Johnny Clegg: is muziek een wapen?

Vanavond staat “Couleur Café” (om tien voor elf op La Deux) in het teken van strijdmuziek. Om een antwoord te geven op de vraag “la musique est-elle une arme?” wordt o.m. de Zuid-Afrikaan Johnny Clegg nog eens uit de kast gehaald. Long time no see, Johnny!

Omaatje lief, kom asjeblief, naar ‘t Sportpaleis

Op 22 en 23 januari van volgend jaar komt Tina Turner naar het Antwerpse Sportpaleis. Ze zal op dat moment precies 69 jaar en twee maanden zijn. Aangezien haar wereldtournee start op 1 oktober kunnen we alleen maar hopen dat ze tegen die tijd geen heup heeft gebroken of dat Alzheimer niet al te drastisch in haar songteksten gaat rommelen. Ach, ik ben nu natuurlijk veel te onbeleefd tegen een monument van een vrouw voor wie ik veel bewondering koester. Maar of je nu op (bijna) zeventigjarige leeftijd nog moet gaan rocken en rollen, dat weet ik nog zo niet.

Vijftig jaar Expo 58

Dit jaar is het precies vijftig jaar geleden dat de Wereldtentoonstelling in Brussel plaatsvond. Dat wordt uiteraard uitgebreid herdacht, maar daarbij schuwt men de geschiedenisvervalsing niet. Zo beweert de VRT nu al een hele week dat tachtig procent van de Belgen de (dure!) Expo heeft bezocht. Oh ja? Kent ù veel mensen die de Expo hebben bezocht dan? Mijn vrouw en ik komen allebei uit een sociale woonwijk, maar in twee verschillende uithoeken van het land (resp. Zulte en Temse) en wij schatten dat ongeveer tien procent van de mensen uit onze wijk daar naartoe is gegaan. Elders zal dat al niet veel méér zijn. Hoe men dan aan die tachtig procent komt, is me een compleet raadsel! Maar goed, ondanks die geschiedvervalsing, hou ik wel van die terugblikken op het Expojaar. Zo b.v. elke zondagmiddag op Radio 1 (om 13.10 uur), waarbij de “soundtrack” van Expo 58 aan bod komt. Want dàt is de belangrijkste verwezenlijking van deze manifestatie: de invoering van de rock’n'roll in ons land!

Guy Mortier wordt 65

Guy Mortier wordt vandaag 65. Gelukkige verjaardag, Guy. Ik heb Guy Mortier verscheidene keren geïnterviewd, maar uiteraard allemaal in de précomputertijden, zodat enkel dit fragment over zijn beginperiode op de radio nog maar opnieuw is ingetikt… 

Elvis-special in The Weakest Link

Was Anne Robinson er bij leven en welzijn maar geweest om Elvis Presley in de pas te houden, zodat “the king of rock’n'roll” zijn lijf niet “met miljoenen pillen vol” had gestoken, om Jan De Smet te citeren. Maar goed, gedane zaken nemen geen keer, dan maar uitkijken naar de Paas-special van The Weakest Link die vandaag om tien voor zeven op BBC 1 aan “die boerenzoon uit Tupelo” is gewijd.

