Morgen: Standard-Arsenal

Morgen speelt Standard Luik in de Champion’s League tegen Arsenal. Alhoewel ik helemaal niet geïnteresseerd ben in voetbal, moet ik dan toch altijd denken aan mijn verblijf in Londen in 1971, in een huis waar ook drie Arsenal-spelers logeerden, waarvan Sammy Nelson (foto) de bekendste was.

Zweedse muziek

Op die uitverkoop van de bibliotheek heb ik natuurlijk niet uitsluitend popmuziek gekocht, ook o.a. deze CD met “Swedish Orchestral Favourites”. Ik deed dit vooral omwille van een jeugdherinnering. Mijn vader bezat namelijk een 78-toerenplaat met daarop de “Zweedse rapsodie”, weliswaar in een bewerking van Percy Faith, maar toch…
Oorspronkelijk viel de CD me nogal tegen. Niets kwam in de buurt van het leuke wijsje. Het was allemaal nogal zwaarmoedige romantische muziek, die me een beetje deed denken aan een CD uit diezelfde Naxos-reeks met Vlaamse muziek uit de romantiek, gespeeld door het toenmalige BRT-orkest, geleid door Alexander Rahbari. Ik was al blij dat het thema even aangeroerd werd in de “polka van Roslagen” uit het ballet “De verloren zoon” van Hugo Alfvén. En dan meende ik mij te herinneren dat de componist van die “Zweedse rapsodie” inderdààd deze Alfvén (1872-1960) was en aangezien er nog enkele composities van zijn hand aankwamen, raakte ik toch al hoopvoller gestemd. En jawel hoor, als laatste nummer (ik had het kunnen weten) kwam “Midsommarvaka” (Midzomerwake) aan bod en dat bleek inderdaad de gezochte rapsodie te zijn. Achteraf las ik het trouwens in het tekstboekje: “A shortened version, arranged by Percy Faith, became known throughout the world as Swedish Rhapsody”.
Eind goed, al goed dus en dat was maar goed ook, want ik had me nóg een Zweedse CD aangeschaft, namelijk van de beroemde Zweedse trombonist Christian Lindberg (ik weet niet of hij familie is van de hieronder geïnterviewde Jakob Lindberg) en die viel wat tegen omdat ik pas thuis vaststelde dat het niet over romantische concerti ging, zoals ik uit de titel “The romantic trombone” had afgeleid, maar over kamermuziek waarbij Lindberg enkel op piano werd begeleid door Roland Pöntinen. Oók een bekende naam, jawel, maar de combinatie trombone-piano wérkt niet echt.
Nee, mijn favoriete Zweedse plaat (en dan bedoel ik wel degelijk een vinylplaat) blijft mijn “muziek uit Drottningholm” die ik mij had aangeschaft na een bezoek aan dit mooie theater. Dat bezoek hadden we dan wel gekoppeld aan het bijwonen van een barokfestival in Nordmaling, waarover ik hieronder bericht.

Zàààààlig geniet(s)en in la douce France

“Juli betekent voor mij: vakantie, ongebondenheid, zon, Tour de France, Frankrijk, cols beklimmen, pleisteren aan de Ventoux, lezen-voor-de-lol, (veel) fruit eten… En vooral ‘geniet(s)en’: genieten van het niets (moeten) doen! Juli 2009 was een penalty in de winkelhaak!”
Dat schrijft Luc De Ryck, burgemeester van Temse, in zijn veertiendaagse column “Rechtstreekse lijn met de burgemeester” in “De Nieuwe Omroeper”, het lokale weekblad van Temse. Ook de rest van de column kunt u hieronder vinden, inclusief een lofzang op “den Amerikaan”, waarmee ik het uiteraard niet eens ben. Maar ieder heeft recht op een eigen mening natuurlijk. Enjoy!

Norbert Detaeye en de Patersholfeesten

Gaby en ik hebben elkaar ontmoet op de Patersholfeesten (in 1998). Het spreekt dus vanzelf dat wij “a soft spot” hebben voor deze feesten die elk jaar in het weekend rond 15 augustus plaatshebben. Deze “kleine” feesten hebben immers nog de sfeer van de Gentse Feesten uit het begin van de jaren zeventig behouden, toen ze m.a.w. nog niet uit hun voegen barstten. En laten we hopen dat dit nooit gebeurt met deze intieme Patersholfeesten.
Als het aan zanger/pianist Norbert Detaeye, één van de bewoners/organisatoren, ligt dan zal dit zeker niet het geval zijn. Zo’n vijftien jaar geleden ben ik hem gaan opzoeken in zijn natuurlijk habitat, ook wel het Storyville van Gent genoemd, en ik legde hem de volgende hoogst originele vraag voor…

