Alain Platel: “Ik wil dat iedereen op scène staat te blinken”

Op 8 april 2001 ontving Alain Platel (°1956) in het Italiaanse Taormina de zevende Prix Europe Nouvelles Théatrales. Net als de eerste de beste wielertoerist kan hij dan deze beker in zijn kast zetten naast de Mobil Pegasus Prijs (1996), de Hans Snoek-prijs voor het beste jeugdtheater (1996), de Océ-prijs voor podiumkunsten (1997), de Time Out Live Award voor de beste dansvoorstelling (1998) en nog vele andere.
Tevens is het voor Alain Platel ook een gelegenheid om, tussen twee buitenlandse reizen door, even in de spiegel te kijken om te zien wat de toekomst brengt voor zijn succesvolle groep.

Samyra, baas over eigen buik

Een boodschap van buikdanseres Samyra: “Veilig thuisgekomen met mijn (ditmaal heb ik alweer mijn vorige record verbroken, maar het is voor een goed doel, nl.kleerkes voor onze show op 15 mei – je komt toch ook?) 120kilo, we kunnen weer met een gerust gemoed de gentse feesten in. Ik kijk ernaar uit jullie tegen te komen op de feesten en ter info, wie me daar al dansend in een van de nieuwe outfits wil aantreffen en tevens gezellig Turks wil eten, ik treed elke avond op in restaurant Örnek, Oudburg, rond 21u. Res.09/225.17.75. Dus let’s get into the flow together! (ik geef ook initiatie in ‘t park, maar that’s another cup of tea,veel liever zie ik jullie tijdens of na mijn optredens, yeeeeeeh!). Gewoon komen supporteren of een leuke (après-)babbel mag ook natuurlijk, maakt niet uit. Of anders kom ik jullie wel gewoon ergens tegen,zàlig! Leve de feesten!”

Strictly come dancing

Al sinds de allereerste uitzending van “Strictly come dancing” (en dat moet nu toch al zo’n jaar of zes, zeven geleden zijn) ben ik een fan van dit dansprogramma. Ik zou kunnen zeggen dat ik nog geen enkele uitzending heb gemist, maar dan spreek ik wel over de wedstrijd zelf. Naar de uitzending van een uur gebouwd rond de “dance off” die maximum slechts vijf minuten duurt, kijk ik nooit omwille van teveel emo-televisie en daar heb ik echt mijn buik wel van vol. Uiteraard kijk ik dus ook nooit naar de spin-off “it takes two”, dagelijks op de BBC, want dat is niks anders dan emo. Want ik moet wel toegeven dat Auntie Beeb een beetje overdrijft. Zo zag ik deze ochtend toevallig het Breakfast News en het eerste punt was wie er de dance off had gewonnen! Dat is er wel ver over, zeg!
Maar goed, nu begin ik me ook al te ergeren aan de uitzendingen op zaterdag zelf. En aangezien de reden te zoeken is bij juryvoorzitter Len Goodman, ga ik hier verder in mijn armzalig Engels, want ik hoop dat de man op de een of andere manier ook eens mijn tekst onder ogen krijgt. In fact, I would like to say that this man is “a pile of…”, to quote the half unspoken words he used to “correct” fellow-member of the jury Craig Revel Horwood. Goodman’s dictatorial attitude toward Craig is far out of limits. Revel Horwood can’t even open his mouth or Goodman is already protesting and wailing. And this while Craig Revel Horwood is the best judge there is. He does not “disregard” mistakes as the president of the jury is so proud to state of himself. What’s the use of a professional jury if the president himself is officially “disregarding mistakes”? Consequently, Craig’s points reflect more truthfully the quality of the dancers. At least, he doesn’t throw “perfect tens” around as if they were in a clearance sale. In fact, Goodman only STARTS by giving a seven! (screamed in his typically irritating fashion)
Listen, I don’t argue that the man has to GO, because the panel is very well balanced as it is, but at least he should regain a bit of his British flegm and politely bite his tongue if he doesn’t agree with what Craig Revel Horwood says.”
Voilà, dat is dan weer van mijn lever. En dan kunnen we nu overgaan naar iets veel interessanters eigenlijk, namelijk de geschiedenis van de dans.

Geneviève Van Quaquebeke in Stravinsky-programma

Vanavond en morgen om 20 uur en morgen en overmorgen om 15 uur is het Ballet van Vlaanderen te gast in de Gentse opera met een volledig Stravinsky-programma. Er is de creatie van “Orpheus”, een ballet van Michael Corder, en ook de herneming van twee “gevestigde” choreografieën: “Apollo” van George Balanchine en de “Psalmensymfonie” van Jiri Kylian. In deze laatste productie wordt één van de hoofdrollen gedanst door de uit Gent afkomstige Geneviève Van Quaquebeke. Interessant is dat het hele programma live wordt begeleid door het Vlaam Radio Orkest en Koor onder de leiding van Benjamin Pope. Toegang 45 euro. Reserveren op www.vlaamseopera.be.

