Theater Vertikaal

Tijd voor een experiment. Ik stel tot mijn eigen verontwaardiging vast dat ik in mijn computer geen bijdrage heb zitten over het Gentse kamertheater Vertikaal. Nochtans is dit theater erg belangrijk geweest, met name op het einde van de jaren zestig, zoals mag blijken uit het artikel “Toen Havel in het Nederlands schreef” van Wim D’Haveloose in De Standaard van 10 januari 1990. Ik doe nu een poging om een scan van dit artikel hierbij te plaatsen in de hoop dat het ook leesbaar is.

“Het verdriet van België, dat zijt gij,” zei Meerke en hapte naar adem met een rauw snurkje

Bij de voorstelling van “Het verdriet van België” in de Hotsy Totsy in 1983 zong Hugo Claus met zijn ondertussen overleden vader “Plaisir d’amour”, precies zoals Louis dat in het boek ook doet. Omgekeerd heeft Claus het “Verdriet” geschreven voor zijn kinderen: “Ik wilde iets weergeven van hoe het vóór, tijdens en na de oorlog was in een klein Vlaams stadje tegen de Franse grens. Ik wilde wat ik meegemaakt heb in fictie brengen, voor mijn kinderen (grijnst). Romantisch als ik was, hoopte ik dat ze het later misschien mooi zouden vinden. Maar geen van de twee heeft het ooit gelezen natuurlijk.” (Humo 22/10/96)
Een paar persreacties: “een veel te lang aangehouden klaagzang” (K.L.Poll in N.R.C.); “ik schat dat er met de leesbare gedeelten wel een boekje van honderd bladzijden vol te krijgen is” (Freddy de Schutter in De Standaard); “zeurderig-lang met onnozel anecdotisch kleingoed, met lullig gebabbel en banale flauwekul” (Marcel Janssens in Dietsche Warande & Belfort). Maar gelukkig toch ook: “Ook waar het wat minder is, is het perfect.” (Carel Peeters)

Miel Swillens: een update met onze briefwisseling uit de jaren zestig

Als ik een soort van top tien zou samenstellen van mensen die mijn leven een bepaalde richting hebben gegeven, dan hoort Miel Swillens (°Sint-Niklaas, 26/11/1943) daar zeker bij. Miel is op dit moment één van buren, maar dat kan natuurlijk nauwelijks een reden zijn waarom hij in die top tien zou thuishoren. Toen ik hier in zijn buurt komen wonen ben, was ik al dertig jaar en – hoe jammer deze vaststelling ook is – dan gebeurt er niet veel meer in je leven dat van enig belang is. De belangrijkste zaken gebeuren immers vóór je twintigste levensjaar – en dat is dan nog ruim gemeten (*).

Hugo Claus: update over “De vijanden”

Ik heb mijn tekst over Hugo Claus, die kilometerslang is, ingedeeld in een aantal kleinere hoofdstukken. Als ik dan iets moet updaten, moet ik niet telkens die hele lap tekst vervangen. Deze keer betreft het dus een update over Claus’ eerste film, “De Vijanden”…

Het Multatuliteater speelt “Macbeth infected”

‘Macbeth Infected’ is de nieuwe theatervoorstelling van het Gentse amateurgezelschap Multatuliteater. De première zal plaatshebben op 20 november 2009. Het stuk wordt acht keer opgevoerd. Je vindt alle info over de Multa en haar producties op www.multatuliteater.be! Over de meeste van Gentse theaters kun je hier wel iets vinden, maar mijn geschiedenis van het Multatuliteater ben ik kwijt. Daarom moeten zij het stellen met een interview met één van hun trouwste medewerkers, Eddie Dewit…

Binnenkort is het alweer tijd voor de Gentse zesdaagse!

Van 24 tot en met 29 november vindt in ‘t Gentse Kuipke de traditionele zesdaagse plaats. Dit jaar staat ze vooral in het teken van de terugkeer van Iljo Keisse, terwijl er ook een eerbetoon zal zijn voor de overleden Dimitri De Fauw (foto). Voor mij is het echter eerder een aanleiding om wat meer licht te werpen op het ontstaan van deze specifieke tak van het baanwielrennen.

Cultuurcentrum Backstage wordt openbaar verkocht

Het – in korte tijd legendarisch geworden – cultuurcentrum Backstage aan de Sint-Pietersnieuwstraat staat te koop. Het wordt openbaar verkocht op woensdag 16 december.
Eigenaar Serge Elia, die de drijvende kracht was achter de nv Backstage, kocht het pand in 1990. In het gebouw huisden vroeger dagblad Vooruit en drukkerij Het Licht.
De gevel en de lokettenzaal van het gebouw zijn beschermd. Het pand werd op 10 januari 1931 ingehuldigd. Architect Fernand Brunfaut was de ontwerper. Hij was bevriend met de toenmalige socialistische kopman Edward Anseele, die het dagblad Vooruit had gesticht. Het gebouw werd destijds gezien als een ‘perspaleis’. Vooral de glazen gordijngevel was opvallend. Hij symboliseerde ook de naam Het Licht . De redactie van Vooruit/De Morgen verliet de lokalen in 1983. Enkele jaren later ging uitgeverij Het Licht failliet.
Eerst verwierf de Vlaamse Gemeenschap de gebouwen. Toen kwam Elia op de proppen. Hij kocht het pand in 1990 voor 250.000 euro. Maar hij investeerde er een veelvoud in. De glazen gevel werd midden de jaren negentig gerestaureerd. Vandaag is het gebouw in goede staat, op een dakverdieping na.
Er zijn onder meer een kleine en een grote zaal, een zuilenzaal, een foyer en de vroegere drukkerij met bijna 200 zitplaatsen. Op de eerst verdieping zitten woongelegenheden. Ook is er een prachtig terras. Het gaat om een oppervlakte van 2.177 vierkante meter. De ligging is een troef, zeker met het nieuwe Ufo-gebouw van UGent de overkant.
De gebouwen en de grond worden in vijf loten verkocht. Ze variëren in oppervlakte van 110 tot 1.345 m2. Alles samen beslaat de oppervlakte 2.461 m2. Enkele jaren geleden wilde Elia ook al het complex verkopen. Toen was de vraagprijs 4 miljoen euro. (KVK in De Gentenaar van 16/11/2009)

