In het standaardwerk “British Beat” staat op p.15 dat “Goodbye my love” van The Searchers “a Rolling Stones song” is. Nochtans heb ik als componisten Mosley & Swearingen & Simington. “Een ietwat overdadig pseudoniem voor Jagger & Richards?” vroeg ik aan een aantal kennissen van mij, die evenzeer door de sixties-microbe zijn gebeten. Het antwoord van Louis De Vries was zo uitvoerig dat ik het jullie niet wil onthouden.
Verder lezen ‘“Goodbye my love” van The Searchers’
Archief voor de categorie 'sixties'
Op 7 juni 1963 werd “Come on” uitgebracht, het eerste singeltje van The Rolling Stones. Folksinger Wizz Jones herinnert het zich nog heel goed: “Ik werkte bij een vriend die schilderijenlijsten maakte. Toen ik mijn vooropzeg kreeg, nam Rod Stewart mijn job over. De eerste dag dat hij kwam werken had hij zijn platendraaier bij en daarop speelde hij steeds maar de eerste hit van The Stones, Come on. Dat is de eerste keer geweest dat ik iets tegen hem heb gezegd, maar het zal wel niet vleiend geweest zijn…”
The Rolling Stones waren op alle vlakken de tegenhangers van The Beatles: opstandiger, wilder, Amerikaanser, maar ook: zij hielden het veel langer uit als groep. Toch is het een mythe dat men in de jaren zestig moest “kiezen” tussen Beatles en Stones. Dat is een fabeltje dat achteraf door intellectuelen zoals Boudewijn Büch, die bij leven en welzijn de naam van The Beatles zelfs niet uit zijn mond kreeg (hij omschreef ze ten hoogste als “dat groepje uit Liverpool”), is gelanceerd. Wij, gewone pipo’s met meer street credibility dan alle Hollandse auteurs samen, hielden zowel van The Beatles als van The Stones. De tweede single van de Stones (op 1 november 1963) was trouwens “I wanna be your man”, een compositie van Lennon & McCartney. Vele jaren later was Jagger aanwezig op de opname van “All you need is love”, terwijl John Lennon langsliep voor het “Rock’n'roll Circus” dat de Stones opzetten voor televisie, maar dat door druggebruik zo uit de hand liep dat het tot voor kort in de lade is blijven liggen.
Het is ook onder invloed van het duo Lennon/McCartney dat Mick Jagger zich samen met Keith Richards aan het schrijven zetten om met eigen materiaal uit te pakken. Hun eerste eigen geschreven hit was “The last time”, opgenomen in Hollywood op 26 februari 1965. Als typische Engelse groep lieten zij zich in hun lyrics wel inspireren door de zogenaamde “nursery rhymes”. Zo vindt men een echo terug uit wat Humpty Dumpty zegt in “Through the looking glass”: “I told them once and I told them twice/but they never listened to my advice”.
The Rolling Stones werden in 1963 gesticht onder impuls van blueslegende Alexis Korner. In de allereerste samenstelling zaten reeds Mick Jagger, Keith Richards en Brian Jones, terwijl drummer Carlo Little en basgitarist Taylor vrij snel werden vervangen door resp. Charlie Watts en Bill Wyman.
Bassist Bill Wyman is een paar keer in opspraak gekomen wegens zijn belangstelling voor Lolita’s. Toen hij reeds rond de vijftig draaide, trouwde hij met de piepjonge Mandy Smith. Als daarna zijn zoon Stephen met haar moeder Patsy huwde, werden de familiebanden wel héél erg ingewikkeld. Toen Mandy Smith echter een heel zware ziekte kreeg, waarbij ze bijna het leven inschoot, scheidde Wyman van haar om alweer iemand anders te huwen (deze keer was ze “slechts” rond de dertig). Mandy zelf kwam erdoor en zou later in het huwelijk treden met… Pat Van den Hauwe, de voetballer van Belgische afkomst, die echter de voorkeur gaf aan het nationale elftal van Wales boven de Rode Duivels, toen hij daarvoor door Guy Thijs werd gepolst.
