Een studie over de persoonlijkheid van Aeneas

Waarom ik mij dat aandoe, dat overschrijven van mijn vroegere verhandelingen, ik weet het eigenlijk zelf niet. Dat moet weer iets met dat autistisch trekje van mij te maken hebben: “Je hebt het met één gedaan, dan moet je het met allemààl doen!” Enfin, op 2 mei 1968 (dus één dag na Ernest Claes) was het alweer prijs. Als opdracht van “den Danny” (Daniel De Smet) kregen we “een studie over de persoonlijkheid van Aeneas in Aeneis I-IV”. Het merkwaardige is dat ik geen kwotering krijg, enkel een paraaf en een paar opmerkingen in de marge. Ik denk dat dit eigenlijk betekent dat ik nul heb gekregen, maar dan niet omdat mijn verhandeling niks waard was, maar omdat ik ze te laat heb afgegeven of zo. Hoe dan ook, ik heb het voorval blijkbaar goed verdrongen, want “I know nothing, I’m from Barcelona”…

“Het verdriet van België, dat zijt gij,” zei Meerke en hapte naar adem met een rauw snurkje

Bij de voorstelling van “Het verdriet van België” in de Hotsy Totsy in 1983 zong Hugo Claus met zijn ondertussen overleden vader “Plaisir d’amour”, precies zoals Louis dat in het boek ook doet. Omgekeerd heeft Claus het “Verdriet” geschreven voor zijn kinderen: “Ik wilde iets weergeven van hoe het vóór, tijdens en na de oorlog was in een klein Vlaams stadje tegen de Franse grens. Ik wilde wat ik meegemaakt heb in fictie brengen, voor mijn kinderen (grijnst). Romantisch als ik was, hoopte ik dat ze het later misschien mooi zouden vinden. Maar geen van de twee heeft het ooit gelezen natuurlijk.” (Humo 22/10/96)
Een paar persreacties: “een veel te lang aangehouden klaagzang” (K.L.Poll in N.R.C.); “ik schat dat er met de leesbare gedeelten wel een boekje van honderd bladzijden vol te krijgen is” (Freddy de Schutter in De Standaard); “zeurderig-lang met onnozel anecdotisch kleingoed, met lullig gebabbel en banale flauwekul” (Marcel Janssens in Dietsche Warande & Belfort). Maar gelukkig toch ook: “Ook waar het wat minder is, is het perfect.” (Carel Peeters)

Ronde van Spanje dan toch naar het Baskenland?

De kans is reëel dat een of meerdere etappes van de Vuelta van volgend jaar hun beslag zullen krijgen op Baskisch grondgebied (op de foto Igor Anton van de Baskische ploeg Euskaltel). De Vuelta meed de streek 32 jaar aan een stuk als de pest, bevreesd als ze waren voor de terreurdreiging van de ETA. Het regionale parlement van Baskenland liet nu aan de organisatie weten dat ze niet meer bevreesd moeten zijn voor de veiligheid.

