Vincent Bal en zijn “Man van Staal”

Deze namiddag om half twee op Ketnet: “Man van Staal”, het langspeelfilmdebuut van Vincent Bal, de zoon van de Gentse theaterdiva Eva Bal. Ik heb de film nog niet gezien en het interview hieronder was n.a.v. het feit dat zijn kortfilm “The Bloody Olive” het Filmgebeuren 1996 mocht openen, dat was dus drie jaar vóór “Man van Staal”. Ach ja, de tijd staat niet stil. Kijk maar naar de hoofdvertolker: Ides Meire. Is dat niet die kerel die het nu aanlegt met Karlijn Sileghem?

De pornogeneratie

Vanavond om tien over acht op Canvas: “A l’école du X”, een documentaire van Ella Cerfontaine over de “pornogeneratie”, de jongeren die “dankzij” het internet met porno grootgebracht zijn. Uit het onderzoek dat aan de documentaire voorafging, leren we bijvoorbeeld dat twee op drie elfjarigen op het internet reeds porno hebben bekeken. En niet zo maar een blote tiet hier of daar, nee, het complete oeuvre: homo en hetero, sado en maso, pijpen en knijpen, anaal en banaal. Tot bukkakes toe! (Ja, zoek het maar op, dat heb ik ook moeten doen.) De vraag stellen of ze daar beter van worden, lijkt me ze meteen ook beantwoorden, waarom daar dus zo nodig nog een documentaire moet over gemaakt worden, vraag ik me wel af. Het lijkt me zo’n typisch Arte-gedrocht: onder het mom van afkeer kan er toch weer eens een “thema-avond” aan worden gewijd!
Al moet ik niet te hoog van de toren blazen natuurlijk: de top tien van de meest gelezen artikels op mijn blog staat vol met aan erotiek gelieerde onderwerpen. Ik ben al blij dat mijn literatuuroverzicht en “who am I?” zich ertussen hebben kunnen wringen. Al denken sommigen misschien dat ze in laatstgenoemde rubriek ook nog iets erotisch kunnen vinden…?

Een zeer beknopte en zeer eigenzinnige geschiedenis van de Nederlandse film

Alhoewel ik nog niet zo heel lang geleden met veel belangstelling op televisie de reeks over de geschiedenis van de Nederlandse film, zoals gepresenteerd door Jeroen Krabbé, heb gevolgd, stelt mijn eigen bijdrage over onze Noorderburen niet veel voor. Het is pas omdat mijn Schotse vriend Stephen Flockheart mij op een film van Joris Ivens over de Vredeskoers wees, dat ik de tekst even onder handen heb genomen.

“When a man loves a woman”

“En hier is-ie dan… We kennen hem allemaal… Niemand minder dan euh… Percy…” En verder geraakte René Verreth niet in de onvergetelijke “Pak de Poen-show”, maar het had gerust een scène kunnen zijn uit “When a man loves a woman”, de film vanavond om vijf voor negen op één. En dan zou Meg Ryan aan het woord zijn die zich uit zattigheid de naam niet kan herinneren van de zanger van de titelsong van de film. Ikzelf vond het een klotefilm, zoals je kunt lezen in mijn bijdrage over Andy Garcia (haar mannelijke tegenspeler), maar ik haal de film hier nu toch even aan omdat hij voor mijn toenmalig idool Julie Burchill een aanleiding vormde om een bijdrage te wijden aan vrouwen en alcohol in de film. Ik heb die uiteraard minutieus overgeschreven (samengevat is een beter woord) en die merkwaardig genoeg gedumpt in een stuk over “femmes fatales”. Ik neem aan dat u er geen bezwaar tegen hebt, u doorheen een massa mooie vrouwen te ploeteren, maar ik kan u alvast verzekeren: een dronken vrouw is nooit ofte nimmer een “femme fatale”. En vice versa.

Pierce Brosnan in “Die another day”

Vanavond om twintig voor negen op VT4: Pierce Brosnan in de Bond-film “Die another day” van Lee Tamahori uit 2002.

Kevin Costner in “Dances with wolves”

Deze avond om half negen op één: Kevin Costner in “Dances with wolves”, nog altijd een mijlpaal in de geschiedenis van de western.

“Heaven’s prisoners” op Vitaya

Ik heb een fascinatie voor films die zich afspelen in Louisiana. Dat heeft enerzijds te maken met mijn interesse in de cajuncultuur en anderzijds met het feit dat mijn vrouw in een vorig leven nog een bezoek heeft gebracht aan New Orleans en daar goede herinneringen aan heeft overgehouden. Ik ben echter slechts zeer recent begonnen met die films ook bij te houden. Zo is er deze namiddag om twintig voor drie op Vitaya “Heaven’s prisoners” van Phil Joanou uit 1996.

