Vandaag zou Ferre Grignard zeventig geworden zijn…

Wie het hier in Vlaanderen over skiffle heeft, komt al gauw bij Ferre Grignard (°13/3/1939) terecht, die in de jaren zestig op een bepaald moment een enorme populariteit heeft gekend. Over Ferre Grignard doen allerlei stadslegenden de ronde. Zo bijvoorbeeld dat hij samen met Jimi Hendrix zou hebben gejamd in de fameuze Star Club in Hamburg, waar The Beatles ooit zijn begonnen.

Bob Dylan: something old, something new, something borrowed, something blue…

Toen Amerika in beroering werd gebracht door de rock’n'roll, werd eigenaardig genoeg door rechts de folkmusic ingeroepen als “remedie” tegen deze nieuwe kwaal. Met veel barnumreklame werden mensen als Harry Belafonte, het Kingston Trio en Peter, Paul and Mary de ether ingeslingerd. Het bleek echter een misrekening te zijn. Niet alleen kenden deze mensen slechts heel weinig succes bij de jeugd, bovendien zat een nieuw venijn in hun staart. Eén van de grootste successen van Peter, Paul en Mary was immers “Blowin’ in the wind” van ene zekere Bob Dylan, die overigens ook mondharmonica speelde op een elpee van Harry Belafonte (*).
Dylan zelf maakte reeds een eerste elpee in 1961, maar zou pas doorbreken nadat The Byrds met hun versie van zijn “Mr.Tambourine Man” het aangezicht van de popmuziek hadden veranderd. De tijden waren er immers rijp voor: de oorlog in Viëtnam, de dienstweigeraars, de beweging voor de burgerrechten, de anti-atoommarsen….

“De Vlaamse Leeuw” in de lappenmand?

In zijn boek “Zeg maar Wouter”, dat vandaag aan de pers wordt voorgesteld, stelt de zwarte schepen van Sint-Niklaas Wouter Van Bellingen, ondertekenaar van het Gravensteen-manifest, de vraag of we misschien niet op zoek moeten gaan naar een nieuw Vlaams volkslied “als de Vlaamse Leeuw dan toch te veel mensen tegen de borst stuit en uitsluitend negatieve gevoelens opwekt.” “Als je alle Vlamingen achter je wil krijgen, moet je de symbolen doen verdwijnen die in de weg staan,” is zijn mening.
Ik ben het daar volkomen mee eens. Ik herinner me dat eind jaren zeventig er eens een Vlaams Progressief Zangfeest werd gehouden als tegenhanger van het “rechtse” Nationaal Zangfeest. De presentatie werd in handen gegeven van Mong Rosseel (toen nog altijd veel beter bekend als “Vuile Mong”), wat in die tijd niet meer dan logisch was. Het zangfeest eindigde echter met het zingen van de Internationale én de Vlaamse Leeuw, wat meteen een domper op de feestelijkheden zette, want Mong weigerde dit lied mee te zingen, laat staan voorzanger te zijn. En meteen zat de traditie van zo’n jaarlijks Vlaams Progressief Zangfeest erop natuurlijk.
Ik vond dat toen eigenlijk niet kunnen van Mong (al heb ik hem dat toen niet gezegd, moet ik eerlijk toegeven), maar ik was wel vatbaar voor zijn argumenten: volgens hem riep het lied te veel reminiscenties op aan lui die in de oorlog wel heel verkeerd waren geweest. In die tijd was dat nog een heikel punt, want toen stond “amnestie” nog op het programma van een partij als de Volksunie. Ondertussen hoor je dat woord bijna niet meer gebruiken, aangezien alle collaborateurs stilaan letterlijk uitgestorven zijn, maar de link is bij sommige mensen misschien toch nog altijd aanwezig. En daarom heeft Wouter Van Bellingen misschien wel gelijk…

Johnny Clegg: is muziek een wapen?

