De Waalse zanger Julos Beaucarne is deze middag om twintig voor twee op RTL te gast in “Face à face”.
Verder lezen ‘Julos Beaucarne’
Archief voor de categorie 'chanson'
22
Mei
Julos Beaucarne
Deze zomer wordt de legendarische Franse zangeres en actrice Line Renaud tachtig jaar. Op dit moment is ze natuurlijk niet meer echt “actief”, maar op het vlak van solidariteitsacties laat ze zich nog steeds gelden. Zo presenteert ze vanavond om tien voor negen op France 2 “Les stars chantent ensemble contre le sida” n.a.v. “Sidaction 2008″.
Verder lezen ‘Line Renaud wordt tachtig!’
Op vrijdag 28 maart om 21 uur treden Hannelore Muyllaert en pianist Pieter Smout op in Bar Deco in de Sint-Pietersnieuwstraat. Alhoewel zij dit doen binnen het kader van de Gentse jazz-zesdaagse brengen zij toch vooral werk van Edith Piaf, Boris Vian, Jacques Brel, Léo Ferré en Serge Lama.
Verder lezen ‘Optreden Hannelore Muyllaert tijdens Gentse jazz-zesdaagse’
02
Feb
Hannelore Muyllaert
Op 23 november jl. stelden Hannelore Muyllaert en pianist Pieter Smout hun eerste CD voor. De CD is gewijd aan het Franse chanson van Edith Piaf, Boris Vian, Jacques Brel, Léo Ferré, Serge Lama en vele anderen! Ze brengen nu een theaterprogramma, gebaseerd op deze CD, op diverse plaatsen in Vlaanderen:
03/02 Pieter en Hannelore om 17u in Cafe De Mille (op de Vismarkt) in Mechelen
09/02 Pieter en Hannelore om 20u in De Kleine Wereld (op de Vlasmarkt) in Antwerpen
10/02 Eaudevie in Brugge (privé)
23/02 Pieter en Hannelore om 20u in De Kleine Wereld (op de Vlasmarkt) in Antwerpen
19/03 Kanon Pokajanen met Aquarius om 20u in kerk te Lauwen
28/03 Pieter en Hannelore in de Bar Deco (in St Pieters nieuwstraat)
19/05 Pieter en Hannelore om 21u in ‘t Trefpunt (aan St-Jacobs) Gent
Meer info kan je ook vinden op www.hannezingt.be
Verder lezen ‘Hannelore Muyllaert’
Algemeen bekend als Monsieur 100.000 Volt, zou je verwachten dat je met een ruig rockbeest te maken hebt. Gilbert Becaud (°Toulon, 24/10/1927) dankt zijn troetelnaam echter veeleer aan de intensiteit, de enorm stuwende podium-act waarmee hij zijn verliefdheid voor Nathalie de zaal inslingert. Intens, gevoelsgeladen, emotioneel, zo zijn ook de teksten en de muziek van de man die beweert dat alles neer te pennen wanneer hij rustig in zijn tuinhuisje naar het ruisen van de bladeren luistert. “Hoezere vallen zacht de zieke zomerblaren”, maar niet voor Bécaud die nog steeds bewijst niets aan vitaliteit te hebben ingeboet. Toppers als “Et maintenant”, een ballade vol wanhoop, of “Nathalie”, een gedreven song over heimwee naar het Rusland van zijn vrouwelijke gids (met prachtige sfeerschepping: “Le chocolat de chez Pouchkine”), doen het nog steeds. Of: “L’important c’est la rose”, “Marie, Marie” of het semi-godsdienstige “Tu es venu de loin” (dialoog met Christus).
Bécaud is één der ontdekkingen van Edith Piaf, die z’n gepassioneerd “Je t’ai dans la peau”, vertolkte. Piaf had dat Fingerspitzengefühl wel méér. Zelfs haar secretaresse zou het later nog tot een uitstekende actrice brengen (Suzanne Flon)!
Voor mij blijft Bécaud echter vooral de man die “Le petit prince” van Antoine de Saint-Exupéry op aarde terugbracht, “L’enfant aux cheveux d’or”, dat in eenvoudige, kinderlijke bewoordingen spreekt: “Saurais-tu faire revenir un ami quand on en a besoin?”; teder, met de oprechte ongecompliceerde verlangens van het kind. Ook dat is Bécaud. Of beter: dat wàs Bécaud, want op 18 december 2001 il était mort, le poète…
“Mélange subtil d’esprit classique alimenté de coca-cola et de vitamines, il affirme à la fois l’avenir et le passé, sans jamais cesser d’être présent. Robert Charlebois est donc un peu un carrefour: carrefour entre l’Europe en l’Amérique, entre la poésie et la pop musique, entre le 18ème et le 21ème siècle. Il est surtout un point de rencontre ou chacun peut se reconnaître suivant ses aspirations, et ses fantaisies. A la fois drôle, triste, violent, critique et doux, c’est Charlebois que nous allons retrouver, au coin d’une mélodie”.