Geef ons heden onze dagelijkse krant

Is er een standaard die bepaalt waar het volk in het algemeen en de Gentenaar in het bijzonder morgen het laatste nieuws zal halen? De tijd dat het belang van Limburg op het spel stond is immers voorbij!
Ik hoor vandaag op de radio dat Het Laatste Nieuws nog altijd de best verkopende krant is, dat de verkoop ervan – ondanks de recente schandalen (of misschien juist dankzij?) – zelfs nog is gestegen. Het Nieuwsblad daarentegen zou achteruit gaan, terwijl bij de VUM-groep De Standaard dan juist weer aan het stijgen zou zijn. De conclusie lijkt me voor de hand te liggen: het publiek verkiest altijd “the real thing”, zelfs al houdt dit dan in dat het pulp van de zuiverste soort is. Ik verklaar me nader: Het Nieuwsblad gaat de laatste tijd wel erg Het Laatste Nieuws achterna, maar dit resulteert dus in slechtere verkoopcijfers. Als de lezers van Het Nieuwsblad immers een krant als Het Laatste Nieuws zouden willen lezen, dan zouden ze immers wel degelijk Het Laatste Nieuws kópen en geen “light versie” ervan.
De stijging van de verkoop van De Standaard kan hier ook een gevolg van zijn. Trouwe Nieuwsblad-lezers die ontgoocheld zijn in de weg die hun krant is ingeslagen, haken af, maar blijven de VUM-groep trouw en schakelen daarom over op De Standaard. Ikzelf zou tot die kategorie kunnen behoren, ware het niet om twee redenen. Er is ten eerste het lokale nieuws (ik lees eigenlijk De Gentenaar en niét Het Nieuwsblad als zodanig), een punt dat ik nu niet verder ga behandelen. En ten tweede is er de sport. Of beter gezegd het bijna totale ontbreken ervan in De Standaard. In plaats van op een kwaliteitsvolle manier juist hierover duiding te brengen. Daarom blijf ik vooralsnog Het Nieuwsblad boven De Standaard verkiezen.
Zeker nu Het Nieuwsblad Hans Vandeweghe (foto) van De Morgen heeft aangeworven. Eerst keek ik er wat sceptische tegenaan, zoals ik altijd doe als het om journalisten van De Morgen gaat. Maar die Vandeweghe lijkt wel best mee te vallen. Hij mag dan elke zaterdag ook de laatste pagina van de sportkatern vullen, deze keer met een pijnlijke, maar daarom niet minder gefundeerde bijdrage over het veldrijden. Op deze laatste pagina staan doordeweeks half of geheel ontklede WAG’s of andere sportbabes. Het is dus niet door deze achterwege te laten en te vervangen door intelligente sportcommentaar dat Het Nieuwsblad de leegloop naar Het Laatste Nieuws gaat tegenhouden, hé! ;-)

jaarlijkse opendeurdag van het Gentse Stadsarchief

Nu zondag 25 oktober, vindt van 10 tot 18 uur de jaarlijkse opendeurdag van het Gentse Stadsarchief plaats.

In de voormiddag wordt de eerste overdracht van digitaal materiaal vanuit de stadsdiensten naar het Stadsarchief belicht. In de namiddag volgt de voorstelling van de nieuwe workshop bedoeld voor leerlingen van het derde en vierde leerjaar.

In de namiddag zijn er vanaf 13 uur rondleidingen, zowel in het archief als in het depot van de dienst stadsarcheologie. In de studio voor audio-visueel materiaal zal u de laatste aanwinsten op dit vlak kunnen bekijken, m.a.w. een primeur. Meer over het programma leest u hieronder.

Voor de Vriendenkring van het Stadsarchief is dit hét moment bij uitstek om door de opbrengst van een rijkelijk van taarten voorziene cafetaria en van de verkoop van tweedehands boeken, waar traditiegetrouw koopjes te doen zijn, inkomsten te verwerven, die integraal besteed worden aan conservatie en restauratie.

Een keuze uit wat we de afgelopen jaren op dit vlak realiseerden, wordt getoond. Om 14 en om 16 uur zullen vrijwilligers uitleg geven over het monteren van de charters op karton, onderdeel van het project dat momenteel loopt in samenwerking met de Koning Boudewijnstichting.

