Na een nominatie voor de 1000Watt-prijs in 2003 stond de voorstelling ‘Negentienhonderd’ op theaterfestivals in Edinburgh, Wenen, Nürnberg, Dublin, Amsterdam, Liverpool en Philadelphia. Deze week is ‘Negentienhonderd’ opnieuw te zien op eigen bodem, in De Kazematten. Een paar perscommentaren: “1900 is a near-perfect theatre work.” The Sunday Herald; “ein fragiles Stück Poesie zwischen Surrealismus und Melancholie.” Nürnberger Zeitung; “Ontroerend.” De Morgen.
Negentienhonderd werd geboren op het cruiseschip de Virginian, in het jaar negentienhonderd en dan maar Negentienhonderd gedoopt. Niet door zijn ouders, want die waren onbekend. Danny Bootsman, een stoker, had hem gevonden in een citroendoos, op de piano in de danszaal van de luxeklasse. En hem dan maar van een naam voorzien waarmee je niet anders kan dan slagen in het leven: Negentienhonderd.
Negentienhonderd wordt pianist. In het orkest van het schip. Pianist van normale en abnormale noten. En hij wordt deel van het schip dat hij nooit zal verlaten. Nochtans kent hij heel de wereld. Via de ogen van de mensen. Zo kent hij ook alle muziek. Via de toetsen van zijn piano. En die lading dynamiet…
Tekst Wim De Wulf (vrij naar Alessandro Baricco), Regie Christophe Ameye, Spel Hans Van Cauwenberghe en Filip Peeters, Scenografie en Poppen Filip Peeters, Muziek Yves Meersschaert en Nils De Caster, Kostuums Chris Snik, Licht Wim De Wulf
‘Negentienhonderd’ op 17,19,24,25,26 sept om 20u30 & 20,27 sept om 15u & 1,2,3 okt om 20u30 & 4 okt om 15u in De Kazematten (Kazemattenstraat 17, Gent). Reserveren bij Uitbureau Gent op 09 233 77 88 of info@uitbureau.be. Tickets 10 euro, reductietarief 8 euro.
Verder lezen ‘‘Negentienhonderd’ in De Kazematten’
Archief voor de categorie 'luisterlied'
Bruno Deneckere en Lieven Tavernier treden op in de Blauwe Poort, Collegebaan 55, Melle, op zondagmiddag zes september om 15.00u. Toegang: 10 euro, drankje inbegrepen. Als u van Gent komt eerst het dorp Melle doorrijden tot u links het college ziet. Daar neemt u links de kasseibaan. Dit is de Collegebaan.
Wellicht staan ook nummers uit de vierde CD van Lieven Tavernier uit 2007 op het programma. Ze kreeg de titel “Wind & Rook” mee en werd in drie dagen live opgenomen zonder overdubs in de woonkamer van producer Nils De Caster.
Sorry voor de eigenaardige foto, maar hij is wel historisch belangrijk. Hij is genomen in 1973 op een optreden van Lieven in Temse ten voordele van Chileense vluchtelingen (de putsch van Pinochet lag pas achter de rug).
Verder lezen ‘Bruno Deneckere en Lieven Tavernier in de Blauwe Poort’
Marlene Dietrich koos als pseudoniem een naam waarvan Jean Cocteau zei dat-ie “begon als een streling en eindigde als een zweepslag”. Alhoewel Cocteau de herenliefde was toegedaan, had hij in deze vergelijking toch maar mooi gezien dat Marlene Dietrich een icoon zou worden in de SM-wereld van zweepjes en meesteressen. Toch bestaat er een merkwaardige foto waarin La Dietrich zowaar aan de voeten neerknielt van Edith Piaf. Deze foto is genomen in september 1952 in New York waar Piaf trouwde met haar eerste man, Jacques Pills. Marlene Dietrich was getuige.