Jan De Wilde, Zjef Vanuytsel, Johan Verminnen, Raymond van het Groenewoud. Vier namen die het aangezicht van de Vlaamse liedjesmakerij in de jaren zeventig hebben bepaald. Ieder met zijn eigen inbreng, maar met één grote gemene deler: de breuk met de voorafgaande generatie Cools-Van der Goten-Ferdy, omdat de Bende van Vier de zon in Angelsaksische westen zal gloren. Niet alleen natuurkundig werden hier dus de dingen op de kop gezet, want Cools cum suis waren meer op Frankrijk georiënteerd.
Daarom is het des te merkwaardiger dat voornoemde vier als Groot Voorbeeld de naam van Robert Charlebois (geboren 1945) naar voren schuiven. Want Charlebois zingt toch in het Frans, of niet soms?
Verder lezen ‘Quand Robert chante dans le Charlebois’
« Mourir c’est partir un peu », zo parafraseerde de Franse chansonnier Georges Brassens (°Sète, 22/10/1921) het bekende Franse gezegde. Op 29 oktober 1981 is ook hijzelf op zestigjarige leeftijd “vertrokken”. In alle stilte, in alle eenvoud, met zelfs een dosis zwarte humor zoals hij bij leven en welzijn het zou hebben gewenst. Zijn dood en begrafenis waren als het ware geënsceneerd naar een van zijn chansons.
Politici wikken maar poëten beschikken. Neen, dit is niet verkeerd geciteerd, ook al kunnen de uiterlijke omstandigheden er soms de schijn van hebben dat het omgekeerde waar is. Denken we maar aan de Chileen Victor Jara bijvoorbeeld die in het stadion van Santiago de Chili werd afgeslacht door de junta. Maar zoals gezegd, dit is maar schijn. Een poëet, en dan vooral iemand die onder het volk leeft, erin is opgenomen en erdoor gestimuleerd, in tegenstelling tot de academische, elitaire Ivoren Torenbewoner, raakt vaak dieper de menselijke ziel en de Tijd heeft alleszins veel minder vat op zijn geschriften. Hij bindt generaties, hij slaat bruggen, hij voelt de polsslag van een zieke mensheid.
Brassens was niet zo maar één van die dichters, hij was één van de grootste. Als zanger schakelde hij zich in in een lange keten die we gemakshalve kunnen laten beginnen bij de oudst bekende in het westen, Homeros. Zoals die met de snaren van zijn lier ook de gevoelige snaren van zijn toehoorders deed trillen, zo beroerde Georges Brassens eveneens zijn publiek. Maar terwijl de Ouden aangewezen waren op mondelinge overdracht, zo maakte de technologie het mogelijk dat Brassens via de grammofoonplaat miljoenen mensen bereikte. 25 miljoen platen gingen er van hem bij leven en welzijn de deur uit en zoals gebruikelijk (denken we maar aan Elvis Presley of John Lennon) mogen we daar nog talrijke miljoenen bij tellen in het halo van zijn dood.
Georges Brassens bleef daar echter stoïcijns bescheiden onder. Vreemd, maar mij doet hij denken aan onze Louis Paul Boon. Vreemd omdat het algemeen bekend is dat Louis niet erg veel van muziek hield. Maar ook niet zo vreemd als men bedenkt dat ook Brassens “een tedere anarchist” is. Teder, maar toch de mensen een geweten schoppend. De vergelijking kan zelfs worden doorgetrokken tot hun beider erotische voorkeur. Ook Brassens bezingt de schoonheid van de Lolita’s en hij achtte deze liedjes zeker niet minder dan die waarmee hij commentaar gaf op onze maatschappij.
Ronny De Schepper
27
Jun
Chez Julos (70!)
Een van de eerste elpees waarmee mijn vader mijn jonge leven teisterde was genaamd “Chez Julos”, maar het is niet deze Julos waarover Francis Chenot van “Le Drapeau Rouge” euforisch doet, maar wel over een elpee van zijn streekgenoot Julos Beaucarne, die in die tijd (de jaren tachtig) zijn solidariteit ging betuigen met de bezetters van de transistorfabriek RCA in Herstal. 350 arbeidsters werden daar met ontslag bedreigd omdat de multinational deze afdeling naar Maleisië wilde verplaatsen, waar de lonen veel lager liggen. Op zichzelf was Julos’ aanwezigheid niet zo vreemd: vele artiesten betuigen wel eens hun solidariteit met stakende arbeiders of studenten. Het baanbrekende was dat Julos zelf een “werknemer” is van RCA, een andere tak verdeelt namelijk zijn platen. Door zijn actie liep hij dus het risico zelf in moeilijkheden te geraken.
Julos Beaucarne, geboren in Ecaussines op 27 juni 1936, is muzikant, zanger, dichter en beeldhouwer. Hij heeft 29 platen opgenomen en 25 boeken gepubliceerd. Deze taalkunstenaar is een zelfverklaard ambassadeur van het Belgische chanson.