Veertig jaar geleden werd “The Last Time” opgenomen

Op 7 juni 1963 werd “Come on” uitgebracht, het eerste singeltje van The Rolling Stones. Folksinger Wizz Jones herinnert het zich nog heel goed: “Ik werkte bij een vriend die schilderijenlijsten maakte. Toen ik mijn vooropzeg kreeg, nam Rod Stewart mijn job over. De eerste dag dat hij kwam werken had hij zijn platendraaier bij en daarop speelde hij steeds maar de eerste hit van The Stones, Come on. Dat is de eerste keer geweest dat ik iets tegen hem heb gezegd, maar het zal wel niet vleiend geweest zijn…”
The Rolling Stones waren op alle vlakken de tegenhangers van The Beatles: opstandiger, wilder, Amerikaanser, maar ook: zij hielden het veel langer uit als groep. Toch is het een mythe dat men in de jaren zestig moest “kiezen” tussen Beatles en Stones. Dat is een fabeltje dat achteraf door intellectuelen zoals Boudewijn Büch, die bij leven en welzijn de naam van The Beatles zelfs niet uit zijn mond kreeg (hij omschreef ze ten hoogste als “dat groepje uit Liverpool”), is gelanceerd. Wij, gewone pipo’s met meer street credibility dan alle Hollandse auteurs samen, hielden zowel van The Beatles als van The Stones. De tweede single van de Stones (op 1 november 1963) was trouwens “I wanna be your man”, een compositie van Lennon & McCartney. Vele jaren later was Jagger aanwezig op de opname van “All you need is love”, terwijl John Lennon langsliep voor het “Rock’n'roll Circus” dat de Stones opzetten voor televisie, maar dat door druggebruik zo uit de hand liep dat het tot voor kort in de lade is blijven liggen.
Het is ook onder invloed van het duo Lennon/McCartney dat Mick Jagger zich samen met Keith Richards aan het schrijven zetten om met eigen materiaal uit te pakken. Hun eerste eigen geschreven hit was “The last time”, opgenomen in Hollywood op 26 februari 1965. Als typische Engelse groep lieten zij zich in hun lyrics wel inspireren door de zogenaamde “nursery rhymes”. Zo vindt men een echo terug uit wat Humpty Dumpty zegt in “Through the looking glass”: “I told them once and I told them twice/but they never listened to my advice”.
The Rolling Stones werden in 1963 gesticht onder impuls van blueslegende Alexis Korner. In de allereerste samenstelling zaten reeds Mick Jagger, Keith Richards en Brian Jones, terwijl drummer Carlo Little en basgitarist Taylor vrij snel werden vervangen door resp. Charlie Watts en Bill Wyman.
Bassist Bill Wyman is een paar keer in opspraak gekomen wegens zijn belangstelling voor Lolita’s. Toen hij reeds rond de vijftig draaide, trouwde hij met de piepjonge Mandy Smith. Als daarna zijn zoon Stephen met haar moeder Patsy huwde, werden de familiebanden wel héél erg ingewikkeld. Toen Mandy Smith echter een heel zware ziekte kreeg, waarbij ze bijna het leven inschoot, scheidde Wyman van haar om alweer iemand anders te huwen (deze keer was ze “slechts” rond de dertig). Mandy zelf kwam erdoor en zou later in het huwelijk treden met… Pat Van den Hauwe, de voetballer van Belgische afkomst, die echter de voorkeur gaf aan het nationale elftal van Wales boven de Rode Duivels, toen hij daarvoor door Guy Thijs werd gepolst.
Op 8 juni 1969 maken The Rolling Stones bekend dat zij en Brian Jones in vriendschap en met wederzijdse goedkeuring uit elkaar zijn gegaan. Nog geen maand later, op 3 juli 1969 wordt Brian Jones dood aangetroffen in het zwembad dat deel uitmaakte van het huis dat hij in Hartfield (Sussex) had gekocht en dat vroeger eigendom was van A.A.Milne. Het boek van Terry Rawlings over zijn dood heet trouwens: “Who killed Christopher Robin?” De officiële versie is dat hij in zijn zwembad een astma-aanval had gekregen. Zijn lijk werd door zijn huishoudster op de bodem van het zwembad ontdekt en door zijn vriendin, de Zweedse Anne Vohlin, samen met een kennis, Frank Thorogood, bovengehaald. Ze gaf hem nog mond-op-mond-beademing maar uiteraard tevergeefs. Volgens Rawlings zou die Frank Thorogood op z’n sterfbed aan ene Tom Keylock hebben toegegeven Jones te hebben vermoord.
Thorogood was een metselaar, die voor Jones een aantal klusjes had opgeknapt en “was blijven plakken”. Brian Jones vond na een tijdje dat hij op die manier genoeg had betaald voor de klussen en wou hem buiten zetten. Thorogood protesteerde uiteraard. Van deze twist zijn meerdere getuigen. Bovendien was Thorogood ook de laatste op het feestje dat aan de dood van Jones voorafging. Tenslotte wijst men er ook nog op dat Jones een goede zwemmer was. Déze versie zou in 1998 worden verfilmd met de zoon van Brian in de rol van zijn vader (die jongen heet Mark Andrews, want hij heeft de naam van zijn moeder, Jones’ jeugdvriendin Pat Andrews), maar er is nooit iets van gekomen. Volgens insiders is dit echter niet nodig: het verhaal van Brian Jones werd reeds verfilmd door zijn maatje Donald Cammell in “Performance”. Het cynische is dus dat antipode Mick Jagger de rol van Brian zou hebben vertolkt in deze satire op de verstrengeling van de popwereld met die van de gangsters, uiteraard omwille van drugshandel.
Wat inderdaad vast staat is dat Brian Jones reeds tweemaal voor druggebruik was veroordeeld en in psychiatrische behandeling was. Hij werd ook tweemaal voor ontdoken vaderschap voor de rechtbank gedaagd en veroordeeld. Tweemaal noemde hij de kinderen Julian. Op zijn begrafenis waren vier Stones aanwezig, waaronder zijn opvolger Mick Taylor. Mick Jagger zat echter in Australië waar Marianne Faithfull net een zelfmoordpoging achter de rug had. Tijdens de rouwmis voor Jones werd er zelfs voor haar gebeden!
Marianne Faithfull is ook eens zwanger geweest van Jagger, maar ze had een miskraam. Langs moederszijde is Marianne overigens verre familie van Leopold Sacher-Masoch. Ze gedroeg zich alleszins masochistisch genoeg op het vlak van druggebruik. In 1969 zou ze zelfs “Sister Morphine” geschreven hebben, een nummer dat op haar eigen verzoek eerst aan Mick Jagger en Keith Richards werd toegeschreven. Ondertussen werd een compromis bereikt en tekenen ze alle drie als componist.
Marianne Faithfull: “Ik hou niet van artiesten die alleen maar over zichzelf schrijven. Oké, ik weet nu dat er veel mensen in dezelfde shit hebben gezeten als ik en die herkenningspunten vinden op mijn plaats. Maar op het moment dat je in die stront zit, denk je dat je de enige bent op de hele wereld en da’s eenzaam. Nu voel ik me niet meer zo’n freak.” (Uit “Cadillac County” van Jacky Huys)
In Amerika werden The Stones door Ahmet Ertegun onder contract genomen voor Atlantic Records. Dat zou uiteindelijk de man zijn dood betekenen. Op 83-jarige leeftijd woonde hij in oktober 2006 nog een concert van de groep bij in New York, maar hij kwam ten val en verzeilde in een coma, waaruit hij niet meer ontwaakte. Hij overleed twee maanden later.

Ronny De Schepper