Geneviève Van Quaquebeke

Op 12, 13 en 15 december is het Ballet van Vlaanderen te gast in de Gentse opera met het programma “Forsythe-Soto-Moles-Elo” (de titels zijn er alvast niet op vooruitgegaan!). Voor soliste Geneviève Van Quaquebeke zal het uiteraard een prettig weerzien zijn met de stad waar ze is geboren en waar haar papa politieke carrière heeft gemaakt (ook al woont hij op dit moment in Antwerpen).

Robert Denvers

Nooit is er zoveel sprake geweest over ballet in de media dan in het begin van het jaar 1987. Nu zou het ontslag van een artistiek zeer geapprecieerd figuur als Valery Panov natuurlijk wel goed zijn voor een item in “Kunst-Zaken”, zoals het programma met cultuurnieuws op de toenmalige BRT toen heette, maar dat deze aangelegenheid tot een politieke en syndicale strijd uitgroeide, tart toch wel alle verbeelding.

Jan Vandeloo

Is er nog voldoende belangstelling van jongens voor dansen? Op “Jeugd en Dans 1996″ waren er op 2.200 kinderen 35 jongens, die dan nog voor het grootste gedeelte uit één Limburgse amateurgroep kwamen. Volgens Jeanne Brabants is dit, buiten de gekende vooroordelen, vooral te wijten aan het gebrek aan volksdanscultuur. Om dit te bewijzen verwijst ze naar Hongarije, waar de geslachten min of meer in evenwicht zijn.
“Toch is er nu juist méér belangstelling dan vroeger!” zegt Jan Vandeloo (°1961). “Vergeten we niet dat het ballet eigenlijk gegroeid is uit meisjes van lichte zeden.”

Dawn Fay

Dawn Fay, pas vanonder de douche, zit tegenover me in de kantine van het Ballet van Vlaanderen in Antwerpen. Hoe is het met haar verstuikte voet? informeer ik. “Veel beter, dank je,” zegt ze, terwijl ze een sigaret opsteekt en het bordje “niet-rokers” als asbak gebruikt. Op de voorstelling van gisteravond zag ik haar overigens in het corps de ballet, zo slecht kon die voet dan toch ook weer niet zijn.
“Het probleem was dat ik opnieuw sterkte moest kweken en het corps de ballet is daarvoor uitstekend. Het is veel makkelijker en de verantwoordelijkheid is ook veel geringer.”
En nu er beterschap is, wordt ze dan uiteindelijk toch nog als Giselle opgesteld?
“Nee, tegen dat het zover is zijn de opvoeringen van het lopende seizoen reeds achter de rug en volgend seizoen ben ik hier weg.”

Anne Teresa De Keersmaeker

Alhoewel ze reeds van haar tien jaar danst (eerst volksdans, want ze is van boerenafkomst, tot het ballet is ze gekomen uit bewondering voor Rita Poelvoorde van het Ballet van de Twintigste Eeuw), gaat Anne Teresa De Keersmaeker (°Wemmel, 11 juni 1960) pas op haar achttiende naar Mudra (“naar de normen van de klassieke dans was ik een slechte danseres”) en debuteert ze als 20-jarige in het raam van Europalia 1980 met “Asch”. De ondertitel luidde: “Een theaterproject waarin het spel van een danser en een acteur elkaar kruisen”, en ook: “De verdoofde verwondering van een klein eigenzinnig meisje en een grote gekwetste piloot.” Uiteraard was Anne Teresa het kleine eigenzinnige meisje (dat is ze nu nog altijd), Jean-Luc Breuer was de piloot. Veel structuur zat er nog niet in en de invloed van Merce Cunningham was overduidelijk, het was achteraf beschouwd louter een manifest: “Hier ben ik en je zal nog van me horen!”

Maurice Béjart overleden

Vandaag is Maurice Béjart op tachtigjarige leeftijd overleden. In 1959 richtte hij in Brussel het Ballet van de XXe Eeuw op met als standplaats de Munt, waar hij een jaar eerder reeds zijn ophefmakende versie van “Le sacre du printemps” had gecreëerd. Daarnaast zijn ook hij zijn eigen choreografie van “Romeo & Juliet” en natuurlijk van de “Boléro” wereldberoemd. Ik heb het geluk gehad al deze voorstellingen eens live te kunnen meemaken. Aangezien ik de jongste jaren niet meer buitenkom, heb ik zijn laatste voorstellingen enkel op televisie gezien. De allerlaatste zelfs nog vrij onlangs: een productie op muziek van chansons van Jacques Brel en Barbara. Om eerlijk te zijn, ik vond het een tegenvaller. Niet dat ik in principe iets heb tegen balletten op muziek die eigenlijk niet voor ballet is geschreven. Ik herinner me voorstellingen van het Nederlands Danstheater op muziek van Vivaldi en zelfs op een mis van Mozart, die ik heel aangenaam vond. Om nog te zwijgen van een productie van Béjart zelf op muziek van Queen!