Op 8 juni 1969 maken The Rolling Stones bekend dat zij en Brian Jones in vriendschap en met wederzijdse goedkeuring uit elkaar zijn gegaan. Nog geen maand later, op 3 juli 1969 wordt Brian Jones dood aangetroffen in het zwembad dat deel uitmaakte van het huis dat hij in Hartfield (Sussex) had gekocht en dat vroeger eigendom was van A.A.Milne. Het boek van Terry Rawlings over zijn dood heet trouwens: “Who killed Christopher Robin?” De officiële versie is dat hij in zijn zwembad een astma-aanval had gekregen. Zijn lijk werd door zijn huishoudster op de bodem van het zwembad ontdekt en door zijn vriendin, de Zweedse Anne Vohlin, samen met een kennis, Frank Thorogood, bovengehaald. Ze gaf hem nog mond-op-mond-beademing maar uiteraard tevergeefs. Volgens Rawlings zou die Frank Thorogood op z’n sterfbed aan ene Tom Keylock hebben toegegeven Jones te hebben vermoord.
Thorogood was een metselaar, die voor Jones een aantal klusjes had opgeknapt en “was blijven plakken”. Brian Jones vond na een tijdje dat hij op die manier genoeg had betaald voor de klussen en wou hem buiten zetten. Thorogood protesteerde uiteraard. Van deze twist zijn meerdere getuigen. Bovendien was Thorogood ook de laatste op het feestje dat aan de dood van Jones voorafging. Tenslotte wijst men er ook nog op dat Jones een goede zwemmer was. Déze versie zou in 1998 worden verfilmd met de zoon van Brian in de rol van zijn vader (die jongen heet Mark Andrews, want hij heeft de naam van zijn moeder, Jones’ jeugdvriendin Pat Andrews), maar er is nooit iets van gekomen. Volgens insiders is dit echter niet nodig: het verhaal van Brian Jones werd reeds verfilmd door zijn maatje Donald Cammell in “Performance”. Het cynische is dus dat antipode Mick Jagger de rol van Brian zou hebben vertolkt in deze satire op de verstrengeling van de popwereld met die van de gangsters, uiteraard omwille van drugshandel.
Wat inderdaad vast staat is dat Brian Jones reeds tweemaal voor druggebruik was veroordeeld en in psychiatrische behandeling was. Hij werd ook tweemaal voor ontdoken vaderschap voor de rechtbank gedaagd en veroordeeld. Tweemaal noemde hij de kinderen Julian. Op zijn begrafenis waren vier Stones aanwezig, waaronder zijn opvolger Mick Taylor. Mick Jagger zat echter in Australië waar Marianne Faithfull net een zelfmoordpoging achter de rug had. Tijdens de rouwmis voor Jones werd er zelfs voor haar gebeden!
Marianne Faithfull is ook eens zwanger geweest van Jagger, maar ze had een miskraam. Langs moederszijde is Marianne overigens verre familie van Leopold Sacher-Masoch. Ze gedroeg zich alleszins masochistisch genoeg op het vlak van druggebruik. In 1969 zou ze zelfs “Sister Morphine” geschreven hebben, een nummer dat op haar eigen verzoek eerst aan Mick Jagger en Keith Richards werd toegeschreven. Ondertussen werd een compromis bereikt en tekenen ze alle drie als componist.
Marianne Faithfull: “Ik hou niet van artiesten die alleen maar over zichzelf schrijven. Oké, ik weet nu dat er veel mensen in dezelfde shit hebben gezeten als ik en die herkenningspunten vinden op mijn plaats. Maar op het moment dat je in die stront zit, denk je dat je de enige bent op de hele wereld en da’s eenzaam. Nu voel ik me niet meer zo’n freak.” (Uit “Cadillac County” van Jacky Huys)
In Amerika werden The Stones door Ahmet Ertegun onder contract genomen voor Atlantic Records. Dat zou uiteindelijk de man zijn dood betekenen. Op 83-jarige leeftijd woonde hij in oktober 2006 nog een concert van de groep bij in New York, maar hij kwam ten val en verzeilde in een coma, waaruit hij niet meer ontwaakte. Hij overleed twee maanden later.
Ronny De Schepper
