Als ik een soort van top tien zou samenstellen van mensen die mijn leven een bepaalde richting hebben gegeven, dan hoort Miel Swillens (°Sint-Niklaas, 26/11/1943) daar zeker bij. Miel is op dit moment één van buren, maar dat kan natuurlijk nauwelijks een reden zijn waarom hij in die top tien zou thuishoren. Toen ik hier in zijn buurt komen wonen ben, was ik al dertig jaar en – hoe jammer deze vaststelling ook is – dan gebeurt er niet veel meer in je leven dat van enig belang is. De belangrijkste zaken gebeuren immers vóór je twintigste levensjaar – en dat is dan nog ruim gemeten (*).
Verder lezen ‘Miel Swillens: een update met onze briefwisseling uit de jaren zestig’
Archief voor de categorie 'sixties'
Ik heb mijn tekst over Hugo Claus, die kilometerslang is, ingedeeld in een aantal kleinere hoofdstukken. Als ik dan iets moet updaten, moet ik niet telkens die hele lap tekst vervangen. Deze keer betreft het dus een update over Claus’ eerste film, “De Vijanden”…
Verder lezen ‘Hugo Claus: update over “De vijanden”’
Het is vandaag precies 45 jaar geleden dat The Rolling Stones voor het eerst optraden in ons land. Ze werden daarbij geïnterviewd door niemand minder dan nonkel Bob en tante Terry! Dat moet een hilarische aangelegenheid geweest zijn. Ik ben haast zeker dat ik het toen heb gezien, maar ik herinner mij er helaas niets meer van. Ik heb het voorval wel ter sprake gebracht toen ik Bob Davidse in de jaren tachtig eens telefonisch heb geïnterviewd voor De Rode Vaan. “The Beatles die kénde ik een beetje,” zei nonkel Bob. “Tenslotte schreven zij ook melodieuze liedjes, maar The Stones waren tot dan toe aan mij voorbijgegaan. Toen ik ze voor het eerst ontmoette in het Sheraton Hotel op het Rogierplein moest ik aan hun impressario vragen wie wie was. Maar ik had de indruk dat hij met mijn voeten aan het spelen was.”
- Hij toonde je Brian Jones en zei dat het Mick Jagger was en dat soort grappen?
“Nee, zo erg was het gelukkig niet, maar hij zei me bijvoorbeeld dat de drummer (Charlie Watts, RDS) alles verzamelde dat met Napoleon te maken had. Dus ik stel hem daarover een vraag op antenne en die jongen blijkt uit de lucht te komen vallen!”
- En het optreden zelf?
“Luid! Ongelooflijk! Vooral die bassist (Bill Wyman, RDS). Onze klankmannen waren bang dat hun microfoons zouden stukspringen. Maar de fans die vonden het prachtig natuurlijk. Die schreeuwden zelf trouwens ook een hoop decibels bijeen!”
Post Scriptum: twee weken na de uitzending wiste de BRT de beeldbanden van de rubriek “Leuke plaatjes, goede maatjes” (hoe verzin je het!) in “Tienerklanken” van 19 oktober 1964, de dag dat ik mijn dertiende verjaardag vierde, door er een voetbalwedstrijd over op te nemen…
Verder lezen ‘45 jaar geleden zaten de Stones bij nonkel Bob en tante Terry op de schoot’
Wie het hier in Vlaanderen over skiffle heeft, komt al gauw bij Ferre Grignard (°13/3/1939) terecht, die in de jaren zestig op een bepaald moment een enorme populariteit heeft gekend. Over Ferre Grignard doen allerlei stadslegenden de ronde. Zo bijvoorbeeld dat hij samen met Jimi Hendrix zou hebben gejamd in de fameuze Star Club in Hamburg, waar The Beatles ooit zijn begonnen.
Verder lezen ‘Vandaag zou Ferre Grignard zeventig geworden zijn…’
De verbondenheid tussen literatuur en de sociale werkelijkheid kan jammer genoeg zelden zo goed worden aangetoond als ter gelegenheid van een oorlog, bij voorkeur dan nog een wereldoorlog. Om niet te ver terug te gaan in de tijd kan ik dit het best illustreren met de Tweede Wereldoorlog. De ontreddering die deze nooit geziene slachting – en vooral dan het aanwenden van de atoombom – teweeg bracht, had ook zijn weerslag op de na-oorlogse literatuur.
Naast de voor de hand liggende intellectueel verwoorde reflecties op deze wereldcatastrofe waren er ook auteurs die de onreddering gestalte gaven in de eigenlijke vorm van hun werken zelf. Alhoewel het hanteren van een tijdslijn in de literaire geschiedschrijving vaak eerder belemmerend dan verhelderend werkt, zou ik grosso modo toch kunnen stellen dat de inhoudelijke literatuur zich eerder deed gevoelen dan de literair-technische.
Verder lezen ‘Hugo Raes: de geschiedenis als degeneratie’
Toen Amerika in beroering werd gebracht door de rock’n'roll, werd eigenaardig genoeg door rechts de folkmusic ingeroepen als “remedie” tegen deze nieuwe kwaal. Met veel barnumreklame werden mensen als Harry Belafonte, het Kingston Trio en Peter, Paul and Mary de ether ingeslingerd. Het bleek echter een misrekening te zijn. Niet alleen kenden deze mensen slechts heel weinig succes bij de jeugd, bovendien zat een nieuw venijn in hun staart. Eén van de grootste successen van Peter, Paul en Mary was immers “Blowin’ in the wind” van ene zekere Bob Dylan, die overigens ook mondharmonica speelde op een elpee van Harry Belafonte (*).
Dylan zelf maakte reeds een eerste elpee in 1961, maar zou pas doorbreken nadat The Byrds met hun versie van zijn “Mr.Tambourine Man” het aangezicht van de popmuziek hadden veranderd. De tijden waren er immers rijp voor: de oorlog in Viëtnam, de dienstweigeraars, de beweging voor de burgerrechten, de anti-atoommarsen….
Verder lezen ‘Bob Dylan: something old, something new, something borrowed, something blue…’
In het standaardwerk “British Beat” staat op p.15 dat “Goodbye my love” van The Searchers “a Rolling Stones song” is. Nochtans heb ik als componisten Mosley & Swearingen & Simington. “Een ietwat overdadig pseudoniem voor Jagger & Richards?” vroeg ik aan een aantal kennissen van mij, die evenzeer door de sixties-microbe zijn gebeten. Het antwoord van Louis De Vries was zo uitvoerig dat ik het jullie niet wil onthouden.
Verder lezen ‘“Goodbye my love” van The Searchers’
