Met wie weigerde Cecilia Bartoli op te treden?

Ik hoor zo pas op Klara de beheerder van de Elisabethzaal een anekdote vertellen over Cecilia Bartoli die ging optreden met het Filharmonisch Orkest van Vlaanderen, maar toen ze hoorde wie de dirigent was, weigerde ze en werd het concert vervangen door een recital, waarbij ze door een pianist werd begeleid. Uit beleefdheid noemt de man de naam van de gewraakte dirigent niet, maar ik ben toch wel erg benieuwd wie dat zou kunnen geweest zijn… Wie het weet, mag het zeggen!

Ruggero Raimondi in “Le sanglot des anges”

Op 29 mei startte er op La Une een merkwaardige Franse thrillerserie in vier afleveringen: “Le sanglot des anges” (op dit ogenblik loopt ze op Frankrijk 2). Merkwaardig, omdat de hoofdrol wordt vertolkt door operazanger Ruggero Raimondi. Ze hadden nochtans beter moeten weten. Het is niet omdat een operazanger goed lijkt te acteren op een operascène, dat het ook een goede filmacteur is. Dat hadden ze toch al moeten leren uit de vertolking van Maria Callas in “Medea” van Pasolini of José Van Dam in “Le maître de musique” van Gérard Corbiau.
Raimondi speelt hier de rol van Carlo di Vanelli, een basbariton die, dertig jaar na zijn relatie met de sopraan Esther Manet (Caroline Casadesus), nog steeds op oorlogsvoet leeft met haar echtgenoot, zijn vroegere boezemvriend François Dubreuil, nu een gehaaide zakenman van extreemrechtse signatuur. Het bleek echter een enorme flop te zijn. Eerst en vooral omwille van het lachwekkende scenario. Een scenario dat bovendien vreselijk voorspelbaar was, uiteraard dodelijk voor een gegeven dat zich als thriller wil aandienen! Ik hoef dan ook niet in detail te treden, op basis van wat hier staat, kunt u zelf reeds de afloop invullen. Eén ridicuul voorbeeldje kan ik echter niet laten passeren. Alhoewel de actie zich afspeelt in het zuiden van Frankrijk, weerklinkt er, telkens het “paleis” van Dubreuil in beeld komt, het dreigende geluid van donder en bliksem. Zo lijkt hij Gargamel wel! Of nog beter: die kerel uit dat verhaal die door een vervloeking steeds een regenbuitje boven zijn hoofd meesleurt.
Voor wie desondanks benieuwd is naar de titel van deze serie: dat is tevens de serie van een opera die di Vanelli heeft geschreven voor Esther, maar waarvan hij de rechten uit geldnood heeft verkocht aan Dubreuil. Ook hier mag je één keer raden hoe dit afloopt…
De tekst over Ruggero Raimondi die hieronder volgt, heb ik uit de Engelse editie van Wickipedia gehaald.

Kiri Te Kanawa eregaste van het Edison Klassiek Gala

Vanavond om negen uur is de Nieuw-Zeelandse operazangeres Kiri Te Kanawa eregaste van het Edison Klassiek Gala op Nederland 2.

Dirk Tanghe regisseert “La Forza del Destino”

Eindelijk heeft Dirk Tanghe zijn langverwachte operaregie “gekregen”. Het is dan bovendien nog het heel mooie “La Forza del Destino” van Giuseppe Verdi in de Munt geworden. In de jaren tachtig was ik erg “close” met Dirk. Ik was een grote bewonderaar van zijn werk (dat helpt altijd) en hij woonde in mijn buurt (zo’n onnozele toevalligheid helpt ook!), zodat we elkaar af en toe wel eens tegen het lijf liepen. Ik heb hem toen ook uitgebreid geïnterviewd, al vind ik dat daar niet veel van overgebleven is in onderstaande tekst. Maar goed, het biedt wel een overzicht van de ups and downs in zijn carrière.

Elisabethwedstrijd voor zang

Degenen die het bij het VRT te zeggen hebben, zijn toch wel een stelletje klootzakken. Geef nu toe: dat is nu al een paar jaar dat er steen en been wordt geklaagd dat Canvas niet langer de finale van de Elisabethwedstrijd uitzendt en vanaf dit jaar wordt hieraan tegemoet gekomen. Vanaf morgenavond worden de halve finales van de zangwedstrijd integraal uitgezonden… op Canvas+ !!! Dat betekent dus: enkel voor digitale kijkers. De VRT-bonzen redeneren natuurlijk dat de liefhebbers van klassieke muziek geld genoeg hebben om zich zo’n digitaal toestel aan te schaffen. En voor het grootste gedeelte hebben ze nog gelijk ook: het zullen niet de Eddy’s, de Nancy’s en de Femkes van deze wereld zijn die ernaar kijken, maar ikzelf mag dan geen Eddy zijn, ik bezit anderzijds ook niet het vermogen van een Marianne. (Geïnteresseerden in klassieke muziek zullen wel zeggen: wat is me dat hier allemaal, maar ja, zowel naar de Elisabethwedstrijd kijken als naar “Thuis” dat moet kunnen, hé! Dat is postmodern, haha!)

