grote bewonderaar van zijn werk (dat helpt altijd) en hij woonde in mijn buurt (zo’n onnozele toevalligheid helpt ook!), zodat we elkaar af en toe wel eens tegen het lijf liepen. Ik heb hem toen ook uitgebreid geïnterviewd, al vind ik dat daar niet veel van overgebleven is in onderstaande tekst. Maar goed, het biedt wel een overzicht van de ups and downs in zijn carrière.

Postume dichtbundel van Wim Van Gansbeke

Op 16 februari 2008 overleed theatercriticus Wim Van Gansbeke, amper tien dagen nadat hij met vrienden en collega’s zijn 70e verjaardag vierde. Wim ligt nu rustig in de schaduw van de zuidelijke muur van een Frans kerkhof op loopafstand van zijn beoogd eindstation Ancienne Gare de Mauzac, waar hij en zijn geliefde Hilde zoveel gasten ontvingen, “à la gare comme à la gare”. Hier kan hij rusten en zwijgen, ver van de spotlights en microfoons van theater en media.
De vraag is of je Wim - dé kritische stem van afgelopen decennia in het theaterland - wel kan doen zwijgen. De familie, een groep vrienden en collega’s van Wim, vonden dat ze hem postuum een stem moeten geven. Een eerste stap is de uitgave van zijn sonnetten.
Tijdens het Theaterfestival in augustus 2008 wordt dan ook de dichtbundel ‘God is een constructiefout’ van Wim Van Gansbeke gepresenteerd. Hij heeft de uitgave van 23 sonnetten en 9 verklaringen zelf voorbereid, maar door zijn vroegtijdig overlijden kon hij het project niet afronden. De dichtbundel verschijnt op A5 formaat met 5 kleurenillustraties van Marijke Deweerdt, opmaak en kunstdruk door Folio in Brugge. De oplage is beperkt. Prijs: € 22 inclusief portokosten.
‘God is een constructiefout’ van Wim Van Gansbeke is een uitgave van Editions de la gare, Mauzac.
Bestellen kan enkel door voorintekenen. Met de voorfinanciering worden de drukkosten betaald. Na de publicatie en de presentatie eind augustus 2008 wordt de dichtbundel per post aan de voorintekenaars bezorgd.
Men kan dit bijzondere aandenken aan Wim Van Gansbeke bestellen bij madeleine.sergooris@telenet.be. Het bedrag dient te worden gestort op het rekeningnummer 424-6110601-09 van Christiane Van Gansbeke, uiterlijk tegen 20 juni 2008. Zonder storting vervalt de bestelling. Toezending van de dichtbundel binnen de twee weken na de publicatie eind augustus.
Info bij: Paul Gelissen (03/485 77 84), Tinus Schneider (0475/474 317), Eddie Vaes (03/664 53 57) en Gommer Vanrousselt (03/239 71 24)

De geschiedenis van Theater Arena

Om de oprichting van Theater Arena toe te lichten, moeten we eerst en vooral ons wenden naar… het NTG! En met name de première op 20 mei 1967 van ‘De Vertraagde Film’ van Herman Teirlinck. Bij het groeten stapt regisseur Frans Roggen waardig en theatraal naar voren, om een breed saluut te brengen naar de zijloge côté jardin waar normaal directeur Poppe had moeten zitten. Die loge was echter leeg. Eén seconde verbazing, waarna het publiek  de geste meteen door heeft. Onder het applaus breekt een tumult uit van Poppe-fans die op de houten vloer stampen en minutenlang scanderen: “Poppe-Poppe-Poppe!”
Wanneer regisseur Roggen zich achteraf tussen het publiek via de grote trap naar de foyer wil begeven, krijgt hij van onheilsbode, de goede NTG-secretaris Roger Thienpont (die als Paul Berkenman de filmfragmenten had gedraaid), stilletjes te horen dat de Raad van Beheer zijn aanwezigheid op de receptie niet op prijs stelt. De flamboyante Frans Roggen maakt prompt een publieke scène: “Wat! De regisseur van het stuk wordt dus niet geduld op de receptie!”, etc. Roggen verlaat met slaande deuren het gebouw. Voorgoed.
En dat is dan ook het begin geweest van wat gezien werd als een anti-NTG-operatie: de stichting van Theater Arena met een schare van Poppe-getrouwen.
De benaming “Theater Arena” vinden we dan ook voor het eerst terug in 1968, gekoppeld aan het Amateurstoneelcentrum L.Van de Putte. Na één seizoen ging Arena onder impuls van Jacques Veys echter op eigen benen staan. Onder de artistieke leiding van Frans Roggen werd er vooral hedendaags theater gebracht: “De Meiden” (Genet), “De Nonnen” (Manet), “Huis Clos” (Sartre).

