Het interview dat het meeste van mijn tijd in beslag heeft genomen, was ongetwijfeld dat met Will Tura. Niet minder dan drie dagen (gelukkig niet na elkaar) heb ik daarvoor moeten uittrekken. We spreken dan over de zomer van 1980. Het eerste interview, laten we zeggen het “normale” interview dat voor iemand anders al lang had volstaan, vond plaats in Studio Molière. Het is ook dààr, in de Molièrelaan dus, dat Jo Clauwaert bovenstaande foto heeft genomen. Dat was op het moment dat ik Will vertelde dat ik “Linda” eigenlijk zijn beste nummer vond (*), maar dat ik dat niet meer mocht draaien van mijn vrouw, omdat het bijna letterlijk toepasselijk was op mijn eerste lief, die dan ook nog eens Linda heette.
“Wil ik het volgende zaterdag eens zingen?” grapte Will. Hij vond immers dat, vooraleer tot publicatie over te gaan, ik op zijn minst één optreden van hem zou moeten bijwonen. Hij koos daarvoor een Casino Kursaal uit, dat van Knokke om precies te zijn. Mijn vrouw en ik mochten uiteraard gratis binnen, maar de drank was niét gratis en dat was ook geen kattepis. Minder dan champagne werd daar bij wijze van spreken niet geschonken en een dommekloot die blijkbaar eentje te veel ophad, stootte op een bepaald moment dan nog eens alle glazen op tafel om en hij was niet van plan om die rekening op zich te nemen. Maar goed, zo zag ik Will eens aan het werk buiten het “balcircuit” wat in die tijd nog zijn voornaamste bron van inkomsten was.
Uiteraard was er toen een nagesprek, maar ook dat volstond nog niet. Will was op dat moment aan het werken aan de elpee “Liedjes die ik graag had gezongen”, oude hits, meestal uit de jaren vijftig, die van een Nederlandse tekst waren voorzien en soms ook van een moderner arrangement. Hij nodigde me dan uit om op een zondagnamiddag bij hem thuis de banden, die in Engeland waren opgenomen, te komen beluisteren. Ik trachtte me eruit te praten door te zeggen dat ik toch sowieso wel een drukke agenda had en dat ik zondagnamiddag dan ook liever doorbracht bij vrouw en kinderen, maar dat pareerde hij met te zeggen dat ik die dan maar moest meebrengen. Zoals iedereen wel weet, heeft Will ook twee kinderen en die waren ongeveer even oud als die van mij. En mijn vrouw zou dan Jenny gezelschap houden die middag. Dat noemen ze dan “an offer you can’t refuse”. Even leek het nog in de soep te draaien, toen bleek dat mijn jongste een besmettelijke kinderziekte had opgelopen, maar zelfs dàt kon Will uiteindelijk niet tegenhouden (“kinderen moeten dat toch allemaal eens doormaken en als het nu niet is, dan zal het wel op een andere keer zijn”). Ik geloof niet dat Sandy of David er iets aan overgehouden hebben.
Verder lezen ‘Will Tura: “Ik leef vàn mijn publiek, maar ik leef ook vóór mijn publiek”’
Archief voor de categorie 'schlagers'
Op zondag 18 oktober, om 19.30 u., wordt in het Gildenhuis, Kaaistraat 10, Tielrode, hulde gebracht aan de zangeres Marva, oud-inwoonster van Tielrode, met een concert door de Koninklijke Harmonie Sint-Cecilia van Tielrode o.l.v. Frans Lauwers. Presentatie: Linda Van Buynder. Het concert – zonder pauze – omvat o.a. medleys van Will Tura en Will Ferdy, maar bovenal hits van Marva, gezongen door Els Coppieters (Tielrode). Hulderede: door burgemeester Luc De Ryck. Na het concert signeert Marva haar biografie (ter plekke verkrijgbaar tegen € 12). Voorverkoop: 4 euro. Kassa: 5 euro. Kaarten zijn verkrijgbaar in het Cultuurcentrum, AC De Zaat (3de verdieping), Frans Boelplein 1, 9140 Temse, tel. 03 710 12 73, e-mail: cultuur@temse.be, bij Hugo Maes, Sint-Jozefstraat 27, 9140 Tielrode, tel. 0477 32 89 04, e-mail: hugomaes@telenet.be en bij Els Coppieters, Burmtiendestraat 67, 9140 Tielrode, tel. 0478 93 13 42, e-mail: els.coppieters@pandora.be. Organisatie: Gemeentebestuur/Gemeentelijk Cultuurcentrum en Kon. Harmonie Sint-Cecilia Tielrode – tel. 03 710 12 52, e-mail: museum@temse.be.
Van zaterdag 17 oktober tot zondag 8 november 2009 loopt er ook nog een Marva-tentoonstelling in de Gemeentelijke Openbare Bibliotheek, Oeverstraat 15, Temse. Vrij toegankelijk tijdens de openingsuren van de bib. Info: tel. 03 710 13 20, e-mail: bibliotheek@temse.be.
