Donovan

En het tenen krullen gaat nog verder. In mijn stuk over Miel Swillens heb ik het over mijn spreekbeurt over Donovan, mijn toenmalig jeugdidool. Die verering ging heel ver. Dat jongetje dat op de foto beaat opkijkt naar Donovan, dat zou ik kunnen geweest zijn.
Ik herinner me zelfs dat ik op de speelplaats nog eens een boek uit de handen van Roland Hiel (rechts op de foto) heb geschopt, omdat hij een “onheus woord” over Donovan had gezegd. Alsnog: sorry, Rolle, dat was er ver over. (Zou het dààrdoor komen dat Roland mij later de bijnaam “Schuppie” placht te geven? Ik dacht tot nu toe altijd dat het met mijn familienaam te maken had, maar nu ik erover nadenk…)
Maar goed, van die spreekbeurt heb ik enkel mijn inleiding teruggevonden. Wat het tenen krullen betreft, is dat misschien juist goed, maar toch vind ik het ook een beetje spijtig dat er van mijn verering van eertijds zo weinig is overgebleven…

P.J.Proby en Scott Walker: de mooiste stemmen in de popmuziek

Als in the States P.J.Proby er genoeg van heeft om demo’s op te nemen voor Elvis Presley, steekt hij, samen met de drummer op die demo’s, Gary Leeds, de plas over naar het land waar het allemaal gebeurt op dat moment: Engeland. Daar brengt hij in 1964 een schitterende versie van het West Side Story-nummer “Somewhere” en de rockers “Hold me” en “Together”. Dat jaar halen ook Billy Fury en zowaar Richard Anthony de Engelse hitparade met resp. “I will” en “If I loved you”, twee nummers die Proby ook op zijn elpee zet. Als Proby een jaar later het succes van “Somewhere” niet kan evenaren met “I apologize”, “Zing went the strings of my heart”, “Answer me”, “Let the water run down” en “That means a lot” (nochtans van Paul McCartney) brengt hij (nog steeds in datzelfde jaar!) “Maria” uit, opnieuw uit West Side Story. Later zullen nog volgen: “I can’t make it alone” (1965), “Niki hoeky”, “I’m coming home” en “Today I killed a man”. Proby was onder zijn echte naam James Marcus Smith zoals gezegd reeds in de jaren vijftig begonnen als demozanger voor Elvis Presley. In 1957 had hij reeds twee singles uitgebracht met The Mellow Kings en een eerste solo-single als Jett Powers.

Bart Peeters wordt vijftig

We hebben het vrijdag allemaal zelf kunnen meemaken: Bart Peeters wordt vijftig! Natuurlijk mocht daarbij Raymond van het Groenewoud niet ontbreken en Bartje begon zowaar te wenen van ontroering. Ik ook, eerlijk gezegd, maar ik zou op dit moment al huilen als een hert wordt doodgeschoten. De donkere dagen rond Kerstmis, weet je wel… Grappiger was de toevoeging “net zoals ik nu” van Raymond in de uitvoering van “Meisjes”. Die opmerking maakte hij tussen neus en lippen na de fameuze zinsnede “ze komen zelden klaar meneer”. Waaruit nogmaals blijkt dat de bijbel gelijk heeft, als daar staat: wie met het zwaard omgaat, zal door het zwaard vergaan!

Psychedelic music

Ik heb al een paar keer te kennen gegeven dat ik van plan ben alles wat ik ooit heb geschreven op deze blog te zetten. Daarbij ga ik af en toe de schaamte niet uit de weg, want sommige zaken zijn al dermate verouderd en gedateerd dat ik daar nu zelf soms op sta te kijken met de bedenking: heb ik dat geschreven?
Maar als dat goed geduid wordt binnen zijn context dan is dat allemaal wel in orde, vind ik. Zo breng ik hier vandaag mijn allereerste artikel over muziek dat ik heb geschreven. Het komt uit het collegeblad “Nigromantie”, maar ik breng het wel zoals ik het al eens heb gerecycleerd voor mijn muziekrubriek in “De Voorpost”, waar ik op een bepaald moment een geschiedenis van de popmuziek heb geschreven in afleveringen. Voor de aflevering gewijd aan het fameuze jaar 1967 greep ik dus toen al terug naar dat artikel in “Nigromantie” (ja, recycleren heeft me altijd in het bloed gezeten). De referenties onderaan bijvoorbeeld dateren wel degelijk uit die tijd van “De Voorpost” (dat moet zo rond 1978 geweest zijn), want sommige platen had ik nog niet in mijn bezit op het moment dat het oorspronkelijke artikel verscheen.

