Dré Steemans overleden

Deze nacht is Dré Steemans, vooral bekend onder de naam van zijn alterego Felice Damiano, overleden aan een hartstilstand. Steemans was 55 jaar. Voor het Gentse stadsmagazine Tempo ben ik destijds met Jessie De Caluwé en Felice Damiano gaan eten in een uitstekend restaurant in Deurle (“De ouwe hoeve”, geloof ik). En dat was maar goed ook, want Felice bleek een “professional” te zijn op dat vlak. Later zal hij in “Humo” o.m. de “Rugantino” aanprijzen, het Italiaanse restaurant van “mijn” (Constan)Tina in hartje Brussel, waar we met De Rode Vaan nog tal van uren hebben gesleten. Het was een idee van Tempo-baas Eric Goeman om de twee BRT-coryfeeën samen te brengen en hij had het op een akkoordje gegooid met de baas van dat restaurant om die confrontatie dààr te laten plaatsvinden. Deze laatste zal zich dit wel beklaagd hebben, want Tempo ging op de fles nog vóór het artikel kon verschijnen. Ikzelf kon het dubbelinterview nog verlappen aan De Rode Vaan, maar daar zal “De ouwe hoeve” niet echt mee getroost geweest zijn, denk ik. Ondertussen heb ik voor mijn blog de twee gesprekken uit elkaar gehaald, want eigenlijk leverde de confrontatie niet veel vuurwerk op en kunnen de interviews beter elk op zichzelf staan.

Geert Stadeus wordt 45 jaar!

Vandaag wordt Gentenaar Geert Stadeus 45. Hij mag dan Abraham (Tuizentfloot) nog steeds niet ontmoet hebben, het is toch voorwaar reeds een leeftijd om u tegen te zeggen. Geert is sedert 2003 hoofdredacteur van Snoecks, daarvóór was hij als free-lance journalist reeds actief voor diverse bladen zoals Het Laatste Nieuws, De Gentenaar, Menzo, Humo, Panorama/De Post, Maxim, Het Nieuwsblad, De Standaard en Muziek & Woord. Meer en meer begon hij zich echter te specialiseren als ghostwriter voor stand-up comedians of voor komische televisieprogramma’s zoals “De Rechtvaardige Rechters” of “De slimste mens ter wereld”. Heel af en toe doet hij zelf ook wel eens een standup.

In memoriam Jerome Smet, eregemeentearchivaris en geschiedschrijver van Temse

Op woensdag 31 december 2008 overleed – onverwacht – in de kliniek in Bornem, op 79-jarige leeftijd, Jerome Smet. Hij was 43 jaar werkzaam bij het gemeentebestuur, o.m. als diensthoofd Burgerlijk Stand en gemeentearchivaris. Hij was Temses geschiedschrijver bij uitstek. Hij was ook een pionier van de lokale persfotografie.

Jerome Smet werd geboren in Temse (Velle) op 6 september 1929 als enige zoon (tweede jongste kind) van de 7 kinderen van Arthur Smet, wagenmaker-landbouwer, en Maria Elisa Maes (eigenlijk waren er 10 kinderen, maar 3 zoontjes overleden kort na de geboorte). Na lagere school op de Velle deed hij 4 jaar humaniora bij de Broeders van Liefde in Temse en volgde hij via avondschool handelsvakken in Temse en Sint-Niklaas (LBC).
Op 15/10/1945 werd hij werkzaam op de Boelwerf: eerst als technisch tekenaar, daarna op de dienst Premiestelsel. Op 1/8/1946 trad hij – in opvolging van Karel Beeckx – als klerk in dienst van het gemeentebestuur. Vanaf 1948 volgde hij 3 jaar Bestuurswetenschappen (Gent en Antwerpen). In 1951 werd hij vast benoemd. In 1956 werd hij bevorderd tot opsteller, in 1965 tot onderbureauchef, in 1974 tot bestuurschef. In 1979 werd hij ook benoemd tot (deeltijds) archivaris. Toen hij op 1/10/1989 – na 43 jaar – met pensioen ging, was hij het oudste personeelslid en het personeelslid met het hoogste aantal dienstjaren.

Christophe Peeters in “De naaktkalender”

Alhoewel ik een supporter ben van de Gentse burgemeester Daniel Termont moet het mij toch van het hart dat ik zijn negatieve reactie op het feit dat schepen van sport Christophe Peeters mee naakt op de foto is gegaan met de (overigens erg appetijtelijke) Gentse rugbyspeelsters. Termont beweert dat Peeters zijn schepenlint te schande heeft gemaakt, omdat dit lint de edele delen van de schepen bedekte. Ik zou integendeel stellen dat die onnozele vod eindelijk eens voor iets nuttigs heeft gediend. Volgens mij is Daniel gewoon jaloers omdat hij (net zoals ik trouwens) niet meer in aanmerking komt voor naaktfoto’s. En daarom, om hem en ook wel Chris Peeters een beetje te troosten, hierbij een artikel over naakt en erotiek in fotografie en plastische kunst…

Jo Clauwaert en Brendan Croker in Galerie Link

Onder de titel “We only look like fools” exposeren fotograaf Jo Clauwaert en singer-songwriter Brendan Croker in Galerie Link (Blekersdijk 39; aan de andere kant van het water bij het Baudelo Park, dus centraal gelegen in de Gentse Feesten). Let op: Brendan zal uiteindelijk toch spelen op de nocturne, nu zondag om 20.30 uur. (Zie discussie hieronder.)

Mieke Maaike

Naast “Vergeten straat” zou ook Boons pornoverhaal, “Mieke Maaikes obscene jeugd”, dat hij schreef om “af te kicken” van “Pieter Daens”, worden verfilmd. Rob Van Eyck maakte reeds enkele malen bekend dat hij en niemand anders het zou verfil­men, maar met Van Eyck moet men altijd uitkeycken na­tuurlijk. En zie: de familie Bert die als producer optreedt dacht er net zo over. Ze trok­ken het budget op tot 90 miljoen, maar tege­lijk zetten ze Van Eyck aan de deur. In eerste instantie werd Stijn Coninx aange­trokken (ook om van “Daens” af te kicken?), maar ook Dominique Deruddere wordt – als pornoken­ner – nog achter de hand gehouden. En waarom zou men Jef Rademakers niet aanspreken, die heeft immers een scriptie gemaakt over Mieke Maaike?

Liliane Vertessen in 100 zelfportretten

Al dertig jaar maakt Liliane Vertessen (°Leopoldsburg, 1953) van zichzelf een kunstwerk. Aangezien er over haar oeuvre nog geen boek bestond, gaf ze het in 2006 zelf uit. Onder de titel “Devil in disguise” bundelde ze honderd zelfportretten. Elk kunstwerk vertelt een deel van haar leven, maar dan wel enkel op een manier zoals ze wil dat we haar percipiëren.
Deze gespletenheid is essentieel in het werk van Vertessen. Zoals Gerda Vander Kerken het stelt in Het Nieuwsblad (5/7/2001): “In het oeuvre van Liliane Vertessen schuilt een mysterieuze dubbelzinnigheid. Het provocerend rollenspel suggereert een grenzeloos exhibitionisme. Niets is echter minder waar. Juist door dit rollenspel geeft ze zich niet bloot en blijft haar feitelijke identiteit ongrijpbaar.”
Dat kan ik volledig beamen. Ik heb haar een tiental keren ontmoet en gesproken, er groeide zelfs een soort van vriendschap uit voort en toch weet ik helemaal niets over haar privéleven b.v.