De geschiedenis van de musical

“Ik hou niet van musicals,” hoorde ik Tom Jones eens verklaren in een televisie-interview. “Een goede popsong ontstaat spontaan. Musicals daarentegen hebben iets kunstmatigs.” Ik zou het niet beter kunnen zeggen, Tom, maar een beetje geschiedenis kan nooit kwaad natuurlijk en dan moeten we terugkeren naar de Verenigde Staten in de negentiende eeuw, waar in de periode van de romantiek het volksnationalisme ook in de muziek tot uiting kwam. Aangezien de onafhankelijkheidsoorlog tegen de Engelsen werd uitgevochten, werd de Engelse invloed op de muziek na de onafhankelijkheid (1776) steeds kleiner, ten voordele van vooral Italiaanse (opera) en Duitse (operette) invloeden. Voeg daarbij de invloed van de muziek van de zwarte slaven (wat uiteindelijk in jazz en blues zou uitmonden) en de typische musical-muziek krijgt stilaan vorm in spektakels die rond 1860 de naam hadden van vaudevilles, extravaganza’s of burlesques. Let wel op: voor diegenen die in het vak zaten, waren dit niet zo maar synoniemen, zoals we o.m. kunnen leren uit de film “Gypsy”, waarin de moeder van stripper Gypsy Rose Lee zich oorspronkelijk sterk verzet tegen een carrière van haar dochter in “burlesque”, terwijl zij toch van “vaudeville” zijn!

P.J.Proby en Scott Walker: de mooiste stemmen in de popmuziek

Als in the States P.J.Proby er genoeg van heeft om demo’s op te nemen voor Elvis Presley, steekt hij, samen met de drummer op die demo’s, Gary Leeds, de plas over naar het land waar het allemaal gebeurt op dat moment: Engeland. Daar brengt hij in 1964 een schitterende versie van het West Side Story-nummer “Somewhere” en de rockers “Hold me” en “Together”. Dat jaar halen ook Billy Fury en zowaar Richard Anthony de Engelse hitparade met resp. “I will” en “If I loved you”, twee nummers die Proby ook op zijn elpee zet. Als Proby een jaar later het succes van “Somewhere” niet kan evenaren met “I apologize”, “Zing went the strings of my heart”, “Answer me”, “Let the water run down” en “That means a lot” (nochtans van Paul McCartney) brengt hij (nog steeds in datzelfde jaar!) “Maria” uit, opnieuw uit West Side Story. Later zullen nog volgen: “I can’t make it alone” (1965), “Niki hoeky”, “I’m coming home” en “Today I killed a man”. Proby was onder zijn echte naam James Marcus Smith zoals gezegd reeds in de jaren vijftig begonnen als demozanger voor Elvis Presley. In 1957 had hij reeds twee singles uitgebracht met The Mellow Kings en een eerste solo-single als Jett Powers.

Brendan Croker komt naar Hamme

Op zaterdag 4 juli jl. openden Kitty Uytdenhouwen en Jürgen Heuvinck de zaak “Beau de l’Air”, in het hartje van Hamme (Koning Albertplein 1). De naam werd ondertussen blijkbaar gewijzigd in JuKa’s, maar het belangrijkste is natuurlijk dat het er ondertussen blijkbaar al “vollen bak” is wat optredens betreft. Nu zaterdag 12 december bijvoorbeeld komt Brendan Croker.
Er zijn nog steeds kaarten in voorverkoop te verkrijgen aan 10 Euro. Aan de kassa zal je echter 15 Euro moeten neertellen.
Jürgen is terecht enigszins opgelaten omdat gitaargrootheid Mark Knopfler (bezieler en gezicht van Dire Straits) dit optreden op zijn nieuwsblog heeft gezet. “Om aan te tonen dat we niet geheel uit onze nek aan het kletsen zijn, zet ik hier als bewijs graag de link waarop u persoonlijk deze informatie kan bekijken,” voegt Jürgen eraan toe:

http://www.mark-knopfler-news.co.uk/frameset.php?frame=/news.html

En hij besluit: “Indien een grote muziekpersoonlijkheid zelf reklame maakt voor dit optreden, zullen daar toch wel redenen voor zijn…”

