Johnny Clegg: is muziek een wapen?

Vanavond staat “Couleur Café” (om tien voor elf op La Deux) in het teken van strijdmuziek. Om een antwoord te geven op de vraag “la musique est-elle une arme?” wordt o.m. de Zuid-Afrikaan Johnny Clegg nog eens uit de kast gehaald. Long time no see, Johnny!

Right said Fred (or didn’t he?)

Ik heb gisteren dan toch maar naar “het Eurovisiesongfestival voor gevorderden”, zoals men de Elisabethwedstrijd voor zang op Klara noemde, gekeken. Om eerlijk te zijn, ik zou dat tóch gedaan hebben, hoor, maar het Oost-Europese cultuurimperialisme was me er nu zéker te veel aan. En wie won er de Elisabethwedstrijd? Een Hongaar! Maar hier speelde dat nationalistische element geen enkele rol en dus kan ik me daar zeker mee verzoenen. De hele top vier beantwoordde trouwens aan de verwachtingen (Szabolcs Brickner, Isabelle Druet, Bernadetta Grabias, Anna Kasyan). Nee, wat in de Elisabethwedstrijd voor zang dan weer teveel doorweegt, dat is het stemtype. De operahuizen zijn zo wanhopig op zoek naar goede tenoren dat ze deze overwaarderen. De winnaar was dus uiteraard een tenor (maar die verdiende het, zoals gezegd), maar ook de vijfde (Yury Haradzetski) was dat, terwijl die zonder enige twijfel het meest vervelende optreden had gegeven van allemaal. Dat vertaalde zich dan ook in boegeroep, al vind ik dit nu weer eerder passen op het “gewone” songfestival dan op dit voor “gevorderden”.
Over “gevorderden” gesproken: waar zat Fred Brouwers eigenlijk? Kurt Van Eeghem heeft een hele week zijn programma “Ludwig” op Klara overgenomen en Kurt gaf als reden op dat Fred tijdens de Elisabethwedstrijd in het P.S.K. “campeerde”. Nu ik heb geen tent gezien en zeker niet onze Fred, die nog altijd “too sexy for his shirt” is. Maar dat vond men bij Canvas blijkbaar niet, want het bataillon vrouwelijke presentatoren van Klara werd ingeschakeld, Thomas Van der Veken inkluis. Heb ik iets tegen die mensen? Zeker niet, maar ik vond het alleen zo jammer dat weer een pagina in mijn leven werd omgedraaid. Fred aan kant geschoven, zeg, ik ben er nog altijd niet goed van.
Na de bekendmaking van de zes laureaten ben ik dan toch maar overgeschakeld naar Belgrado, nog net op tijd om te zien dat Montenegro twaalf punten gaf aan Servië, dat Georgië voor Rusland, Oekraïne en Armenië stemde en Denemarken voor Zweden, Noorwegen en IJsland. Kom zeg, waarmee zijn we eigenlijk nog bezig? En natuurlijk won een Rus.

“I was born in Portland Town”

Vannacht om twintig voor twee op La Deux: “I was born in Portland Town”, een documentaire over de Amerikaanse folk- en protestzanger Derroll Adams, die inderdaad geboren is in Portland Town in de VS (in 1925), maar gestorven in Antwerpen (in 2000). Het is wellicht niet toevallig dat deze documentaire nu wordt uitgezonden, want het is n.a.v. Expo ‘58 dat Adams in ons land is blijven “plakken”. Het verhaal wordt (naast vele andere) hieronder verteld…

De toneeltheorie van Bertolt Brecht

Toen de Nieuwe Scène in 1982 met de Brecht-topper “Moeder Courage” uitpakte, werd hier en daar reeds voorzichtig gemompeld dat de theateropvattingen van Bertolt Brecht lichtjes achterhaald waren, maar schaars zijn zij die deze auteur helemaal van zijn voetstuk durven lichten. En dat deze eerbied niet helemaal ten onrechte is, blijkt b.v. uit “De Kaukasische Krijtkring”, een 1945 voltooid stuk dat één van de mooiste uit de literatuur van de twintigste eeuw is. Ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van zijn dood in 2006 maakte Patricia Beysens een bloemlezing van zijn ballades. Op zondag 2 maart 2008 om elf uur in de voormiddag brengt ze haar programma, begeleid door Frank Vercruysse aan de piano, in het Jeugdontmoetingscentrum De Nartist in Temse.

Good Bye, Lenin! Good Bye, Red Elvis!

Ik vind dat men de laatste tijd op de Duitse televisie meer en meer openlijk anticommunistisch wordt. Enfin, eigenlijk is dat overal het geval, maar in Duitsland valt dat natuurlijk des te meer op, aangezien een groot gedeelte van de bevolking nog in de communistische DDR is opgegroeid. Daarom ben ik blij dat vanavond om 22.50 uur, al is het dan op Nederland 2, nog eens de film “Good Bye, Lenin!” (Wolfgang Becker, 2003) wordt vertoond, waarin we toch een meer genuanceerde visie op de DDR krijgen te zien. Wie nog meer wil kennis maken met het “andere” Duitsland, kan bijvoorbeeld onderstaand stuk lezen over de Amerikaanse zanger en acteur Dean Reed, die er zich “bewust” is gaan vestigen.