Vanavond staat “Couleur Café” (om tien voor elf op La Deux) in het teken van strijdmuziek. Om een antwoord te geven op de vraag “la musique est-elle une arme?” wordt o.m. de Zuid-Afrikaan Johnny Clegg nog eens uit de kast gehaald. Long time no see, Johnny!

Right said Fred (or didn’t he?)

Ik heb gisteren dan toch maar naar “het Eurovisiesongfestival voor gevorderden”, zoals men de Elisabethwedstrijd voor zang op Klara noemde, gekeken. Om eerlijk te zijn, ik zou dat tóch gedaan hebben, hoor, maar het Oost-Europese cultuurimperialisme was me er nu zéker te veel aan. En wie won er de Elisabethwedstrijd? Een Hongaar! Maar hier speelde dat nationalistische element geen enkele rol en dus kan ik me daar zeker mee verzoenen. De hele top vier beantwoordde trouwens aan de verwachtingen (Szabolcs Brickner, Isabelle Druet, Bernadetta Grabias, Anna Kasyan). Nee, wat in de Elisabethwedstrijd voor zang dan weer teveel doorweegt, dat is het stemtype. De operahuizen zijn zo wanhopig op zoek naar goede tenoren dat ze deze overwaarderen. De winnaar was dus uiteraard een tenor (maar die verdiende het, zoals gezegd), maar ook de vijfde (Yury Haradzetski) was dat, terwijl die zonder enige twijfel het meest vervelende optreden had gegeven van allemaal. Dat vertaalde zich dan ook in boegeroep, al vind ik dit nu weer eerder passen op het “gewone” songfestival dan op dit voor “gevorderden”.
Over “gevorderden” gesproken: waar zat Fred Brouwers eigenlijk? Kurt Van Eeghem heeft een hele week zijn programma “Ludwig” op Klara overgenomen en Kurt gaf als reden op dat Fred tijdens de Elisabethwedstrijd in het P.S.K. “campeerde”. Nu ik heb geen tent gezien en zeker niet onze Fred, die nog altijd “too sexy for his shirt” is. Maar dat vond men bij Canvas blijkbaar niet, want het bataillon vrouwelijke presentatoren van Klara werd ingeschakeld, Thomas Van der Veken inkluis. Heb ik iets tegen die mensen? Zeker niet, maar ik vond het alleen zo jammer dat weer een pagina in mijn leven werd omgedraaid. Fred aan kant geschoven, zeg, ik ben er nog altijd niet goed van.
Na de bekendmaking van de zes laureaten ben ik dan toch maar overgeschakeld naar Belgrado, nog net op tijd om te zien dat Montenegro twaalf punten gaf aan Servië, dat Georgië voor Rusland, Oekraïne en Armenië stemde en Denemarken voor Zweden, Noorwegen en IJsland. Kom zeg, waarmee zijn we eigenlijk nog bezig? En natuurlijk won een Rus.

“I was born in Portland Town”

Vannacht om twintig voor twee op La Deux: “I was born in Portland Town”, een documentaire over de Amerikaanse folk- en protestzanger Derroll Adams, die inderdaad geboren is in Portland Town in de VS (in 1925), maar gestorven in Antwerpen (in 2000). Het is wellicht niet toevallig dat deze documentaire nu wordt uitgezonden, want het is n.a.v. Expo ‘58 dat Adams in ons land is blijven “plakken”. Het verhaal wordt (naast vele andere) hieronder verteld…

De toneeltheorie van Bertolt Brecht

Toen de Nieuwe Scène in 1982 met de Brecht-topper “Moeder Courage” uitpakte, werd hier en daar reeds voorzichtig gemompeld dat de theateropvattingen van Bertolt Brecht lichtjes achterhaald waren, maar schaars zijn zij die deze auteur helemaal van zijn voetstuk durven lichten. En dat deze eerbied niet helemaal ten onrechte is, blijkt b.v. uit “De Kaukasische Krijtkring”, een 1945 voltooid stuk dat één van de mooiste uit de literatuur van de twintigste eeuw is. Met het oordeel van de “anarchistische” rechter Azdak als orgelpunt: “Opdat alles wat is, van hen zij die het hun hart schenken”, daarmee ook de ruzie tussen de twee kolchozen beslechtend.