Zelf heb ik Marva op het einde van de jaren zeventig geïnterviewd voor De Voorpost. Dat gebeurde bij haar thuis in Tielrode en hoofdredacteur Wouter Vloebergh was zelfs bij hoge uitzondering mee ter plaatse gegaan, zoals men kan zien op de bijgevoegde foto van Raoul De Graeve. De tekst volgt hieronder.
Verder lezen ‘Tielrode en Temse vieren Marva, oud-inwoonster van Tielrode’
Vijftig jaar Jacques Raymond
In 1959 won Temsenaar Jacques Raymond de Ontdek de Ster-wedstrijd op de BRT (was dat in die tijd nog niet het NIR?). Even tellen: 1959 is dat niet…? Wel ja, dat is precies vijftig jaar geleden! Dat vraagt om een feestje. En dat komt er ook. In drievoud zelfs. Op 26, 27 en 28 januari zal Jacques de centrale figuur zijn van de jaarlijkse nieuwjaarsconcerten van de Socialistische Mutualiteiten in het Kursaal van Oostende. Of moet ik zeggen “in viervoud”? Op donderdag 14 januari luistert Jacques Raymond immers ook het nieuwjaarsfeest op van de ABVV-senioren regio Antwerpen (in het Kielpark). Een “tsjeef” die gevierd wordt door de “sossen”! Dat moet wel degelijk het einde van de verzuilde samenleving inluiden!
Jacques treedt er op met zijn levensgezellin Ingriani (volgens S-Magazine is ze ondertussen zelfs zijn echtgenote geworden) en verder met Dirk Van Vooren, Patrick Onzia en Sofie Verbruggen. Als orkest werd het Golden Memories Orchestra van Lou Roman ingehuurd. Ik moet toegeven dat ik dit orkest al een aantal keren aan het werk heb gehoord in shows van de TROS (meestal als begeleider van Helmut Lotti-achtige figuren) en dat dit mij ten zeerste wist te verbazen. Dus het kan wel zijn dat het de moeite waard zal zijn.
Toegangskaarten kosten 13 euro voor leden van de SM (vervoer niet inbegrepen, staat er voor alle duidelijkheid bij) en 25 euro voor niet-leden. Tickets kunnen worden besteld bij het secretariaat van S-Plus (de seniorenvereniging van de SM) in je buurt. Dan volgen er een hele hoop telefoonnummers, maar aangezien Jacques van Temse is, zal ik mij beperken tot de twee steden waar Temsenaars zich meestal naar richten: Antwerpen (03/285.43.21) en Gent (09/333.58.00).
Voor het optreden in het Kielpark bedraagt de toegang 10 euro of 8 euro in voorverkoop en die kunnen dan vanaf 1 december besteld worden op het ABVV-Adviespunt, 03/220.66.13.
Zelf had ik dertig jaar geleden (toen Jacques dus twintig jaar actief was) een lang gesprek met hem voor het regionale weekblad De Voorpost. Ik kende Jacques reeds persoonlijk, vooral via mijn vader, maar ook via zijn oom en tevens zijn naamgever (want Jacques Raymond heet eigenlijk Jef Remon), die mijn muziekleraar was. Het grappige was vooral dat Jacques niet wou dat het interview bij hem thuis zou plaatshebben, omdat daar op dat moment verbouwingen plaats vonden. Daarom kwam hij maar naar mij toe. Ik vrees echter dat mijn huis slechts een schamele woning was tegenover zijn eigendom, zelfs àls er dan al verbouwd werd! Anderzijds (“elk nadeel ‘ep z’n voordeel,” zoals Johan Cruyff altijd zegt) werd Jacques nu door fotograaf Henry Codenie gefotografeerd voor een goedgevulde boekenkast met boeken als “Das Kapital” van Karl Marx en “De Kapellekesbaan” van Louis Paul Boon prominent op de voorgrond.
Althans dat dàcht ik, maar ik moet verward hebben met José De Cauwer, die ik de allereerste keer eveneens bij mij thuis heb geïnterviewd, want toen ik dat interview met Jacques Raymond ben gaan opzoeken om hieronder af te drukken, bleek dat Jacques gewoon had plaatsgenomen voor het bloemetjesbehang… (foto twee)
Verder lezen ‘Vijftig jaar Jacques Raymond’
Muziek in Gent, vroeger en nu
De beiaard is een typisch Vlaams verschijnsel. Het is gelieerd aan het bestaan van de Belforten, een bewijs van de onafhankelijkheid van de steden. De klok op het Belfort regelde immers het sociale leven. Om goed op te letten welk uur zou worden geslagen, kondigde een klokkenspel van drie klokken de slagen aan. Samen met de stadsklok zelf waren dat dus vier klokken, een “quatrillon”, wat dan overal ter wereld een “carillon” is geworden, maar in Vlaanderen heeft het woord “beiaard” ingang gevonden, op basis van de passage uit “Van den Vos Reynaerde”, waarin Reinaert het klokkenspel van de pastoor doet “beieren”.