Herman Brusselmans trekt zich terug in Knokke

Geen auteur die zo aan zijn stad gebonden is als Herman Brusselmans, maar toch ruilt de schrijver met het lange haar Gent voor Knokke.
‘Ik ben niet van plan om permanent in Knokke te gaan wonen’, zegt Brusselmans, die vorige maand zijn 52ste verjaardag vierde. ‘Maar ik wil er toch enkele dagen per week vertoeven.’
Vanwaar die toch wel drastische beslissing voor een man die met hart en ziel aan zijn stad is verbonden en die zelden langer dan 24 uur verlaat? ‘Ik wil me echt helemaal terugtrekken. Ik heb het de jongste tijd nogal druk gehad – met onder meer een pak lezingen in Nederland – en dat eist zijn tol. Ik ben wel 52, hé. Ik sukkel met een lage bloeddruk en daarom zou het goed zijn om mijn zinnen wat te verzetten. We hebben een plekje gevonden aan de kust, in Knokke, en daar wil ik op adem komen.’
Brusselmans heeft overigens ook zijn schrijfschema weer overhoop gegooid. Zei hij geen drie weken geleden nog dat zijn volgende boek ‘De boot naar Zwitserland’ voor eind 2010 zou zijn, dan komt de opvolger van ‘Kaloemerkes in de zep’ er pas in 2011. ‘Ik ben gestopt met schrijven aan De boot naar Zwitserland (een roman die over een restaurant in Gent moest gaan, nvdr.) want het wil maar niet vlotten. Ik heb toen maar besloten om in heel 2010 geen boek meer te schrijven. Ik beperk me de komende tijd tot de zaken waar ik mijn boterham mee verdien, mijn columns bijvoorbeeld.’
Ook op de televisie zullen we Brusselmans moeten missen. ‘Volgende dinsdag ben ik nog in het Nederlandse programma De wereld draait door te zien, maar daarna zie ik geen reden waarom ik nog op tv zou komen. Als ik geen boek schrijf, waarom moet mijn kop dan op tv?’ (jdr in Het Nieuwsblad)

Philippe Herreweghe slachtoffer van home-jacking

De Gentse dirigent Philippe Herreweghe is de voorbije nacht het slachtoffer geworden van een homejacking. De overvallers zeiden dat ze wisten dat hij een kluis bezat en eisten dat hij ze zou openen. Daar zaten echter alleen maar documenten in. Daarop werden de dirigent en zijn vrouw in hun eigen huis opgesloten en gingen de homejackers er onverrichterzake van door.

Nic Balthazar sleutelt aan opvolger voor ‘Ben X’

GENT – Na Ben X plant Nic Balthazar een tweede film. Team Mario – zoals de werktitel luidt – gaat over Mario Verstraete, de Gentenaar die in 2002 als eerste in ons land euthanasie liet uitvoeren. ‘De film is gebaseerd op zijn leven, maar het blijft fictie’, zegt Balthazar.
Helemaal concreet zijn de plannen nog niet en de financiering van de film is nog niet rond, maar toch ziet de toekomst van Team Mario er verre van slecht uit. ‘De eerste versie van mijn scenario heeft een speciale vermelding gekregen op het New Cinema Network in Rome. Nadat ik was uitgenodigd voor een prestigieuze scenaristenworkshop – wat ik op zich al een hele eer vond – is het bovendien ook geselecteerd voor Crossroads, in het Griekse Thessaloniki’, zegt Nic Balthazar.
‘Hoewel we eigenlijk liever nog niet naar buiten waren gekomen met onze filmplannen – aangezien ze nog niet echt concreet zijn – zijn we uiteraard bijzonder blij met die erkenning. Ook al omdat die de financiering van de film mogelijk vlotter kan doen verlopen.’
Echt commercieel lijkt de inhoud van Team Mario op het eerste gezicht niet. ‘Maar dat kon je ook van Ben X zeggen, een film die ging over autisme, pesten op school en zelfmoord. Bovendien zie ik Team Mario niet zozeer als een film over de dood, maar over het leven. Wie zijn dood regisseert, kan misschien ook zijn leven beter in handen nemen. Bovendien gaat de film voor een heel groot deel over de mensen rond van Mario. Hoe reageer je als iemand uit je omgeving zegt dat hij zijn leven wil beëindigen zodra het de moeite van het leven niet meer waard is?’
Balthazar kent het verhaal van Mario Verstraete uit de eerste hand. ‘Hoewel het niet de bedoeling is om zijn leven getrouw te verfilmen – het hoofdpersonage is fictief en is zeker niet op Mario alleen gebaseerd – zullen we zijn naasten inspraak geven’, belooft Balthazar.
Wanneer hij precies aan zijn film kan beginnen, weet Balthazar zelf nog niet. ‘Ik hoop op volgend najaar, maar of dat zal lukken is koffiedik kijken.’

http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=M42GTIBD&postcode=9000

foto Pol De Wilde – Corelio