Op het zeildoek van de botsauto’s

In 1998 berekende de Association of Music Industry Accountants dat 62 procent van de 1.133 artiesten die tussen 1958 en 1995 tot de Britse tophonderd doorstootten, na nauwelijks één jaar vergeten waren. In 1959 had zoiets een naam, men noemde dit de “Bobbies”…
Oorspronkelijk rekende ik daar ook Bobby Darin bij, maar na de reactie van Bert Bossink (zie hieronder) heb ik hem toch maar opnieuw geschrapt. Vandaag zie ik echter dat Vitaya deze namiddag “Beyond the sea” programmeert, een biopic van Kevin Spacey uit 2004 over het leven van Bobby Darin. Aangezien Kevin zelf de rol van Bobby voor zijn rekening neemt, neem ik aan dat het toch een soort eerbetoon wil zijn, maar uit de citaten op de Internet Movie Database (waarop ik me moet baseren, aangezien ikzelf deze film jammer genoeg niet kan zien en ook niet opnemen) leid ik toch af dat er ook af en toe fameus met zijn sjokkedijzen (of sjokkedeizen?) wordt gerammeld. Dus toch een heel klein beetje “Bobby”? ;-)

Rod Stewart in “Strictly come dancing”

Gisteren was Rod Stewart te gast in “Strictly come dancing”. Hij zong er een prima versie van “It’s the same old song” uit zijn nieuwste CD “Soulbook”, terwijl zijn Penny nog eens haar lange benen mocht strekken. De hele uitzending lang werd Rod voortdurend in beeld gebracht terwijl hij tussen de toeschouwers zat. Zo zag hij op een bepaald moment een koppel dansen op “Maybe I’m amazed” van Paul McCartney dat hijzelf nog in zijn Faces-tijd heeft gezongen (zoals altijd was de versie van de Strictly-zangers en -orkest trouwens uitstekend). Helaas werd hij toen net niét in beeld gebracht. Wel was het opvallend dat Bruce Forsyth een paar mopjes speciaal met een knipoog naar Rod lanceerde. Leeftijdsgenoten, nietwaar? ;-)

Night of the Proms

In het Antwerpse Sportpaleis is weer volop The Night of the Proms aan de gang. Het orkest Il Novecento wordt nog altijd geleid door Robert Groslot.