De eerste stadsbeiaardier van Gent dateert van 1552, dat is dus nog van lang voor de beiaard op het Belfort door de Nederlander Pieter Hemony werd gegoten (1659). Vandaar trouwens dat de klank niet zo ver draagt, want het Belfort heeft een dichte toren, die reeds dateert van het begin van de veertiende eeuw en dus oorspronkelijk niet voorzien was op een beiaard. Pierre-Joseph Leblan (1711-1765), die vanaf 1745 stadsbeiaardier was, werkte in het seizoen 1757-58 in de Gentse opera en componeerde enkele klavecimbelwerkjes “naar de aldernieuwste gouste”, zoals hijzelf schrijft (gouste is Gents voor goesting, smaak).
Verder lezen ‘Muziek in Gent, vroeger en nu’
Met de nodige “pomp and circumstance” viert Eddy Wally vandaag zijn 77ste verjaardag. Men kan de man “geweldig” vinden of hem verguizen, maar men moet bewondering hebben voor wat hij heeft bereikt. Niemand kan in dit halve landje er naast kijken dat Wally in al die jaren een groot aantal fans heeft weten te vergaren en continu in de belangstelling bleef.
De hamvraag die op ieders lippen brandt, is dan ook: The Doors interviewen of Eddy Merckx, dat is allemaal goed en wel, maar heb ik ook ooit die andere Eddy ontmoet? En het antwoord is jazeker, maar slechts vrij onlangs. Op de vorige Gentse Feesten wilde mijn vrouw namelijk met hem op de foto en dat is voor Eddy natuurlijk maar een kleine moeite.
Verder lezen ‘Eddy Wally, prins en padvinder, is jarig’
Een tijdje geleden was de vraag in de Babbelbox van AVS: “Wie zou je graag eens willen zien optreden op de Gentse Feesten?” En één van de antwoorden was: Helmut Lotti. Want, inderdaad, bij mijn weten heeft Lotti nog nooit opgetreden (toch niet sinds hij écht beroemd is) op de feesten van zijn geboortestad? Hij voelt zich daar toch niet te goed voor, zeker?
Verder lezen ‘Morgen wordt Helmut Lotti veertig jaar’
R.I.P. Eurovisiesongfestival
Ishtar is dus uitgeschakeld in het Eurovisiesongfestival. Los van de nationalistische refleks (héb ik wel een nationalistische refleks?) vind ik dat jammer omdat ik het toch wel een aanstekelijk nummertje vond (ik hoorde het voor het eerst op Klara: welke popsong kan dàt zeggen?). Ik ga er echter niet veel woorden aan verspillen: als die halve finales “at random” worden samengesteld, dan hebben ze geen enkele zin. Dan zullen toch uitsluitend Oost-Europese nummers naar de finale gaan. Dat is blijkbaar het enige resultaat dat het communisme of althans toch het Warschau-pakt kan voorleggen: kunnen we de koude oorlog niet winnen, dan toch het Eurovisiesongfestival! Want ondanks alle onderlinge genocides stemmen al die landen uiteindelijk blijkbaar altijd voor elkaar. Laat dus met andere woorden in het vervolg de halve finales betwisten in een West-Europese en een Oost-Europese uitgave, dan hebben we tenminste nog iets aan “onze” halve finale (op voorwaarde dat Italië opnieuw meedoet en dat natuurlijk ook de wildcard voor de “grote landen” als Frankrijk, Spanje, Duitsland en Groot-Brittannië wordt afgeschaft). Voor de die-hards kan er nadien dan eventueel toch nog een algemene finale volgen, maar wees gerust: dan eindigen de West-Europese landen gegarandeerd onderaan, ongeacht het liedje dat werd afgevaardigd. Ik vind dat hier een taak is weggelegd voor de talrijke holebi-drukkingsgroepen die in diverse landen actief zijn. Tenslotte is het Eurovisiesongfestival zowat hùn exclusieve speeltuin geworden. Al begrijp ik dan niet waarom er zoveel quasi-blote vrouwelijke deelnemers zijn (wat hebben janetten en manwijven daar nu aan?), maar je hoort mij niet klagen natuurlijk!
Vanavond om negen uur op Duitsland 1 een documentaire met een intrigerende titel: “Peter Maffay: das Geheimnis meiner Familie”. Wat zou de familie van Peter Maffay te verbergen hebben? ‘t Zal toch weer niks met de oorlog te maken hebben, zeker? Ik zou zo zeggen: “don’t mention the war”, maar in het geval van Peter Maffay zelf is het: “don’t mention the schlagerzanger”. En Humo doet het toch wel zeker! Akkoord, Peter Maffay is vooral bekend wegens “Du”, maar zelf wil hij daar al jaren van af (alhoewel: het schrijven van de originele versie van “Het werd zomer” was dan niet echt een stap in de goede richting). Ik heb Maffay al aan het werk gehoord als de hardrocker die hij eigenlijk wil zijn (inclusief een vreselijk slechte hardrock-versie van “Du”) en ik moet zeggen: geef mij dan maar de “schlagerversie” van “Du”!
Verder lezen ‘“Peter Maffay: das Geheimnis meiner Familie”’