De waarheid over het ontslag van Dré Poppe bij het NTG

“Het verhaal van het NTG begint in 1965 met de oprichting van een beroepsgezelschap voor theater onder leiding van Dré Poppe. Bazuingeschal weerklonk op het balkon van de KNS en toen het doek opging veerde het publiek spontaan recht en gaf een overweldigend applaus voor de allereerste voorstelling: Maria Stuart van Schiller.”
Zo begint het overzicht van 36 jaar NTG in wat tevens de laatste jaarbrochure van het NTG was. Want op het einde van dat seizoen verdween het Nederlands Toneel Gent en verwelkomden wij het Publiekstheater, oorspronkelijk opgezet als een groot conglomeraat van alle Gentse beroepsgezelschappen, uiteindelijk beperkt gebleven tot een samengaan met Arca, een ander legendarisch Gents theater dat dus eveneens tot verdwijnen was gedoemd.
Het cynische is wel dat de cirkel daarmee rond was. Dré Poppe was weliswaar sedert 1961 werkzaam op de BRT, maar als oprichter van Toneelstudio ‘50 had hij ook aan de wieg gestaan van dat fameuze Arcatheater. En het was precies de intentie om Arca als een tweede plateau in het NTG in te schakelen die Poppe destijds in conflict bracht met de Raad van Beheer van het NTG, meer bepaald met voorzitter Bert Willems. “Een schrikbewind, maar kom,” wuift hij nog weg in “De Gentenaar” van 7/6/1990 en hij belooft “later” daarover wat meer te vertellen, “want de ware toedracht is nooit aan het licht gekomen”.
De cirkel was dus rond, omdat Poppe het peterschap van het nieuwe Publiekstheater aanvaardde. Toch bleven we op onze honger zitten, want bij zijn aanvaardingsspeech had hij het vooral over de rechtzaak die hij had ingespannen (en gewonnen) omdat het NTG zijn verloning had gekoppeld aan het aantal toeschouwers en zijn staart introk toen die inderdaad massaal naar het Sint-Baafsplein bleken af te zakken…
Ondertussen is Dré Poppe op 13 juli 2002 overleden. Hij was tachtig jaar. Bij mijn weten heeft hijzelf uiteindelijk nooit “de ware toedracht” uit de doeken gedaan. Maar uit de spreekwoordelijke “goed ingelichte bron” vernam ik het volgende…

Bert André overleden

Ik hoor zopas op de radio dat Bert André is overleden. Helaas ken ik de man niet goed genoeg om er een lange bijdrage aan te wijden. Maar er is toch een komisch voorval dat ik zeker moet vertellen. Op een dag stappen Bert en regisseur Walter Tillemans een zaak van ijzerwaren binnen en Tillemans vraagt aan de winkelierster of ze geen “vergiet” heeft. Jazeker en zij overhandigt het keukenmateriaal aan Tillemans. Deze geeft het op zijn beurt aan Bert André en zegt: ginds is er een spiegel, zet het eens op en ga kijken of het je staat. Je moet je dan het gezicht van de winkelierster voorstellen. Kan zij immers weten dat de twee een productie van Shakespeares “Midsummernight’s dream” voorbereiden, waarbij Bert één van de halfgare toneelspelers moet spelen (the play within the play)?
Al was ik er niet bij, toch kan ik mij dit toneeltje zo voor de geest halen. Bijna even duidelijk en scherp als de fameuze “buurman, wat doet u nu?”-scène uit de film “Flodder”, waarin Bert met zijn handen als kolenschuppen in de weelderige boezem van Tatjana Simic mag graaien.
Maar als Bert André me met één voorstelling bijblijft, dan is het wel het solostuk “De contrabas”, geschreven door Patrick “Het Parfum” Susskind. In een intieme voorstelling in Arca heeft hij me dan bijna tot tranen toe kunnen ontroeren.

Tweemaal Dario Fo

Vandaag wordt in Lichtpunt, het programma van de Vrijzinnige Omroep, een documentaire uitgezonden van Andrea Nobile over de campagne van Nobelprijswinnaar Dario Fo bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 in Milaan. Deze uitzending wordt om half negen ’s morgens uitgezonden op één en om half twaalf vannacht op Canvas.

Bart Peeters centrale gast op Nekka Nacht

Bart Peeters was de centrale gast zijn op Nekka Nacht, op 19 april jl. In “Het Nieuwsblad” legt hij uit dat hij “zijn maten en zijn helden” heeft uitgenodigd in het Sportpaleis. Zijn maten dat zijn uiteraard Hugo Matthysen, Ronny Mosuse en ook wel Axl Peleman. En als helden heeft hij Ramses Shaffy gevraagd (zou die nog in staat zijn om te komen?), Jan De Wilde en natuurlijk Raymond van het Groenewoud. Wie er niet bij was (ik dus o.a.), kan het vanavond toch nog meemaken op één om twintig voor negen.