Miel Swillens wordt 66!

Als ik een soort van top tien zou samenstellen van mensen die mijn leven een bepaalde richting hebben gegeven, dan hoort Miel Swillens (°Sint-Niklaas, 26/11/1943) daar zeker bij. Miel is op dit moment één van buren, maar dat kan natuurlijk nauwelijks een reden zijn waarom hij in die top tien zou thuishoren. Toen ik hier in zijn buurt komen wonen ben, was ik al dertig jaar en – hoe jammer deze vaststelling ook is – dan gebeurt er niet veel meer in je leven dat van enig belang is. De belangrijkste zaken gebeuren immers vóór je twintigste levensjaar – en dat is dan nog ruim gemeten (*).

Herman Brusselmans trekt zich terug in Knokke

Geen auteur die zo aan zijn stad gebonden is als Herman Brusselmans, maar toch ruilt de schrijver met het lange haar Gent voor Knokke.
‘Ik ben niet van plan om permanent in Knokke te gaan wonen’, zegt Brusselmans, die vorige maand zijn 52ste verjaardag vierde. ‘Maar ik wil er toch enkele dagen per week vertoeven.’
Vanwaar die toch wel drastische beslissing voor een man die met hart en ziel aan zijn stad is verbonden en die zelden langer dan 24 uur verlaat? ‘Ik wil me echt helemaal terugtrekken. Ik heb het de jongste tijd nogal druk gehad – met onder meer een pak lezingen in Nederland – en dat eist zijn tol. Ik ben wel 52, hé. Ik sukkel met een lage bloeddruk en daarom zou het goed zijn om mijn zinnen wat te verzetten. We hebben een plekje gevonden aan de kust, in Knokke, en daar wil ik op adem komen.’
Brusselmans heeft overigens ook zijn schrijfschema weer overhoop gegooid. Zei hij geen drie weken geleden nog dat zijn volgende boek ‘De boot naar Zwitserland’ voor eind 2010 zou zijn, dan komt de opvolger van ‘Kaloemerkes in de zep’ er pas in 2011. ‘Ik ben gestopt met schrijven aan De boot naar Zwitserland (een roman die over een restaurant in Gent moest gaan, nvdr.) want het wil maar niet vlotten. Ik heb toen maar besloten om in heel 2010 geen boek meer te schrijven. Ik beperk me de komende tijd tot de zaken waar ik mijn boterham mee verdien, mijn columns bijvoorbeeld.’
Ook op de televisie zullen we Brusselmans moeten missen. ‘Volgende dinsdag ben ik nog in het Nederlandse programma De wereld draait door te zien, maar daarna zie ik geen reden waarom ik nog op tv zou komen. Als ik geen boek schrijf, waarom moet mijn kop dan op tv?’ (jdr in Het Nieuwsblad)

Geert Stadeus wordt 45 jaar!

Vandaag wordt Gentenaar Geert Stadeus 45. Hij mag dan Abraham (Tuizentfloot) nog steeds niet ontmoet hebben, het is toch voorwaar reeds een leeftijd om u tegen te zeggen. Geert is sedert 2003 hoofdredacteur van Snoecks, daarvóór was hij als free-lance journalist reeds actief voor diverse bladen zoals Het Laatste Nieuws, De Gentenaar, Menzo, Humo, Panorama/De Post, Maxim, Het Nieuwsblad, De Standaard en Muziek & Woord. Meer en meer begon hij zich echter te specialiseren als ghostwriter voor stand-up comedians of voor komische televisieprogramma’s zoals “De Rechtvaardige Rechters” of “De slimste mens ter wereld”. Heel af en toe doet hij zelf ook wel eens een standup.

Leve de tondeuse!

“Eviva il coltello!”, “Leve het mesje!” riep men vroeger in de opera en dat was dan om hulde te brengen aan een of andere castraat. Nu roept men dat naar verluidt nog af en toe, maar dan is het eerder naar aanleiding van een slecht optreden van de een of andere tenor, die mits enige chirurgische ingreep misschien nog een aanvaardbare castraat was geweest.
Een mesje kwam er bij mij niet aan te pas en een schaar vond ik te gevaarlijk (iets te vaak naar “Dial M for murder” gekeken), daarom zijn we gisteren bij Vandenborre (in tegenstelling tot Lucas Van den Eynde word ik niet betaald voor deze reclame) een tondeuse gaan kopen. Enfin, nu heeft zo’n ding een veel technologischer naam, maar het is en blijft een tondeuse. En deze morgen heeft mijn vrouw dus niet de schaar maar wel de tondeuse gezet in mijn haardos, die weliswaar niet de lengte van de hierbij gevoegde foto samen met Rik Van Looy meer dan dertig jaar geleden had, maar toch bijna.
En nu voel ik mij zoals Elvis Presley toen hij in 1958 dienst nam in het leger of John Lennon die tien jaar later deed alsof hij dienst nam in het leger, maar dat was dan enkel voor de film “How I won the war”. Maar hoe dan ook, vannacht zal ik ongetwijfeld beter slapen met zo’n fris kopke!

