“Elektra” van Euripides: de rolverdeling!

Ik heb reeds eerder gezegd dat het mijn intentie is om alles, maar dan ook werkelijk àlles, wat ik ooit heb geschreven (en bijgehouden uiteraard) te publiceren. Dat geeft soms aanleiding tot genante taferelen, maar dat moet dan maar. Zo heb ik hier een verhandeling uit de poësis (gedateerd op 17 oktober 1967, twee dagen vóór mijn zestiende verjaardag dus) en met als onderwerp “bespreking van Euripides’ ‘Elektra’ naar aanleiding van de T.V.-opvoering”. Ik heb op de archiefafdeling van de VRT getracht iets meer te achterhalen i.v.m. deze uitzending maar dat is me voorlopig niet gelukt (een mail is onderweg). Aangezien wij als taak een antwoord moesten geven op twee specifieke vragen en deze niets van doen hadden met de opvoering op zich, spreek ik in mijn verhandeling immers niet over de opvoering zelf. Persoonlijk vind ik dat nu een groot mankement, maar blijkbaar was dat dus inderdaad de bedoeling niet want ik kreeg voor deze verhandeling uitstekende cijfers (9/10), bovendien met de vermelding “zeer goed” en dat van de hand van Daniël De Smet, die nochtans mijn bloed kon drinken (en ik het zijne, dus wat dat betreft: sans rancune). Na mijn eigen antwoord op de twee gestelde vragen, geef ik ook nog de mening van De Smet zelf, zoals ik die heb genoteerd in zijn lessen.

“Het verdriet van België, dat zijt gij,” zei Meerke en hapte naar adem met een rauw snurkje

Bij de voorstelling van “Het verdriet van België” in de Hotsy Totsy in 1983 zong Hugo Claus met zijn ondertussen overleden vader “Plaisir d’amour”, precies zoals Louis dat in het boek ook doet. Omgekeerd heeft Claus het “Verdriet” geschreven voor zijn kinderen: “Ik wilde iets weergeven van hoe het vóór, tijdens en na de oorlog was in een klein Vlaams stadje tegen de Franse grens. Ik wilde wat ik meegemaakt heb in fictie brengen, voor mijn kinderen (grijnst). Romantisch als ik was, hoopte ik dat ze het later misschien mooi zouden vinden. Maar geen van de twee heeft het ooit gelezen natuurlijk.” (Humo 22/10/96)
Een paar persreacties: “een veel te lang aangehouden klaagzang” (K.L.Poll in N.R.C.); “ik schat dat er met de leesbare gedeelten wel een boekje van honderd bladzijden vol te krijgen is” (Freddy de Schutter in De Standaard); “zeurderig-lang met onnozel anecdotisch kleingoed, met lullig gebabbel en banale flauwekul” (Marcel Janssens in Dietsche Warande & Belfort). Maar gelukkig toch ook: “Ook waar het wat minder is, is het perfect.” (Carel Peeters)

Marijn Devalck

Op het eind van de jaren zeventig had ik nogal wat contact met Marijn Devalck. Ik had hem de mannelijke hoofdrol aangeboden in de rock-opera De Kat, die ik samen met een paar vrienden had geschreven en Marijn zag dat wel zitten, maar Theater Arena, waartoe hij op dat moment behoorde, helaas niet. Toch was nog niet alles verloren, want Marijn stemde erin toe om samen met o.a. Raymond van het Groenewoud, Zjef Vanuytsel en Guy Mortier deel uit te maken van een vedettenelftal om op het Feest van de Rode Vaan, maar toen was er een persvisie op de BRT van een musical waarin Marijn met Linda Lepomme de hoofdrol (ik meen me te herinneren dat het zelfs de énige rollen waren) vertolkte en Lode De Pooter vond er niks aan en maakte dit in zijn gebruikelijk beeldrijk taalgebruik duidelijk aan Marijn, met als gevolg: geen Marijn op het veld. En nadien kwam er een solo-elpee die ik dan weer niet zo goed vond, zodat het contact voor altijd werd verbroken.