Cultureel nieuws

Deze morgen hoorde ik op Klara iets van The King’s Consort en daarbij merkte de presentator (of is dat op Klara ook een “disc-jockey”?) op dat Robert King binnenkort opnieuw zou vrij komen na een gevangenisstraf van twee jaar. Daar moest ik het fijne van weten natuurlijk en, jawel, op de Engelse Wikipedia kan men lezen dat King veroordeeld is voor “sexually abusing minors”. Ik moet toegeven dat hier heel wat minder ruchtbaarheid aan is gegeven dan in het geval van zijn “collega” in de populaire sector, de heer Gary Glitter. Zonder Glitter te willen goedpraten, vind ik dan ook dat hier twee maten en twee gewichten worden gehanteerd.
Daarnaast heb ik ook de eerste aflevering van “Staalkaart” ontvangen, een nieuw cultureel magazine dat de opvolger wil zijn van het destijds door de VRT uitgegeven “Muziek en Woord”. “Staalkaart” oogt veel “glossier” dan “Muziek en Woord”, maar dat betekent ook dat je nauwelijks de publiciteit van de artikels kunt onderscheiden. Via de website www.staalkaart.be kan men een abonnement nemen voor 48 euro en dan krijg je de nummers toegestuurd tot eind 2010. Er staat wel niet bij hoeveel nummers dat dan zijn, maar aangezien elders gesproken wordt van een voordeel van twee euro per nummer (acht euro i.p.v. tien in de winkel), neem ik dus aan dat het om zes nummers gaat. Interessant is wel dat als men vóór 11 oktober intekent, men gratis de driedubbele CD-box “Airs & ballets en France avant Lully” van Le Poème Harmonique toegestuurd krijgt.

Films over Noord-Ierland

Gisteren voor het eerst naar een aflevering van alweer een (voor mij) nieuwe Britse politieserie “Inspector George Gently” gekeken. Volgens Humo is het een “gestileerde, warme retrodetectivereeks uit 2008, maar gesitueerd in de jaren zestig (oldtimers, maatpakken en natuurlijk de onnavolgbare sixtiesmuziek), met geloofwaardige en messcherpe dialogen”. Dit laatste was alleszins het geval in deze aflevering, waarvan ik veronderstelde dat het de pilootaflevering was, omdat de verhouding tussen het gebruikelijke detectiveduo (Martin Shaw als de oudere, bezadigde George Gently en Lee Ingleby als het wat onbesuisde, jong “wonderknaapje” dat luistert naar de naam John Bacchus) moest nog uitgeklaard worden. Op het internet heb ik gevonden dat het echter niét de pilootfilm betrof (die heet gewoon “George Gently” en is uit 2007) maar wel de eerste aflevering van de serie. De aflevering heette “The burning man” en ging voornamelijk over de I.R.A. en de rol van de Britse geheime dienst in de wapentrafiek naar Noord-Ierland. Het is natuurlijk niet de eerste keer dat hierover een film (of een aflevering van een serie) werd gedraaid, daarom volgt hieronder een (uiteraard onvolledig) overzicht.

“Ah, le noir et blanc!”

Vanavond is er om elf uur op La Deux een documentaire te zien, waar ik toch wel even uw aandacht wil op vestigen. In “Archipels nitrate” (2009) laat Claudio Pazienza ons immers kennismaken met de schatten van de Cinematek in Brussel. Met meer dan 50.000 titels bezit het vroegere Filmmuseum immers één van de grootste collecties ter wereld. Maar het grootste deel van deze pellicule is in gevaar. De manier waarop – vooral in de beginjaren van de film – het beeld werd vastgelegd is zeer vergankelijk en er moeten dringend fondsen worden gevonden om deze voor de toekomst te vrijwaren. Eigenlijk is dit een opdracht voor de UNESCO, vind ik, en zouden dergelijke inspanningen wereldomvattend moeten zijn. Als ik een heel concreet voorbeeld mag geven: elk jaar is “le miroir du Tour” steeds weer een belevenis op de Franse televisie. Jean-Paul Ollivier stelt daarvoor thema-uitzendingen samen, meestal over een bepaalde renner, maar het kan over een vertrek- of aankomstplaats gaan of zelfs een hele streek. En iedereen kijkt dan vooral uit naar beelden uit de jaren vijftig en veertig. “Ah, le noir et blanc!” roept Gérard Holz dan steevast uit en hij heeft overschot van gelijk. Deze filmpjes zijn zeer mooi gerestaureerd en men kan er dan ook als leek enorm van genieten. Wat een tegenstelling met de jaren zestig, die blijkbaar nog aan de beurt moeten komen en die paradoxaal genoeg veel slechter van kwaliteit zijn dan die van de jaren die eraan voorafgaan. Ook de eerste kleurenbeelden uit de jaren zeventig zijn er belabberd aan toe. Dat is nu specifiek wat het wielrennen betreft, omdat dit mijn voornaamste interessesfeer is, maar er zijn nog zoveel andere domeinen. Het kan bijvoorbeeld toch geen toeval zijn dat in retro-uitzendingen zoals “Top of the Pops 2″ men bijna altijd teruggrijpt naar de jaren tachtig en negentig, terwijl er vooral van de jaren zestig toch prachtige filmpjes moeten liggen in de BBC-kelders! Laat ze asjeblief niet verloren gaan, omdat het “maar” popmuziek betreft, ik smeek je!