Richard Minne en de francofilie

De Gentse dichter, schrijver en criticus Richard Minne (1891-1965) koesterde zijn leven lang een grote bewondering voor de Franse literatuur en cultuur. In Frankrijk, dat hij meer dan eens zijn ‘tweede vaderland’ noemde, vond Minne alles waaraan het Vlaanderen ontbrak: een speels en ondogmatisch intellectualisme, (zelf)relativering, humor en satire, een voorliefde voor polemiek. Deze fascinatie voor het Franse geestesleven spreekt duidelijk uit Minnes scheppend en kritisch werk.
Als dichter droeg hij gedichten op aan Tristan Derème en Gérard de Nerval. Als literair criticus voor Vooruit heeft hij actief bijgedragen tot de bekendmaking en verspreiding van de Franse literatuur in Vlaanderen (Paul Léautaud en Jules Renard). Vanuit het recente Minne-onderzoek aan de Universiteit Gent zal nader worden ingegaan op Minnes fascinatie voor én relatie met het zuiden.
Op donderdag 11 juni worden er vanaf 20 uur in de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde, Koningstraat 18, 9000 Gent, twee lezingen gegeven door Els van Damme en Yves T’Sjoen over Richard Minne en de francofilie onder de titel: ‘Ik, ik vlieg naar Frankrijk!’ Deze lezingen kunnen gratis worden bijgewoond. (Ik hoop alleen maar dat ze niet passen in de huidige trend om alle streven naar meer Vlaamse autonomie, zoals o.m. ook in de jongste verkiezingsuitslag is gebleken, af te doen als oubollig en conservatief.)

“Anything considered” by Peter Mayle

Eindelijk nog eens een boek(je) dat ik iedereen kan aanraden…

“Déjà vu” op VT4

Ik heb een fascinatie voor films die zich afspelen in Louisiana. Dat heeft enerzijds te maken met mijn interesse in de cajuncultuur en anderzijds met het feit dat mijn vrouw in een vorig leven nog een bezoek heeft gebracht aan New Orleans en daar goede herinneringen aan heeft overgehouden. Ik ben echter slechts zeer recent begonnen met die films ook bij te houden. Zo is er deze avond om kwart over negen op VT4 “Déjà vu” van Tony Scott uit 2006, waarin op zo’n typische veerboot à la “Proud Mary” een bom ontploft, waarbij meer dan vijfhonderd slachtoffers vallen. Denzel Washington is de man die mag oplossen wie achter deze terroristische actie zit.

Het zuiden van Frankrijk

Ik ben er steeds vanuit gegaan dat ik slechts twee keer naar de Provence (Monieux) ben geweest met mijn ouders, maar een duik in de ouderlijke fotoboeken heeft mij er nu van overtuigd dat dit driemaal het geval moet geweest zijn. Ik kan dan ook niet direct plaatsen in welk jaar we wélke uitstap hebben gedaan. Ik herinner me wel nog het Romeinse theater in Orange, het zwembad in Saint-Saturnin d’Apt waar we de kleine Jan Decorte met zijn zus (Marleen Edeling) en zijn ouders (de acteurs Marc Decorte en Jo Crab) zijn tegengekomen of de Rode Rotsen in Roussillon. En wat blijkt nu? Een bevriend echtpaar (Vicky en Freddy van de Broodpoort) heeft in deze laatste streek zopas een bed and breakfast geopend. Surf er eens naartoe!

Naakt in Barcelona

Op het einde van de jaren zeventig ben ik met mijn eerste vrouw op vakantie geweest aan de noordoostkust van Spanje. Het was zo’n typische strandvakantie-met-twee-kleine-kinderen zodat ik er mij amper nog iets van herinner. Nog een geluk dat ik er destijds in mijn televisierubriekje (!) voor De Voorpost een stuk heb aan gewijd…

Liverpool Culturele Hoofdstad van Europa 2008

Op 11 januari werd in Liverpool de “kickoff” gegeven voor het feit dat de stad in 2008 samen met het Noorse Stavanger Culturele Hoofdstad van Europa is. Naar aanleiding daarvan kunt u vanavond om tien uur op BBC 2 terecht voor de visie van acteur Alexei Sayle op zijn geboortestad.