Clouseau en de wet van Murphy

Voor een prikje heb ik me het boek “Seks, drums & videoclips, liefde en leed in een popgroep” (Antwerpen, Manteau, 2004) aangeschaft, een “roman gebaseerd op het levensverhaal van Bob Savenberg”, zoals op de kaft staat. Dat verhaal heeft Savenberg verteld aan Ilse Beyers, de hoofdredactrice van “Dag Allemaal”, waarmee hij samen in de jury van “Popstars” had gezeten. Ze placht hem toen “tot vervelens toe” (ik citeer de achterflap) te vragen: “Opa, vertel nog eens een ellenlang, saai verhaal over je verleden.”
En dat heeft hij dus ook gedaan. Een ellenlang, saai verhaal verteld, bedoel ik. Gelukkig is er Beyers nog die telkens het begrip “Grappi” valt (de naam die zij heeft bedacht voor concurrent “Humo”) niet alleen haar pen maar haar volledige computer, scherm en al, in de gal doopt. Wat altijd leuk is voor de lezer, want dat zegt meer over de auteur dan over het voorwerp van die gal natuurlijk. Al voeg ik er onmiddellijk aan toe dat ik alles geloof wat ze schrijft, over hoe Clouseau door de Humo-clan wordt uitgespuwd e.d. Zij zouden er o.m. voor hebben gezorgd dat Clouseau, of Inspector zoals ze in het boek heten, niet mocht optreden op het festival Toende/Waarheid. Komaan zeg, Beyers, was dat nu echt het beste alternatief dat je kon bedenken?
Want alles en iedereen heeft dus een alternatieve naam in dit boek. Dat was ook de negatieve kritiek die overal weerkeerde in de recensies. Ook al omdat het doorgaans zo’n doorzichtige pseudoniemen zijn (de producers Pierre Maute en Frank Meyers bijvoorbeeld!), maar ik denk dat het vooral omwille van de seksuele avontuurtjes is dat men zich hierachter verschuilt. Voor de rest ga ik ervan uit dat het boek redelijk waarheidsgetrouw is. Wat die erotische escapades betreft wellicht ook, maar dat is dan zo genant, nietwaar? (Ik haast mij om te zeggen dat ik het hier niet over die producers heb, al heeft Savenberg zelf op een bepaald moment wel een affaire met de vrouw van Jan Berghmans, een zanger waar iedereen – met Savenberg voorop – naar opkijkt en die dan ook voor één keer eens géén voor de hand liggend pseudoniem heeft gekregen, maar uit de context wordt al snel duidelijk om wie het gaat.)
Maar goed, eigenlijk wilde ik alleen maar zeggen dat de wet van Murphy in mijn geval weer goed heeft toegeslagen. In mijn exemplaar ontbreken namelijk de pagina’s 193 tot en met 224. In plaats daarvan staan de pagina’s 161 tot 192 erin voor de tweede keer afgedrukt. U had al door dat het hier geen wereldliteratuur betreft en dat ik dus niet hartverscheurend ga zitten janken, maar laat de weggevallen passage nu net de enige zijn, waarin ik ook even de degens heb gekruist met het “omhooggevallen scoutsgroepje” (zoals ze zich wel eens in een bui van zelfrelativering noemen). Ik weet dus niet of ikzelf in het boek voorkom!
Misschien maar best, want als ik over het hoofd werd gezien, dan zou ik natuurlijk ontgoocheld zijn, maar als ik er wél in voorkwam dan zou het ongetwijfeld in negatieve zin zijn, zoals mag blijken uit onderstaand relaas…

Popmuziekquiz in Temse

Op zaterdag 28 november vindt naar jaarlijkse traditie te Temse een muziekquiz plaats,
georganiseerd door de plaatselijke culturele vereniging ‘Spirit’.
Graag maken we van deze gelegenheid gebruik om dit evenement nog even in de kijker te plaatsen.
Na de vorige zeer geslaagde jubileum-uitgave – met dank aan de succesvolle medewerking van
levende legende Luc Smets – zijn ze nu inmiddels aan de 21ste editie aanbeland.
De – reeds klassieke – formule blijft dezelfde, namelijk enkel muziekfragmenten
uit de jaren ‘60, ‘70 & ‘80 (1961 tem 1990). Men vat de quiz opnieuw aan met een
ABC-clipsronde, gevolgd door 150 muziekfragmenten, keurig verdeeld over 10 reeksen.
Ook zijn er terug twee rode draden in de quiz opgenomen.
De locatie is zoals voorheen in de bovenzaal van taverne Temsica – Wilfordkaai 38, 9140 Temse.
De start is voorzien omstreeks 20h00 uur & het inschrijvingsgeld (€15 per ploeg van 4 personen)
kan ter plaatse worden betaald.
De quiz wordt ook dit jaar zorgvuldig samengesteld door plaatselijke quizploeg
‘Careful with that Sex, Eugene’ .
Er zijn nog steeds plaatsen vrij & deze ploegen hebben alvast hun deelname bevestigd:
01. The Holly’s
02. Tequila Overdrive
03. Interstellar Overdrive
04. Clement & De Popkenners
05. Patwins
06. De Rechte Bananen
07. Fab4
08. Diamond Dogs
09. Eldorado
10. Men In Black
11. Starbuk & Apollo
12. Sticky Fingers
13. Martha Wainwrong Ain’t Right
14. Greatest Tits
15. The Untouchables
16. Fanfare Heilige Familie

Roy Orbison-karaoke in Vooruit

De nieuwe film van Felix van Groeningen, “De helaasheid der dingen”, opent op 6 oktober de 36ste editie van het Filmfestival Gent. Het grote publiek kan in de Theaterzaal van Vooruit voor het eerst kennismaken met de film, gevolgd door een party in Vooruit als startschot van het festival. Speciale eye- (of misschien beter: ear-) catcher is een Roy Orbison-karaoke. Alhoewel nergens wordt verduidelijkt waarom, neem ik dus maar aan dat de muziek van Roy Orbison een rol speelt in de film?