Bart Peeters wordt vijftig

We hebben het vrijdag allemaal zelf kunnen meemaken: Bart Peeters wordt vijftig! Natuurlijk mocht daarbij Raymond van het Groenewoud niet ontbreken en Bartje begon zowaar te wenen van ontroering. Ik ook, eerlijk gezegd, maar ik zou op dit moment al huilen als een hert wordt doodgeschoten. De donkere dagen rond Kerstmis, weet je wel… Grappiger was de toevoeging “net zoals ik nu” van Raymond in de uitvoering van “Meisjes”. Die opmerking maakte hij tussen neus en lippen na de fameuze zinsnede “ze komen zelden klaar meneer”. Waaruit nogmaals blijkt dat de bijbel gelijk heeft, als daar staat: wie met het zwaard omgaat, zal door het zwaard vergaan!

Jessie De Caluwé leest voor uit werk van Cyriel Buysse

Op woensdag 9 december heeft het tweejaarlijkse Buysse Colloquium van het Cyriel Buysse Genootschap plaats. Deze keer vindt de bijeenkomst plaats in de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde, Koningstraat 18, 9000 Gent. Zoals gewoonlijk bestaat het colloquium uit een afwisseling van geleerde referaten (deze keer van Tom Sintobin, Rob van de Schoor en natuurlijk Buysse-biograaf Joris van Parys) met literaire teksten over (door Monika van Paemel) of van Cyriel Buysse zelf. Deze laatste teksten worden deze keer gelezen door Jessie De Caluwé. De toegang is gratis, alleen dient men zijn komst te melden bij Agnes.Gelaude@UGent.be. Oh ja, het begint allemaal om twee uur in de namiddag en rond vijf uur zou het moeten afgelopen zijn.

Manu Verreth overleden

Vrijdagavond is Manu Verreth overleden. Bij het grote publiek is hij vooral bekend als Jomme Dockx en als presentator van de hilarische “Pak de Poen”-show, maar ik heb hem in de jaren tachtig leren kennen als directeur van het Mechels Miniatuur Theater, waar ik gedurende een hele tijd toch kind aan huis was. Akkoord, ik had er meer contact met zijn tweelingbroer René, met Nora Tilley, Tessie Moerenhout, Tuur De Weert, Jaak Van Assche of zelfs Jacques Vermeire, maar toch bewaar ik een goede herinnering aan de man.

“Tom Lanoye reactionair”

Op 2 november zal het alweer vijf jaar geleden zijn dat filmmaker Theo van Gogh op klaarlichte dag werd vermoord in Amsterdam. Daarom wordt die avond een portret uitgezonden op Nederland 2. Bij deze gelegenheid ging Humo praten met auteur Joost Zwagerman die destijds in “Zomergasten” op aanvraag van Ayaan Hirsi Ali van Goghs film “Submission” heeft vertoond. En hij vertelt o.m. het volgende: “Ik heb nooit begrepen waarom links Ayaan Hirsi Ali in de ban heeft geslagen. Zeg je in het Westen dat vrouwen onder het christendom lange tijd achtergesteld werden, dan ben je progressief; zeg je dat vrouwen door de islam lang – en in grote delen van de wereld nog steeds – als tweederangsfiguren werden beschouwd, dan ben je xenofoob en uiterst rechts. Wij zitten opgescheept met Geert wilders, die geobsedéérd is door de islam. Het is toch onvoorstelbaar dat een rechtse populist als hij beweert op te komen voor de rechten van vrouwen en homoseksuelen? Hij kaapt gewoon het ideeëngoed van links, en links staat erbij en kijkt ernaar. In Vlaanderen is links al even schizofreen. Kijk naar het interessante opinistuk van die meneer van Groen! in De Standaard (Luckas vander Taelen over ‘De getto’s van Brussel’, red.): zó voorspelbaar dat die man onmiddellijk verketterd wordt. Nieuwe Nederlanders of Vlamingen in de watten leggen omdat het zielige, zwakke tweederangsburgers zijn die niet tegen een stootje kunnen: dat is pas paternalistisch! En wij maar geloven dat iemand als Tom Lanoye zo links is, terwijl wat hij laat horen in feite reactionair is – het soort dingen waar geen enkele minderheid mee gebaat is.”