Terecht wees Francis dus op de grote zorg die besteed is aan de muzikale achtergrond van “Mon terroir c’est les galaxies” (inderdaad, “achtergrond”: de stem van Beaucarne blijft altijd duidelijk op het voorplan, Julos spréékt zelfs meer dat hij zingt). Terecht wees hij op de zwarte humor. Terecht wees hij op de sprankelende taalgebruik (”Pompes funèbres”, ook muzikaal het beste fragment). MAAR! Beaucarne is zo Waals als de 600 Franchimontezen en dat maakt hem zo goed als onverstaanbaar voor een doorsnee Vlaming. Voor wie enige moeite wil doen, staan de teksten op de hoes afgedrukt, anderen moeten deze parel verder laten rijpen voor latere fijnproevers.
Ronny De Schepper
Julos Beaucarne, Mon terroir c’est les galaxies, RCA, PL 40124.
Jean Sablon (°25/3/1906), a popular French singer and actor, was the son of a composer, with brothers and sisters who had successful careers of their own in musical entertainment. Jean Sablon studied piano at the Lyceé Charlemagne in Paris. Tijdens de Eerste Wereldoorlog componeert zijn zus “Le chant des partisans”. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zal ze samen met zijn (en haar) broer het “Légion d’Honneur” verdienen en juist daarom heeft Jean Sablon altijd deze onderscheiding geweigerd (”toch niet omwille van een paar liedjes, zeker!”).
Jean Sablon studied piano at the Lyceé Charlemagne in Paris. He left before graduating to enroll at the Paris Conservatoire in order to concentrate on a vocal career. He started in the cabarets of Paris at the age of 17, and was subsequently accompanied on his first album by the pianist/composer Mireille, whose song Couchés dans le foin became a great success. Mistinguette vraagt Jean Sablon om in haar show op te treden in de Casino de Paris in 1931. Sablon is also credited with arranging Reinhardt’s debut in a fashionable cabaret in 1933.
Tijdens een vakantie in Californië in 1937 ziet Sablon dat Amerikaanse zangers een mikrofoon gebruikten. Hij besloot dit te introduceren in Frankrijk en daarom gaat hij de geschiedenis in als “De zanger zonder stem”, een bijnaam die hij daardoor kreeg. Dat jaar krijgt “Vous qui passez sans me voir”, geschreven door Charles Trenet, de grote prijs van de Académie Charles Crose en breekt hij ook door in de V.S., waar hij de Franse Bing Crosby werd genoemd. Zijn bekendste nummers waren “J’attendrai”, “Je tire ma révérence”, “In the still of the night” en “Sur le pont d’Avignon”.
In 1945 viert Jean Sablon, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Brazilië heeft verbleven, zijn terugkeer met een film, “Paris chante toujours”. Aangezien hij echter te veel “veramerikaniseerd” is, is het geen succes in Parijs.
In 1947 kan Jean Sablon echter opnieuw in de gunst van zijn landgenoten komen met “Les arbres de Paris” en “Aimer comme je t’aime”. Hij overleed in Cannes op 24 februari 1994 op 87-jarige leeftijd.
Wanneer iemand morgen vraagt waar Gérard Lenorman (Gérard Aumard, °9/2/1945) geboren is, kan u zonder blozen vertellen dat ‘t in Normandië was. Origineler kan niet. De naam bedoel ik. Hij begon zijn carrière als jong kerkzangertje. Minderwaardigheidscomplex afgereageerd in dat mooie “Les cathédrales”. Componeerde zijn eerste lied toen hij 12 was: “Le Vagabond”; een psycho-analist zal hieruit zijn conclusies trekken. Op 14 stond Lenorman reeds met een orkestje op de planken. In 1966 kwam de eerste single en een tournee met Sylvie Vartan. Persoonlijk zou ik het daarbij gelaten hebben, haar foto’s in “Salut les Copains” volstonden reeds om het uit de hand te laten lopen. Maar nee, Gérard zet door en speelde zijn rol in de Franse Hair-versie en begon hits te produceren. “La ballade des gens heureux” was dé grote internationale doorbraak. En wie kent niet “Voici les clés” of “Gentil dauphin triste”? Maar wie wil weten wat Lenorman écht kan moet eens naar zijn grandioze “Invitation à la mort” luisteren, de ode aan de drughelden Janis Joplin en Jimi Hendrix, en meteen de meest schitterende evocatie van de gruwelwereld van “paarse reizen, blauwe zon, dreigende muren, les fleurs de baobab”, en de meest unieke verwittiging voor het brutale einde achter de rose visioenen. La mort au bout de ton voyage, dat is Lenorman, en daar hou ik van. “Drôle de Chansons” (CBS 81680) is de titel van zijn boeiendste LP; drôle de garçon, zeg ik zo.