Good Bye, Lenin! Good Bye, Red Elvis!

Ik vind dat men de laatste tijd op de Duitse televisie meer en meer openlijk anticommunistisch wordt. Enfin, eigenlijk is dat overal het geval, maar in Duitsland valt dat natuurlijk des te meer op, aangezien een groot gedeelte van de bevolking nog in de communistische DDR is opgegroeid. Daarom ben ik blij dat vanavond om 22.50 uur, al is het dan op Nederland 2, nog eens de film “Good Bye, Lenin!” (Wolfgang Becker, 2003) wordt vertoond, waarin we toch een meer genuanceerde visie op de DDR krijgen te zien. Wie nog meer wil kennis maken met het “andere” Duitsland, kan bijvoorbeeld onderstaand stuk lezen over de Amerikaanse zanger en acteur Dean Reed, die er zich “bewust” is gaan vestigen.

Hans Sanders van Bots overleden

Op 3 november 2007 is Hans Sanders, de zanger van de Nederlandse popgroep Bots, overleden. Hij was 61 jaar. Hans was de eerste buitenlander die ik heb geïnterviewd (*), voor zover je Nederland tot het “buitenland” kunt rekenen natuurlijk… Bovendien moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik niet alleen Hans, maar de hele groep (in zijn oorspronkelijke samenstelling, want de eerste elpee was pas uit) heb geïnterviewd. Alhoewel het adagium van Wannes van de Velde (“Een zanger is een groep”) nog moest verschijnen, was ik daar in die tijd (rond 1975) immers reeds een aanhanger van. In dit geval ten onrechte, kan men nu wel stellen, want Hans was overduidelijk het brein én de woordvoerder van de groep. Het interview (voor Tliedboek) vond plaats in het toenmalige Gentse Casino (waar nu het SMAK is gevestigd), na een benefietoptreden voor Oxfam of iets van die strekking.

Mikis Theodorakis

Op zaterdag 20 oktober 2007 wordt aan Mikis Theodorakis de Lifetime Achievement Award van het Gentse Filmfestival uitgereikt. Dit gebeurt tijdens een concert van het Vlaams Radio Orkest onder leiding van Dirk Brossé in De Bijloke. Uiteraard zal er o.a. muziek uit “Zorba De Griek” worden gespeeld. Ik zal er wellicht niet bij zijn, al had ik Mikis graag nog eens teruggezien, want ik heb goede herinneringen aan onze eerste ontmoeting, nu precies twintig jaar geleden.
Nochtans werd hij me vooraf voorgesteld als ongenaakbaar. Nog net geen bodyguards maar toch. Daarom had ik in de Brugse Beurshalle alvast concert-organisator Jo Van Driessche onder de arm genomen om Mikis Theodorakis op een rustig moment te knippen. En om toch niet helemaal onverrichterzake huiswaarts te moeten keren (het fantastische concert dan niet meegerekend natuurlijk: de finale met vurige versies van zijn politieke liederen als “To mesimeri” was werkelijk onvergetelijk), had ik vooraf reeds een gesprek gehad met zanger Petros Pandis.
Maar dan, net vóór het concert een aanvang zou nemen, komt tourmanager Leon Lamal met zijn wagen de Brugse Beurshalle binnengereden en Theodorakis zelf stapt uit, hevig gesticulerend tegen zijn vrouw en tegen Maria Farantouri en de jonge Aliki Kayaloglou die hem vergezellen. Ook andere muzikanten die komen aangeslenterd duwt hij de reden van zijn opwinding onder de neus. Maar… is dat niet de brief van de Aalsterse Mikisclub die ik hem daarnet via Lamal had laten bezorgen? Het er dan toch maar op gewaagd natuurlijk, de recorder op “on”.