Geneviève Van Quaquebeke in Stravinsky-programma

Vanavond en morgen om 20 uur en morgen en overmorgen om 15 uur is het Ballet van Vlaanderen te gast in de Gentse opera met een volledig Stravinsky-programma. Er is de creatie van “Orpheus”, een ballet van Michael Corder, en ook de herneming van twee “gevestigde” choreografieën: “Apollo” van George Balanchine en de “Psalmensymfonie” van Jiri Kylian. In deze laatste productie wordt één van de hoofdrollen gedanst door de uit Gent afkomstige Geneviève Van Quaquebeke. Interessant is dat het hele programma live wordt begeleid door het Vlaam Radio Orkest en Koor onder de leiding van Benjamin Pope. Toegang 45 euro. Reserveren op www.vlaamseopera.be.

Geschiedenis van de dans

Vanavond op La Deux: het eerste deel van “Giselle”, het super-romantische ballet van Adolphe Adam in een bewerking van Patrice Bart en Eugène Polyakov. Het wordt uitgevoerd door het ballet van de Opéra National de Paris in 1998.

Geneviève Van Quaquebeke

Op 12, 13 en 15 december is het Ballet van Vlaanderen te gast in de Gentse opera met het programma “Forsythe-Soto-Moles-Elo” (de titels zijn er alvast niet op vooruitgegaan!). Voor soliste Geneviève Van Quaquebeke zal het uiteraard een prettig weerzien zijn met de stad waar ze is geboren en waar haar papa politieke carrière heeft gemaakt (ook al woont hij op dit moment in Antwerpen).

Robert Denvers

Nooit is er zoveel sprake geweest over ballet in de media dan in het begin van het jaar 1987. Nu zou het ontslag van een artistiek zeer geapprecieerd figuur als Valery Panov natuurlijk wel goed zijn voor een item in “Kunst-Zaken”, zoals het programma met cultuurnieuws op de toenmalige BRT toen heette, maar dat deze aangelegenheid tot een politieke en syndicale strijd uitgroeide, tart toch wel alle verbeelding.

Jan Vandeloo

Is er nog voldoende belangstelling van jongens voor dansen? Op “Jeugd en Dans 1996″ waren er op 2.200 kinderen 35 jongens, die dan nog voor het grootste gedeelte uit één Limburgse amateurgroep kwamen. Volgens Jeanne Brabants is dit, buiten de gekende vooroordelen, vooral te wijten aan het gebrek aan volksdanscultuur. Om dit te bewijzen verwijst ze naar Hongarije, waar de geslachten min of meer in evenwicht zijn.
“Toch is er nu juist méér belangstelling dan vroeger!” zegt Jan Vandeloo (°1961). “Vergeten we niet dat het ballet eigenlijk gegroeid is uit meisjes van lichte zeden.”

Dawn Fay

Dawn Fay, pas vanonder de douche, zit tegenover me in de kantine van het Ballet van Vlaanderen in Antwerpen. Hoe is het met haar verstuikte voet? informeer ik. “Veel beter, dank je,” zegt ze, terwijl ze een sigaret opsteekt en het bordje “niet-rokers” als asbak gebruikt. Op de voorstelling van gisteravond zag ik haar overigens in het corps de ballet, zo slecht kon die voet dan toch ook weer niet zijn.
“Het probleem was dat ik opnieuw sterkte moest kweken en het corps de ballet is daarvoor uitstekend. Het is veel makkelijker en de verantwoordelijkheid is ook veel geringer.”
En nu er beterschap is, wordt ze dan uiteindelijk toch nog als Giselle opgesteld?
“Nee, tegen dat het zover is zijn de opvoeringen van het lopende seizoen reeds achter de rug en volgend seizoen ben ik hier weg.”

Anne Teresa De Keersmaeker

Alhoewel ze reeds van haar tien jaar danst (eerst volksdans, want ze is van boerenafkomst, tot het ballet is ze gekomen uit bewondering voor Rita Poelvoorde van het Ballet van de Twintigste Eeuw), gaat Anne Teresa De Keersmaeker (°Wemmel, 11 juni 1960) pas op haar achttiende naar Mudra (”naar de normen van de klassieke dans was ik een slechte danseres”) en debuteert ze als 20-jarige in het raam van Europalia 1980 met “Asch”. De ondertitel luidde: “Een theaterproject waarin het spel van een danser en een acteur elkaar kruisen”, en ook: “De verdoofde verwondering van een klein eigenzinnig meisje en een grote gekwetste piloot.” Uiteraard was Anne Teresa het kleine eigenzinnige meisje (dat is ze nu nog altijd), Jean-Luc Breuer was de piloot. Veel structuur zat er nog niet in en de invloed van Merce Cunningham was overduidelijk, het was achteraf beschouwd louter een manifest: “Hier ben ik en je zal nog van me horen!”

Maurice Béjart overleden

Vandaag is Maurice Béjart op tachtigjarige leeftijd overleden. In 1959 richtte hij in Brussel het Ballet van de XXe Eeuw op met als standplaats de Munt, waar hij een jaar eerder reeds zijn ophefmakende versie van “Le sacre du printemps” had gecreëerd. Daarnaast zijn ook hij zijn eigen choreografie van “Romeo & Juliet” en natuurlijk van de “Boléro” wereldberoemd. Ik heb het geluk gehad al deze voorstellingen eens live te kunnen meemaken. Aangezien ik de jongste jaren niet meer buitenkom, heb ik zijn laatste voorstellingen enkel op televisie gezien. De allerlaatste zelfs nog vrij onlangs: een productie op muziek van chansons van Jacques Brel en Barbara. Om eerlijk te zijn, ik vond het een tegenvaller. Niet dat ik in principe iets heb tegen balletten op muziek die eigenlijk niet voor ballet is geschreven. Ik herinner me voorstellingen van het Nederlands Danstheater op muziek van Vivaldi en zelfs op een mis van Mozart, die ik heel aangenaam vond. Om nog te zwijgen van een productie van Béjart zelf op muziek van Queen!