In 1896 namen 311 atleten uit 13 landen (waaronder sommige toeristen die toevallig ter plaatse waren) deel aan de eerste Spelen in Athene. Nu ja, de eerste zoals georganiseerd door baron de Coubertin, want in Athene zelf waren er reeds pogingen geweest in 1859, 1870, 1875 en 1889 om de oude Spelen te doen herleven. Frankrijk, de Coubertins vaderland, had het eveneens reeds geprobeerd in 1885 en 1888 en natuurlijk kon ook Engeland, het vaderland van alle sporten, niet achterblijven (in 1850). Maar aan Zweden komt de eer toe er het eerst aan gedacht te hebben (in 1834 en 1836). Het Olympische motto “deelnemen is belangrijker dan winnen” is overigens niet van de Coubertin (het strookt ook helemaal niet met zijn filosofie), maar van de bisschop van Pennsylvania. Het werd gelanceerd ter gelegenheid van de Olympische Spelen van Londen in 1908.
Verder lezen ‘Het ontstaan van de Olympische Spelen’
Archief voor de categorie 'olympische spelen'
Vanavond om half negen op één leert Tom Waes boksen. Mijn kop eraf als Freddy De Kerpel ook niet zijn zegje zal komen doen hoe het dan wel moet!
Verder lezen ‘Tomtesteron Waes leert boksen’
‘t Heeft lang geduurd, maar nu is men er dan toch over begonnen: een debat de “schending van de mensenrechten” in China naar aanleiding van de Olympische Spelen in Bejing. Vooral de monniken in Tibet hebben begrepen dat de tijd uiterst geschikt is om rel te schoppen, want - zoals te verwachten was - keert zich dit dan tegen de autoriteiten die de rellen proberen te onderdrukken. Dit is geen selectieve verontwaardiging van mijn kant, want zonder een supporter te zijn van Sarkozy (verre van zelfs) vind ik een harde aanpak van de herrieschoppers in de Parijse voorsteden eveneens zeker aangewezen. Dat ze daar in Anderlecht maar eens een voorbeeld aan nemen!
Persoonlijk grijp ik in de discussie over mensenrechten altijd terug naar een citaat van IOC-voorzitter Dr.Rogge in “Knack”, waarin hij stelt: “Wij moeten eens afleren om al te gemakkelijk met ons westers vingertje te staan zwaaien en om onze normen te willen opleggen aan de hele wereld. Wij kaarten, bij onze IOC-contacten met China, ook de mensenrechten aan. Maar dan komen zij aandragen met hun verdiensten. Namelijk dat ze in dat onmetelijke land anderhalf miljard mensen voeding, gezondheidszorg en onderwijs hebben gegeven. En dan vragen ze wat de Amerikanen, die iedereen de les lezen inzake mensenrechten, zoal vinden van de sociale uitsluitingen in hun getto’s. En van het feit dat één derde van hun bevolking in armoede leeft. Is dat geen schending van de mensenrechten misschien?”
Voor zover ik weet is er voorlopig nog geen enkel land dat eraan denkt deze Spelen te boycotten. Niet dat ik erop aanstuur, integendeel, maar dan was het in Moskou 1980 wel anders! Met als gevolg dat ook de Spelen van Los Angeles 1984 door het andere deel van de wereld werden geboycot natuurlijk. Zo ging dat immers in de tijd van de Koude Oorlog.
Vanavond om half tien op Nederland 2 een documentaire over de Olympische Spelen van Moskou 1980. Daarbij komt wellicht veel meer de nadruk te leggen op de problematiek van de boycot en de mensenrechten, dan op de sportieve prestaties. Daarom is het misschien niet ongepast om hier als duiding het debat aan toe te voegen dat het Masereelfonds in 1984 organiseerde n.a.v. de Spelen in Los Angeles. Het lag immers voor de hand dat de Oost-Europese landen op hun beurt déze Spelen zouden boycotten. Ook nu is er een discussie op gang gekomen over de mensenrechten in China, maar gelukkig veel te laat om nog een boycot te overwegen. Bovendien zijn alle kapitalistische landen geïnteresseerd in de enorme afzetmarkt van het zogezegd nog altijd communistische China, dus economische voordelen zouden toch sowieso verhinderd hebben dat men het deze keer ook zo hard zou spelen. Tot spijt van wie ‘t benijdt, maar daar behoor ikzelf niet toe. Ik ben op de eerste plaats een sportliefhebber en wil dus de besten - van waar ook ter wereld - tegen elkaar zien uitkomen. Maar dat belet natuurlijk niet dat sport niet buiten de maatschappij staat en dat men daarover dus gerust eens goed mag discussiëren.