Clouseau en de wet van Murphy

Voor een prikje heb ik me het boek “Seks, drums & videoclips, liefde en leed in een popgroep” (Antwerpen, Manteau, 2004) aangeschaft, een “roman gebaseerd op het levensverhaal van Bob Savenberg”, zoals op de kaft staat. Dat verhaal heeft Savenberg verteld aan Ilse Beyers, de hoofdredactrice van “Dag Allemaal”, waarmee hij samen in de jury van “Popstars” had gezeten. Ze placht hem toen “tot vervelens toe” (ik citeer de achterflap) te vragen: “Opa, vertel nog eens een ellenlang, saai verhaal over je verleden.”
En dat heeft hij dus ook gedaan. Een ellenlang, saai verhaal verteld, bedoel ik. Gelukkig is er Beyers nog die telkens het begrip “Grappi” valt (de naam die zij heeft bedacht voor concurrent “Humo”) niet alleen haar pen maar haar volledige computer, scherm en al, in de gal doopt. Wat altijd leuk is voor de lezer, want dat zegt meer over de auteur dan over het voorwerp van die gal natuurlijk. Al voeg ik er onmiddellijk aan toe dat ik alles geloof wat ze schrijft, over hoe Clouseau door de Humo-clan wordt uitgespuwd e.d. Zij zouden er o.m. voor hebben gezorgd dat Clouseau, of Inspector zoals ze in het boek heten, niet mocht optreden op het festival Toende/Waarheid. Komaan zeg, Beyers, was dat nu echt het beste alternatief dat je kon bedenken?
Want alles en iedereen heeft dus een alternatieve naam in dit boek. Dat was ook de negatieve kritiek die overal weerkeerde in de recensies. Ook al omdat het doorgaans zo’n doorzichtige pseudoniemen zijn (de producers Pierre Maute en Frank Meyers bijvoorbeeld!), maar ik denk dat het vooral omwille van de seksuele avontuurtjes is dat men zich hierachter verschuilt. Voor de rest ga ik ervan uit dat het boek redelijk waarheidsgetrouw is. Wat die erotische escapades betreft wellicht ook, maar dat is dan zo genant, nietwaar? (Ik haast mij om te zeggen dat ik het hier niet over die producers heb, al heeft Savenberg zelf op een bepaald moment wel een affaire met de vrouw van Jan Berghmans, een zanger waar iedereen – met Savenberg voorop – naar opkijkt en die dan ook voor één keer eens géén voor de hand liggend pseudoniem heeft gekregen, maar uit de context wordt al snel duidelijk om wie het gaat.)
Maar goed, eigenlijk wilde ik alleen maar zeggen dat de wet van Murphy in mijn geval weer goed heeft toegeslagen. In mijn exemplaar ontbreken namelijk de pagina’s 193 tot en met 224. In plaats daarvan staan de pagina’s 161 tot 192 erin voor de tweede keer afgedrukt. U had al door dat het hier geen wereldliteratuur betreft en dat ik dus niet hartverscheurend ga zitten janken, maar laat de weggevallen passage nu net de enige zijn, waarin ik ook even de degens heb gekruist met het “omhooggevallen scoutsgroepje” (zoals ze zich wel eens in een bui van zelfrelativering noemen). Ik weet dus niet of ikzelf in het boek voorkom!
Misschien maar best, want als ik over het hoofd werd gezien, dan zou ik natuurlijk ontgoocheld zijn, maar als ik er wél in voorkwam dan zou het ongetwijfeld in negatieve zin zijn, zoals mag blijken uit onderstaand relaas…