Protestsongs in “Zo is er maar één”

Vanavond start op één een nieuwe reeks van “Zo is er maar één” met als thema “protestsongs”. Ik heb het eens nagekeken en met nummers als “Is dit nu later” of “De wedstrijd” zit men toch niet echt op het juiste spoor. Er zitten wel twee echte “klassiekers” bij, “Welterusten mijnheer de president” en “Ben ik te min”, maar op een versie door respectievelijk Andrea Croonenberghs en Reborn zit ik nu niet echt te wachten. Dus zal het toch maar “Spam” worden, al moet Patrick De Witte zich nu ook weer niet té opgelaten voelen. Eigenlijk vind ik de rubriekjes van Gunther Lamoot en Kamagurka immers nog het beste. Vooral Katelijne Sileghem valt vreselijk tegen als ze satirisch wil doen. Laat ze dan toch maar liever peren plukken!

Mong: zijn wij wel ooit vormingstheater geweest?

Mong Rosseel en Magda Demeester treden nog altijd op, ook al zijn ze slechts sporadisch nog eens te bekijken in hun eigen thuishaven, namelijk bij De Vieze Gasten in de Gentse Reinaertstraat. Op zaterdag 19 januari kunnen we om 20.30 uur nog eens gaan genieten van “De illustratie”, een heerlijke ratatouille van korte verhalen en nog veel meer liederen. “Le temps des cérises”, “La Paloma”, “Dream a little dream of me”, nummers van The Kinks, kortom een eigentijdse versie van “De Tijd van Toen”. De toegang bedraagt 6 Euro 20 cent en men kan reserveren op dvg@deviezegasten.org

Hans Sanders van Bots overleden

Op 3 november 2007 is Hans Sanders, de zanger van de Nederlandse popgroep Bots, overleden. Hij was 61 jaar. Hans was de eerste buitenlander die ik heb geïnterviewd (*), voor zover je Nederland tot het “buitenland” kunt rekenen natuurlijk… Bovendien moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik niet alleen Hans, maar de hele groep (in zijn oorspronkelijke samenstelling, want de eerste elpee was pas uit) heb geïnterviewd. Alhoewel het adagium van Wannes van de Velde (“Een zanger is een groep”) nog moest verschijnen, was ik daar in die tijd (rond 1975) immers reeds een aanhanger van. In dit geval ten onrechte, kan men nu wel stellen, want Hans was overduidelijk het brein én de woordvoerder van de groep. Het interview (voor Tliedboek) vond plaats in het toenmalige Gentse Casino (waar nu het SMAK is gevestigd), na een benefietoptreden voor Oxfam of iets van die strekking.

Mikis Theodorakis

Op zaterdag 20 oktober 2007 wordt aan Mikis Theodorakis de Lifetime Achievement Award van het Gentse Filmfestival uitgereikt. Dit gebeurt tijdens een concert van het Vlaams Radio Orkest onder leiding van Dirk Brossé in De Bijloke. Uiteraard zal er o.a. muziek uit “Zorba De Griek” worden gespeeld. Ik zal er wellicht niet bij zijn, al had ik Mikis graag nog eens teruggezien, want ik heb goede herinneringen aan onze eerste ontmoeting, nu precies twintig jaar geleden.
Nochtans werd hij me vooraf voorgesteld als ongenaakbaar. Nog net geen body-guards maar toch. Daarom had ik in de Brugse Beurshalle alvast concert-organisator Jo Van Driessche onder de arm genomen om Mikis Theodorakis op een rustig moment te knippen. En om toch niet helemaal onverrichterzake huiswaarts te moeten keren (het fantastische concert dan niet meegerekend natuurlijk: de finale met vurige versies van zijn politieke liederen als “To mesimeri” was werkelijk onvergetelijk), had ik vooraf reeds een gesprek gehad met zanger Petros Pandis.
Maar dan, net vóór het concert een aanvang zou nemen, komt tourmanager Leon Lamal met zijn wagen de Brugse Beurshalle binnengereden en Theodorakis zelf stapt uit, hevig gesticulerend tegen zijn vrouw en tegen Maria Farantouri en de jonge Aliki Kayaloglou die hem vergezellen. Ook andere muzikanten die komen aangeslenterd duwt hij de reden van zijn opwinding onder de neus. Maar… is dat niet de brief van de Aalsterse Mikisclub die ik hem daarnet via Lamal had laten bezorgen? Het er dan toch maar op gewaagd natuurlijk, de recorder op “on”.

Miek & Roel

Toen in de jaren tachtig de boeken “Rockfilms” van Roel Van Bambost (een 150-bladzijden tellend rijk geïllustreerd werk, dat zijn oorsprong vond in de reeks “Celluloïd Rock” die Roel voor zijn werkgever, de BRT, had klaargestoomd) en het interviewboek “Cadillac County” van Jacky Huys, toen nog rockjournalist bij “De Morgen”, haast gelijktijdig verschenen, ging ik beide Gentenaars (Jacky was eigenlijk van De Pinte maar dat is Groot-Gent, nietwaar?) opzoeken voor een gesprek over het reilen en zeilen van de pop- en rockbusiness.