Verder lezen ‘Marlene Dietrich aan de voeten van Edith Piaf’
De Vlaamse actrice van Amerikaanse afkomst, Nicky Langley, was – zoals zovelen destijds in de Verenigde Staten – gefascineerd door het boek en de film “The nun’s story”. Alhoewel de film in Amerika en overal elders in de wereld werd gepromoot als zijnde een fictief verhaal, werd hij bij ons juist aangeprezen als “gebaseerd op ware feiten”. Toen Langley daar dus achter kwam, ging zij op zoek naar die “ware feiten”. Die zijn nu gebundeld in het boek “Malou – Het waargebeurde verhaal van de Vlaamse non die model stond voor de rol van zuster Luc uit The Nun’s Story” (Lannoo). Maar die zuster Luc was dus geenszins Soeur Sourire zoals een hardnekkig verhaal de ronde doet. Dat kàn trouwens gewoonweg niet aangezien de film “The Nun’s Story” dateert uit 1959, dus niet minder dan vier jaar vóór “Dominique” uitkwam!
Jeannine Deckers (zoals ze eigenlijk heet) had als kloosternaam eveneens “zuster Luc” aangenomen (Soeur Sourire werd haar als pseudoniem opgedrongen door haar platenfirma, Philips) en nadat ze uit het klooster was gestapt heeft ze nog een nieuwe carrière willen opstarten onder de naam “Luc Dominique”, maar dat heeft dus allemaal niets met “The Nun’s Story” te maken. De vergissing komt voornamelijk voort uit het feit dat er ook een film bestaat met als titel “The Singing Nun”. Die dateert uit 1966, werd geregisseerd door Henry Koster en met Debbie Reynolds in de (veeleer gefantaseerde) rol van Soeur Sourire.
Maar ikzelf ben toch nog altijd vooral geïnteresseerd in de actrice die Malou gestalte heeft gegeven: Audrey Hepburn.
Verder lezen ‘Audrey Hepburn in “The nun’s story”’
In mijn archief vond ik nog een oud interview uit Het Laatste Nieuws (afgenomen door niemand minder dan Willem M.Roggeman!) van 1961 met Louis Neefs. Zo’n getuigenis uit de tijd zelf is verhelderender dan beschouwingen achteraf die toch altijd op één of andere manier “gekleurd” zijn. Ik heb het tussen mijn geschiedenis van het Nederlandse lied geschoven.
Verder lezen ‘“Het luisterlied zal niet meer sterven”’
Omdat “Loft” dit weekend “Koko Flanel” overtroefd had wat het grootste aantal bezoekers aller tijden voor een Belgische film betreft, wilden de producers van “Koko Flanel” ludiek de handschoen opnemen door de film heruit te brengen. Gisteren was dit het geval. In de Antwerpse Metropolis kwamen echter welgeteld acht mensen opdagen om de film te bekijken (in alle acht de gevallen: te hérbekijken). Op dat zelfde moment zaten in een andere zaal precies vierhonderd mensen méér naar “Loft” te kijken. En dan heb ik het natuurlijk nog niet over al die andere zalen waarin “Loft” te zien was. Over and out dus voor “Koko Flanel”. Ik zou dit dan ook niet vermelden Urbanus op stang te jagen, die zelf tegen het initiatief was en exact het aantal bezoekers had gepronostikeerd) ware het niet dat één van die bezoekers (Vincent Nachtegael als u het precies wil weten) wijze woorden spreekt in Het Nieuwsblad van vandaag: “Het zou geen gek idee zijn nu en dan eens oude films weer in de cinema te brengen. Maar als ik natuurlijk zie dat wij hier ongeveer alleen zijn, zal dat initiatief allicht een snelle dood sterven.”