Verder lezen ‘De Olympische Spelen van Moskou 1980′
In de uitstekende documentaire reeks “Belga sport” op Canvas, kunt u vanavond om tien over tien kijken naar film over de Olympische Spelen van Londen in 1948, die pas recentelijk weer is opgedoken.
Verder lezen ‘De Olympische Spelen van Londen 1948′
Nu iedereen het heeft over “Munich”, de nieuwste speelfilm van Steven Spielberg, schoot het me opnieuw te binnen dat ik zo’n vijftien jaar geleden nog een gesprek heb gehad met een ooggetuige van dit drama. En dat was voor mezelf wel een verrassing, want mijn gesprekspartner was… een operazanger! De Roemeense basbariton Marcel Rosca was echter aanwezig op de Olympische Spelen van München 1972 als pistoolschutter en bood zich, net als een aantal collega-schutters, als vrijwilliger aan om de gijzelnemers neer te schieten. Zijn verhaal.
Verder lezen ‘De operazanger die sneller schiet dan zijn schaduw’
Racisme in de sport
“In het handvest van het IOC staat dat rassendiscriminatie niet aanvaard wordt,” aldus huidig IOC-voorzitter Jacques Rogge op het debat in Gentbrugge (zie op deze blog: debat over sport en politiek). Dat lijkt volkomen logisch, ware het niet dat één van zijn voorgangers, met name de Amerikaan Avery Brundage een plat staaltje van racisme heeft ten toon gespreid waar het zijn vroegere tegenstander op de atletiekpiste, de indiaan Jim Thorpe betreft…
Verder lezen ‘Racisme in de sport’
Jacques Rogge
Op 16 juli 2001 werd Dr.Jacques Rogge met een overweldigende meerderheid verkozen tot opvolger van Juan Antonio Samaranch als voorzitter van het IOC. Overigens geen verrassing want de Gentse orthopedische chirurg uit Deinze (°2/5/1942) is al lang prominent aanwezig op het Olympische forum. Toen hij daarom in 1992 door de koning in de adelstand werd verheven, reageerde hij in “Het Laatste Nieuws“: “Ik geef toe dat het mijn ijdelheid streelt, maar eigenlijk zou ik liever ‘keizer van Herentals’ zijn, als je begrijpt wat ik bedoel…”
Verder lezen ‘Jacques Rogge’
Hockey: elitair of niet?
Als Yves Leterme de Brabançonne in het Frans wil zingen, dan zet hij spontaan de Marseillaise in. Als de Rode Duivels de Brabançonne in eender welke taal willen zingen, dan klinkt het van “lalala”. Maar als onze hockeyploeg zich plaatst voor de Olympische Spelen in Bejing dan zingen zij eendrachtig en uit volle borst de Brabançonne in het Frans. Nochtans dragen sommige spelers Vlaamse namen (in tegenstelling tot Leterme). Zou hockey dan toch het laatste bastion van het franskiljonisme zijn?
Vijftien jaar geleden reeds sprak mijn bovenbuur Isabelle Kluyskens, op dat moment keeper van onze nationale dames-hockeyploeg, dat tegen. Toen waren er slechts duizend vrouwen in ons land die hockey speelden. Nu zijn er dat reeds 6.500. Toch denk ik dat het interview dat ik toen met haar had nog steeds relevant is. Zowel Isabelle als Raja (zie hieronder) wonen op dit moment niet meer op de verdieping boven mij, maar de inleiding van destijds heb ik toch maar behouden, je zal wel zien waarom…
Verder lezen ‘Hockey: elitair of niet?’