Afscheid van Marc Clémeur

Vanaf 2009 stapt Marc Clémeur op als intendant van de Vlaamse Opera. Hij wordt opgevolgd door de 34-jarige Zwitser Aviel Cahn. Voor het seizoen 2008-2009 neemt Clémeur nog het najaar voor zijn rekening met een herneming van Carsens “Turandot”, blijkbaar zijn lievelingsproductie, gevolgd door “The Rape of Lucretia” van Benjamin Britten en “Falstaff” van Verdi in een coproductie met de Opera van Straatsburg, de nieuwe thuisbasis van Clémeur. Cahn zelf begint met “Mazeppa” van Tsjaikovski, een opera die nog nooit eerder in België werd opgevoerd. Daarna herneemt hij de “Cosi fan tutte” van Guy Joosten, deze keer gedirigeerd door Attilio Cremonesi, een barokspecialist die in de toekomst een cyclus Venetiaanse opera’s zal komen leiden. Daarna is er “Samson et Dalilah” van Camille Saint-Saëns in een gezamenlijke regie van de Israëliër Omri Nitzan en de Palestijn Amir Nizar Zuabi. Als uitsmijter is er de scenische wereldcreatie van “Aquarius”, het muzikale testament van Karel Goeyvaerts. De regie is van Pierre Audi en er is een belangrijke plaats weggelegd voor de choreografie van Inbal Pinto.

Pavarotti in Verdi’s “Requiem”

Het is wellicht bedoeld als nagedachtenis van de “honderdjarige” Herbert von Karajan, maar ik zie het liever als een postume hulde aan Luciano Pavarotti: de uitvoering van het Requiem van Verdi deze nacht om half twee op Frankrijk 2. Het betreft een legendarische uitvoering in de Scala van Milaan in 1967 met verder nog Fiorenza Cossotto, Leontyne Price en Nicolai Ghiaurov. 

Een moderne Monteverdi

Deze nacht om half twee op Frankrijk 2 een moderne enscenering van “L’Orfeo” van Claudio Monteverdi (regie Antonio Latella). Ook het orkest is “modern”, namelijk dat van de Opéra National de Lyon. Het staat weliswaar onder de leiding van een barokspecialist als Philip Pickett, maar een mens vraagt zich toch af wat die man met zo’n “apparaat” kan aanvangen?

Cecilia Bartoli in “De Laatste Show”

De mezzo-sopraan Cecilia Bartoli (°4/6/1966, Rome) bracht dit jaar een nieuwe CD uit. De titel ervan was “Maria” en Maria dat is de voornaam van La Malibran, een diva uit het begin van de negentiende eeuw. In afwachting van het tweede recital morgen in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten, of in Bozar, zoals we nu verplicht worden te zeggen, kan men haar vanavond reeds bezig zien bij Frieda in De Laatste Show. De omschrijving “bezig zien” klinkt misschien wat eigenaardig, maar als ik zou schrijven “aan het werk zien”, dan zou dit ook betekenen dat ze zou gaan zingen en dat is in De Laatste Show zo goed als uitgesloten. Uiterààrd zou De Laatste Showband, die nochtans zowat àlles kan begeleiden, niet in staat zijn haar bij te staan in een aria van Rossini of Salieri, maar samen zouden ze best een mooie versie van b.v. “Una lacrima sul viso” kunnen brengen, vind ik. Maar ja, dat dóen die diva’s niet, hé. Dat is toch wel jammer, dat het altijd zo “serieus” moet zijn. Of dat men dan meteen in marketing termen (cross-over) begint te denken!

Nog een stuk over Maria Callas

Op 16 september van vorig jaar was het precies dertig jaar geleden dat Maria Callas is gestorven op haar appartement in Parijs. Wellicht is het daarom dat er op dit moment zoveel stukken over Callas circuleren. Een tijdje geleden was er één met Chris Lomme in de hoofdrol, elders heb ik het over één met Pascale Platel en nu speelt Toneelhuis Colisse&Co “La Divina”, een creatie in een regie van Herman Van Den Bulcke. Speeldata: 18 – 19 – 25 – 26 april 2008 om 20u15 en 02 – 03 mei 2008 om 20u15. Locatie: Tuinbouwschool (in het kasteel), Brusselsesteenweg 165, Melle 9090. Reserveer: 09 229 24 70 – www.colisse.be