Verder lezen ‘Slechts acht man voor herneming “Koko Flanel”’
Vanavond om half twaalf op Nederland 2: “Carnavalsvrouwen”, een documentaire van Anne Marie Bosboom over zes vrouwen voor wie carnaval meer betekent dan feestvieren. Wie echter àlles, maar dan ook àlles afweet van carnavalsvrouwen, dat is Martine Bijl…
Verder lezen ‘Martine Bijl over “Carnavalsvrouwen”’
Zoals in 2008 organiseert de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde naar aanleiding van nieuw werk van haar leden drie conferenties waarin de auteurs hun publicatie toelichten en, in het geval van creatief werk, er ook uit voorlezen.
De KANTL-conferenties 2009 worden gehouden door Monika van Paemel, Ludo Abicht en Frank Willaert. De auteurs vertellen over hun werk, waarna het publiek met hen in discussie kan treden.
Bij Querido verscheen van Monica van Paemel “De koningin van Sheba” en een omnibus met de Van Puynbroeckx-romans: “Marguerite” (1976), “De vermaledijde vaders” (1985) en “Celestien” (2004). Op donderdag 21 januari 2009 geeft de auteur tekst en uitleg over deze publicaties.
Ludo Abicht houdt op woensdag 18 februari 2009 een lezing over “Het lunapark en andere plekken”, een werk met autobiografische inslag dat bij Uitgeverij Pelckmans verscheen.
Op woensdag 18 maart 2009 vertelt Frank Willaert over Hadewijchs mystieke Minneliederen, het eerste deel van Hadewijchs verzamelde werken, die hij samen met Veerle Fraeters bij de Historische Uitgeverij publiceert. Het ensemble Graindelavoix o.l.v. Björn Schmelzer zingt bij deze gelegenheid liederen van Hadewijch.
De KANTL-conferenties vinden plaats in het Academiegebouw in de Koningstraat 18 in Gent. Zij beginnen telkens om 20 uur en worden rond 21.30 uur gevolgd door een kleine drink. De toegang bedraagt 5 euro, voor de drie conferenties samen betaalt men 12 euro.
Info en inschrijvingen : info@kantl.be of 09/265.93.40.
Toen Amerika in beroering werd gebracht door de rock’n'roll, werd eigenaardig genoeg door rechts de folkmusic ingeroepen als “remedie” tegen deze nieuwe kwaal. Met veel barnumreklame werden mensen als Harry Belafonte, het Kingston Trio en Peter, Paul and Mary de ether ingeslingerd. Het bleek echter een misrekening te zijn. Niet alleen kenden deze mensen slechts heel weinig succes bij de jeugd, bovendien zat een nieuw venijn in hun staart. Eén van de grootste successen van Peter, Paul en Mary was immers “Blowin’ in the wind” van ene zekere Bob Dylan, die overigens ook mondharmonica speelde op een elpee van Harry Belafonte (*).
Dylan zelf maakte reeds een eerste elpee in 1961, maar zou pas doorbreken nadat The Byrds met hun versie van zijn “Mr.Tambourine Man” het aangezicht van de popmuziek hadden veranderd. De tijden waren er immers rijp voor: de oorlog in Viëtnam, de dienstweigeraars, de beweging voor de burgerrechten, de anti-atoommarsen….
Verder lezen ‘Bob Dylan: something old, something new, something borrowed, something blue…’
Miel Swillens
Als ik een soort van top tien zou samenstellen van mensen die mijn leven een bepaalde richting hebben gegeven, dan hoort Miel Swillens (°Sint-Niklaas, 26/11/1943) daar zeker bij. Miel is op dit moment één van buren, maar dat kan natuurlijk nauwelijks een reden zijn waarom hij in die top tien zou thuishoren. Toen ik hier in zijn buurt komen wonen ben, was ik al dertig jaar en – hoe jammer deze vaststelling ook is – dan gebeurt er niet veel meer in je leven dat van enig belang is. De belangrijkste zaken gebeuren immers vóór je twintigste levensjaar – en dat is dan nog ruim gemeten (*).
Verder lezen ‘Miel Swillens’