Vera Coomans bij De Vieze Gasten

Vera Coomans laat Madou herleven: onder haar alter ego Madouce zingt ze liederen van de beruchte Madou-plaat, naast onuitgegeven werk en nummers uit het internationale chansonrepertoire die toen voor inspiratie zorgden. Coomans wordt daarin bijgestaan door muzikanten van Jaune Toujours, die het Madou-repertoire een nieuwe eigen muzikale invulling geven. Jaune Toujours bestaat uit : Yves Fernandez (trompet, bugel), Mattias Laga (sopraansax, basklarinet), Bart Maris (trompet, tuba), Sam Versweyveld (schuiftrompet), Théophane Raballand (drums, percussie), Mathieu Verkaeren (contrabas) & Piet Maris (zang, accordeon). Ze zijn te zien en te horen bij De Vieze Gasten op woensdag 18 november 2009 om 20u30.

De Top 75 van Klara

Naar aanleiding van de aankondiging van de sluiting van “zijn” Rode Pomp, verklaarde André Posman in De Gentenaar van 6/6/2008: “Met onze concerten lokten we ongeveer zesduizend mensen per jaar, maar we hebben ook jaren van twaalfduizend bezoekers gehad. Ik vrees alleen dat het niet goed gaat met de klassieke muziek. Het is een Titanic die aan het zinken is. Dat komt ook omdat jongeren niet meer in contact komen met klassieke muziek.”
Nu, als er één langgerekte promospot voor klassieke muziek is, dan is het wel de jaarlijkse Top 75 van Klara die op dit moment aan de gang is. Persoonlijk heb ik daar wel een bedenking bij. Ik ben immers nog altijd een Radio 3-aanhanger, in die zin dat ik met heimwee terugdenk aan het programma “Tafelmuziek” van Johan Vandenbossche. Die lichte barokmuziek op de middag vond ik telkens een verademing.
Toen ik het daarover onlangs had tegen een vriend, dacht deze bij “tafelmuziek” eerder aan “kamermuziek”. Zelf ben ik slechts heel langzaam tot de kamermuziek gekomen, maar nu ik die Top 75 hoor en de afwezigheid van zowel die “lichte barok” als van de kamermuziek vaststel, dan begrijp ik wel wat hij bedoelt. In zo’n Top 75 komen blijkbaar enkel loodzware stukken aan bod: concerti, symfonieën, opera’s, oratoria en noem maar op. Onder “lichte klassieke muziek” verstaan de mensen de dag van vandaag blijkbaar enkel nog André Rieu en dergelijke, en die komt (terecht) uiteraard niet aan bod in dergelijke lijsten. Hoe dan ook, de manier waarop klassieke muziek, zowel “lichte” als “zware” stilaan uit onze maatschappij aan het verdwijnen is, is een problematiek die mij reeds langer bezighoudt, zoals blijkt uit het hierna volgende artikel “van kerk tot kerker”…

Witboek van SABAM

“Dit was dan de laatste elpee van de Engelse groep Supertramp.” Zo klonk het gewoonlijk op de BRT, eind jaren zeventig. Want, inderdaad, het is algemeen geweten dat een economische crisistijd weinig weerslag heeft op de platenindustrie. De vlucht uit de werkelijkheid zal daar wel weer de oorzaak van zijn. “En die doppers krijgen toch zoveel geld op de hele dag op hun luie kont te zitten,” zo voegde een verkoper van Climax-boeken op de markt van Ledeberg eraan toe. “Ze kunnen niets anders dan kinderen kweken!” En naar platen luisteren dus misschien…?
En toch, voor de “Vlaamse Vedetten” zijn het ook geen rooskleurige tijden. Als het zo verder gaat, zullen ook zij – volgens hun eigen zeggen – moeten gaan stempelen. Is het inderdaad zo erg? Als er dan geen crisis is in de showbusiness in ‘t algemeen, waarom dan wel in Vlaanderen? We zitten nu evenwel niet te wachten tot Willy Sommers, John Terra, Cindy, Salim Seghers en John Horton evenveel zendtijd krijgen als Neil Young, Rod Stewart, John Lennon, Emmylou Harris en Leo Sayer, maar het is wel degelijk een probleem.