Tentoonstelling over Clemens De Landtsheer

De laatste tijd is er meer en meer belangstelling voor het cultuurhistorische aspect van de film. Denk maar aan het project in het Huis van Alijn in Gent, dat zijn weerslag had op een wekelijkse rubriek in “Man bijt Hond” destijds. In datzelfde kader is de belangstelling toegenomen voor de documentaire filmer Clemens De Landtsheer (1894-1984). Hij was tegelijk ook een pionier van de propagandafilm, maar dat aspect van hem probeert men een beetje onder de tafel te vegen, omdat hij met name in de fameuze jaren dertig een propagandist van het Vlaams-nationalisme was. (Anderzijds moet men ook toegeven dat de IJzerbedevaart, waarvan hij in het organisatiecomité zat, toch ook altijd een pacifistische manifestatie is geweest.)
Maar goed, hierover kan men alles vernemen tijdens een seminarie dat plaatsvindt in het kader van het Gentse Filmfestival op 16 oktober in een mij tot nu toe onbekende zaal in de Zebrastraat. Eén van de deelnemers is Bruno De Wever, historicus aan de Gentse universiteit en broer van Bart De Wever van de NVA, wiens evenwel tegengesteld zijn aan die van zijn broer, zoals we onlangs tijdens een debat op Klara konden vaststellen. Dat zal wel niet wegnemen, neem ik aan, dat professor De Wever zijn broer wel steunt in zijn aanklacht tegen de racistische redactie van het Franstalige dagblad Le Soir, die nu al maanden aan een stuk Vlamingenhaat predikt.
En zo komen we dan toch weer bij de Vlaamsgezinde Clemens De Landtsheer terecht, aan wie in zijn geboortedorp Temse van 4 juli tot 17 augustus een tentoonstelling wordt gewijd onder de titel “Een idee verkopen en een mythe creëren”. Deze tentoonstelling vindt plaats op de Dacca-zolder in de Kasteelstraat. Inlichtingen: 03/710.12.61.
Dit alles is voor mij een gelegenheid om even stil te staan bij de geschiedenis van de Belgische film. Ik moet toegeven dat ik - mijn politieke opvattingen getrouw - getracht heb een geschiedenis te schrijven van de “Vlaamse” film, maar dat bleek ondoenbaar, als er al iets Belgisch is hier in dit land, dan is het blijkbaar de filmindustrie…

“Je suis votre homme”

Vanavond om half elf op La Une: “Je suis votre homme”, een Franse komedie uit 2004 van Danièle Dubroux. Na twintig jaar huwelijk met Adam (François Berléand) beslist Agnès (Catherine Frot) op een dag een relatie te beginnen met de lesbische Catherine (Isabelle Carré). Adam verhuist naar de garage, vanwaar hij tegen wil en dank moet vaststellen dat de relatie goed loopt. Zijn vriend Bruno (Melvil Poupaud) ergert zich aan de slaafse onderworpenheid van Adam en wil Catherine een lesje leren. Daarvoor krijgt hij de medewerking van zijn werkgeefster Claire Nebout die als de dominatrix “Mrs.Whiplash” Dréanne aan de kost komt. De film kreeg het predikaat “komedie” mee, maar heeft niets van de lichtvoetigheid die hieraan inherent is. Integendeel, tweemaal speelt een (al dan niet gefingeerde) moord een rol in de plot, zodat het verhaal zelfs eerder aan de sombere kant is. Bovendien wordt de aanvankelijke omkering van de seksuele rollenpatronen op het einde “hersteld” en in plaats van een film over lesbiennes, blijkt het uiteindelijk uit te draaien op een lofzang op het instituut van het (heteroseksuele) huwelijk. Oorspronkelijk heette de film (het toneelstuk?) “Délivrez-nous du mal” en later zou hij zelfs “Eros thérapie” worden gedoopt.

Stijn Coninx gaat het leven van Rocco Granata verfilmen

Wie al eens een zaaloptreden van Rocco Granata heeft bijgewoond, weet dat er achter deze sympathieke kerel méér schuilgaat dan wat ondingen als “Zomersproetjes” en “Jessica”. En dan heb ik het nog niet eens over zijn debuutsingel, de wereldhit “Marina” met op de keerzijde het al bijna even mooie “Manuela”. En ook niet over “Buona notte, bambino” of zijn aangepaste versie van “Aan het Noordzeestrand”, die ik toch ook wel best te pruimen vind. Nee, tijdens die zaaloptredens is Rocco niet te beroerd om liederen als “La bandiera rossa” te zingen, het lijflied van al wie op De Rode Vaan heeft gewerkt. Hij kleedt die liedjes dan ook in in een pakkend verhaal over de migratie van zijn familie en kennissen. Niet te verwonderen dat Stijn Coninx dacht: hier zit een mooie film in…