Muziek in Gent, vroeger en nu

De beiaard is een typisch Vlaams verschijnsel. Het is gelieerd aan het bestaan van de Belforten, een bewijs van de onafhankelijkheid van de steden. De klok op het Belfort regelde immers het sociale leven. Om goed op te letten welk uur zou worden geslagen, kondigde een klokkenspel van drie klokken de slagen aan. Samen met de stadsklok zelf waren dat dus vier klokken, een “quatrillon”, wat dan overal ter wereld een “carillon” is geworden, maar in Vlaanderen heeft het woord “beiaard” ingang gevonden, op basis van de passage uit “Van den Vos Reynaerde”, waarin Reinaert het klokkenspel van de pastoor doet “beieren”.
De eerste stadsbeiaardier van Gent dateert van 1552, dat is dus nog van lang voor de beiaard op het Belfort door de Nederlander Pieter Hemony werd gegoten (1659). Vandaar trouwens dat de klank niet zo ver draagt, want het Belfort heeft een dichte toren, die reeds dateert van het begin van de veertiende eeuw en dus oorspronkelijk niet voorzien was op een beiaard. Pierre-Joseph Leblan (1711-1765), die vanaf 1745 stadsbeiaardier was, werkte in het seizoen 1757-58 in de Gentse opera en componeerde enkele klavecimbelwerkjes “naar de aldernieuwste gouste”, zoals hijzelf schrijft (gouste is Gents voor goesting, smaak).

“Van Eyck vermist” (op zoek naar De Rechtvaardige Rechters)

Wat zag meubelmaker-inbreker Cesar Aercus in de nacht van 10 op 11 april 1934 juist naast de Gentse Sint-Baafskathedraal? Welke deur vond Maria De Vuyst de volgende ochtend open? En handelde hoofdverdachte Arsène Goedertier alleen of maakte hij deel uit van een groot complot waarin toppolitici betrokken waren?
Tijdens een 2 uren durende wandeling geeft journalist Rudy Pieters antwoord op deze en nog vele andere vragen. De Rechtvaardige Rechters Route komt langs plaatsen in Gent die een cruciale rol speelden bij de beroemde diefstal van het Lam Gods-paneel. Bij elke plaats onthult Pieters feiten en sporen die tot dusver niet bekend waren. Ook gaat hij dieper in op de theorie van de Antwerpse politieagent Chris Noppe, die onlangs nieuwe bewijzen vond voor een bergplaats in de buurt van het koninklijk paleis in Laken. Op zondag 20 september om 14u, afspraak aan het standbeeld van de Gebroeders Van Eyck, Limburgstraat, 9000 Gent.
Deelnameprijs: € 9 / € 10. Reserveren is een absolute must. Het aantal deelnemers per activiteit is beperkt! E-mailen kan op gent@masereelfonds.be. Inschrijvingen zijn slechts definitief nà overschrijving van het verschuldigde bedrag (de reductieprijs geldt enkel voor leden van het Masereelfonds, studenten, werklozen en houders van een +3-pas) op rek. 068-2156862-94 van Kloarte! Annuleren kan slechts tot 1 week voor de betreffende activiteit. Daarna is annulatie niet meer mogelijk. In elk geval wordt een annulatievergoeding van 2 Euro aangerekend.