Mirek Coutigny: van Junior Eurovisiesongfestival naar concertpodium

Mirek Coutigny (1992) geeft al vroeg blijk van een bijzondere muzikale aanleg. Hij startte zijn pianolessen op zevenjarige leeftijd. Een jaar later werd hij leerling van Heidi Vandermeersch aan de Ieperse Academie voor Muziek en Woord. Zes jaar later, in juni 2006 behaalde hij het diploma hogere graad piano met de grootste onderscheiding. Hij legde ook het eindexamen kamermuziek af (Geert Acke) en behaalde er eveneens de grootste onderscheiding, een prestatie waarvoor hij van het Stadsbestuur Ieper de stadsmedaille kreeg.
Zijn eerste concert gaf Mirek in 2001. Sindsdien treedt hij geregeld op met orkesten als
Il Novecento, de Sébastian Strings, Brussels Philharmonic Orchestra en meermaals met het
Orchestre Royal de Chambre de Wallonie. Het hoogtepunt is ongetwijfeld de vertolking van het
Concerto voor piano en trompet van Dmitri Shostakovich.
Mirek was in 2006 laureaat in de finale van Dexia Classics. Zijn eerste cd, ‘Arabesque’, is een
bloemlezing uit het favoriete repertoire van deze jonge pianist.
Sinds 2001 is Mirek leerling van Marie-Noëlle Damien. Vanaf 2004 studeert hij bij Jean-Claude
Vanden Eynden in het ‘Centre Eduardo Del Pueyo’ in Brussel.
Mirek loopt school in het Lyceum in Ieper en volgt er Latijn-Moderne Talen. Hij is lid van de
popgroep ‘Trust’ die in 2007 België vertegenwoordigde op het Junior Eurovisiesongfestival in
Rotterdam.

Jos D’Hollander speelde vervolledigde beiaard in

In het kader van de restauratie van het gemeentehuis van Temse besliste het gemeentebestuur om de beiaard te vervolledigen. Die omvatte tot dusver 23 klokken, terwijl er plaats was voor 37. De plaatsing van de klokken startte in juli jl. en werd begin september voltooid. Het klokkenspel werd officieel door Jos D’Hollander ingespeeld op vrijdag 11 september. Die avond vond ook de voorstelling plaats van het boek ‘Wandeling door Temse-centrum 1890-1955’ van Roger Andries. Jos D’Hollander (Temse), speelde een sleutelrol in het dossier, net als in 1976 bij de installatie. Hij begeleidde nauwgezet het hele project. Bovendien schenkt hij volgend jaar op eigen initiatief een 38ste klokje. Zelf heb ik Jos D’Hollander in de jaren negentig nog geïnterviewd voor Het Laatste Nieuws. Het interview zal hier eerlang verschijnen.

Dré Steemans overleden

Deze nacht is Dré Steemans, vooral bekend onder de naam van zijn alterego Felice Damiano, overleden aan een hartstilstand. Steemans was 55 jaar. Voor het Gentse stadsmagazine Tempo ben ik destijds met Jessie De Caluwé en Felice Damiano gaan eten in een uitstekend restaurant in Deurle (“De ouwe hoeve”, geloof ik). En dat was maar goed ook, want Felice bleek een “professional” te zijn op dat vlak. Later zal hij in “Humo” o.m. de “Rugantino” aanprijzen, het Italiaanse restaurant van “mijn” (Constan)Tina in hartje Brussel, waar we met De Rode Vaan nog tal van uren hebben gesleten. Het was een idee van Tempo-baas Eric Goeman om de twee BRT-coryfeeën samen te brengen en hij had het op een akkoordje gegooid met de baas van dat restaurant om die confrontatie dààr te laten plaatsvinden. Deze laatste zal zich dit wel beklaagd hebben, want Tempo ging op de fles nog vóór het artikel kon verschijnen. Ikzelf kon het dubbelinterview nog verlappen aan De Rode Vaan, maar daar zal “De ouwe hoeve” niet echt mee getroost geweest zijn, denk ik. Ondertussen heb ik voor mijn blog de twee gesprekken uit elkaar gehaald, want eigenlijk leverde de confrontatie niet veel vuurwerk op en kunnen de interviews beter elk op zichzelf staan.

Wibi Soerjadi

In het rijtje van zangers als Pavarotti, Lotti en Bocelli, en violisten als André Rieu en Vanessa Mae, ontbrak nog een pianist. De Nederlander Wibi Soerjadi lijkt dit gat op de markt te dichten. In Nederland is hij alvast ontzettend populair. Zijn Javaanse afkomst is daar niet helemaal vreemd aan, aangezien hij daardoor een engelachtig voorkomen heeft, dat vooral op vrouwen een magisch effect heeft.