Nic Balthazar sleutelt aan opvolger voor ‘Ben X’

GENT – Na Ben X plant Nic Balthazar een tweede film. Team Mario – zoals de werktitel luidt – gaat over Mario Verstraete, de Gentenaar die in 2002 als eerste in ons land euthanasie liet uitvoeren. ‘De film is gebaseerd op zijn leven, maar het blijft fictie’, zegt Balthazar.
Helemaal concreet zijn de plannen nog niet en de financiering van de film is nog niet rond, maar toch ziet de toekomst van Team Mario er verre van slecht uit. ‘De eerste versie van mijn scenario heeft een speciale vermelding gekregen op het New Cinema Network in Rome. Nadat ik was uitgenodigd voor een prestigieuze scenaristenworkshop – wat ik op zich al een hele eer vond – is het bovendien ook geselecteerd voor Crossroads, in het Griekse Thessaloniki’, zegt Nic Balthazar.
‘Hoewel we eigenlijk liever nog niet naar buiten waren gekomen met onze filmplannen – aangezien ze nog niet echt concreet zijn – zijn we uiteraard bijzonder blij met die erkenning. Ook al omdat die de financiering van de film mogelijk vlotter kan doen verlopen.’
Echt commercieel lijkt de inhoud van Team Mario op het eerste gezicht niet. ‘Maar dat kon je ook van Ben X zeggen, een film die ging over autisme, pesten op school en zelfmoord. Bovendien zie ik Team Mario niet zozeer als een film over de dood, maar over het leven. Wie zijn dood regisseert, kan misschien ook zijn leven beter in handen nemen. Bovendien gaat de film voor een heel groot deel over de mensen rond van Mario. Hoe reageer je als iemand uit je omgeving zegt dat hij zijn leven wil beëindigen zodra het de moeite van het leven niet meer waard is?’
Balthazar kent het verhaal van Mario Verstraete uit de eerste hand. ‘Hoewel het niet de bedoeling is om zijn leven getrouw te verfilmen – het hoofdpersonage is fictief en is zeker niet op Mario alleen gebaseerd – zullen we zijn naasten inspraak geven’, belooft Balthazar.
Wanneer hij precies aan zijn film kan beginnen, weet Balthazar zelf nog niet. ‘Ik hoop op volgend najaar, maar of dat zal lukken is koffiedik kijken.’

http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=M42GTIBD&postcode=9000

foto Pol De Wilde – Corelio

Dré Steemans overleden

Deze nacht is Dré Steemans, vooral bekend onder de naam van zijn alterego Felice Damiano, overleden aan een hartstilstand. Steemans was 55 jaar. Voor het Gentse stadsmagazine Tempo ben ik destijds met Jessie De Caluwé en Felice Damiano gaan eten in een uitstekend restaurant in Deurle (“De ouwe hoeve”, geloof ik). En dat was maar goed ook, want Felice bleek een “professional” te zijn op dat vlak. Later zal hij in “Humo” o.m. de “Rugantino” aanprijzen, het Italiaanse restaurant van “mijn” (Constan)Tina in hartje Brussel, waar we met De Rode Vaan nog tal van uren hebben gesleten. Het was een idee van Tempo-baas Eric Goeman om de twee BRT-coryfeeën samen te brengen en hij had het op een akkoordje gegooid met de baas van dat restaurant om die confrontatie dààr te laten plaatsvinden. Deze laatste zal zich dit wel beklaagd hebben, want Tempo ging op de fles nog vóór het artikel kon verschijnen. Ikzelf kon het dubbelinterview nog verlappen aan De Rode Vaan, maar daar zal “De ouwe hoeve” niet echt mee getroost geweest zijn, denk ik. Ondertussen heb ik voor mijn blog de twee gesprekken uit elkaar gehaald, want eigenlijk leverde de confrontatie niet veel vuurwerk op en kunnen de interviews beter elk op zichzelf staan.