Zweedse muziek

Op die uitverkoop van de bibliotheek heb ik natuurlijk niet uitsluitend popmuziek gekocht, ook o.a. deze CD met “Swedish Orchestral Favourites”. Ik deed dit vooral omwille van een jeugdherinnering. Mijn vader bezat namelijk een 78-toerenplaat met daarop de “Zweedse rapsodie”, weliswaar in een bewerking van Percy Faith, maar toch…
Oorspronkelijk viel de CD me nogal tegen. Niets kwam in de buurt van het leuke wijsje. Het was allemaal nogal zwaarmoedige romantische muziek, die me een beetje deed denken aan een CD uit diezelfde Naxos-reeks met Vlaamse muziek uit de romantiek, gespeeld door het toenmalige BRT-orkest, geleid door Alexander Rahbari. Ik was al blij dat het thema even aangeroerd werd in de “polka van Roslagen” uit het ballet “De verloren zoon” van Hugo Alfvén. En dan meende ik mij te herinneren dat de componist van die “Zweedse rapsodie” inderdààd deze Alfvén (1872-1960) was en aangezien er nog enkele composities van zijn hand aankwamen, raakte ik toch al hoopvoller gestemd. En jawel hoor, als laatste nummer (ik had het kunnen weten) kwam “Midsommarvaka” (Midzomerwake) aan bod en dat bleek inderdaad de gezochte rapsodie te zijn. Achteraf las ik het trouwens in het tekstboekje: “A shortened version, arranged by Percy Faith, became known throughout the world as Swedish Rhapsody”.
Eind goed, al goed dus en dat was maar goed ook, want ik had me nóg een Zweedse CD aangeschaft, namelijk van de beroemde Zweedse trombonist Christian Lindberg (ik weet niet of hij familie is van de hieronder geïnterviewde Jakob Lindberg) en die viel wat tegen omdat ik pas thuis vaststelde dat het niet over romantische concerti ging, zoals ik uit de titel “The romantic trombone” had afgeleid, maar over kamermuziek waarbij Lindberg enkel op piano werd begeleid door Roland Pöntinen. Oók een bekende naam, jawel, maar de combinatie trombone-piano wérkt niet echt.
Nee, mijn favoriete Zweedse plaat (en dan bedoel ik wel degelijk een vinylplaat) blijft mijn “muziek uit Drottningholm” die ik mij had aangeschaft na een bezoek aan dit mooie theater. Dat bezoek hadden we dan wel gekoppeld aan het bijwonen van een barokfestival in Nordmaling, waarover ik hieronder bericht.

Gordon Waller overleden

In de Amerikaanse staat Connecticut is op 64-jarige leeftijd popzanger Gordon Waller (links op de foto) van het Britse duo Peter and Gordon overleden aan een hartaanval. Peter and Gordon scoorden in de jaren zestig vooral hits met liedjes die voor hen waren geschreven door Paul McCartney, omdat die op dat moment de vrijer was van Peters zus, de actrice Jane Asher. Hun debuutsingle “A World Without Love” was in 1964 meteen al een nummer-1 hit. Later zou Paul onder het pseudoniem Webb ook nog “Woman” voor hen schrijven, dat weliswaar geen nummer één werd maar toch een heel grote hit. Paul had dit gedaan omdat hij wou bewijzen dat hij ook hits zou kunnen schrijven zonder dat het op voorhand geweten was dat ze door hem waren geschreven. Verder hadden Peter and Gordon nog succes met onder meer “True Love Ways” van Buddy Holly en “Baby I’m yours” van Van McCoy. Van het kabareteske “Lady Godiva” hield ik niet zozeer, maar het grote publiek wel. Toch gingen in 1968 Peter and Gordon uit elkaar.

Miel Dullaert krijgt onderscheiding van het Davidsfonds

Op donderdag 9 juli wordt in de Salons voor Schone Kunsten in Sint-Niklaas de jaarlijkse Leeuwenpenning van het Davidsfonds uitgereikt aan mijn ex-collega van bij De Rode Vaan, Miel Dullaert. Volgens het Davidsfonds verdient Dullaert deze onderscheiding omwille van zijn links-flamingantisch engagement in het Waasland en Vlaanderen. Miel is nu inderdaad actief als voorzitter van de Raad van Bestuur van het linkse, Vlaams-nationale maandblad Meervoud. Tevens is hij mede-oprichter van de Gravensteengroep en laat hij zich ook gelden op de Sociaal-Flamingantische Landdagen.
De onderscheiding wordt uitgereikt sedert 1987 en bij de vorige gelauwerden noteren we onder meer Daniël De Smet, de vroegere superior van het Sint-Jozef-Klein-Seminarie in Sint-Niklaas, waar zowel Miel als ikzelf nog school hebben gelopen. Het valt me moeilijk om beide namen op een zelfde erelijst te zien staan, maar het dient gezegd dat het Davidsfonds de jongste jaren een soort van “progressieve bocht” heeft genomen. Zo werd onder meer het werk van de onlangs overleden KP-mandataris Jan Debrouwere bij hen uitgegeven.

Anton van Wilderode elf jaar geleden overleden

Vandaag is het precies elf jaar geleden dat priester-dichter (al had hij zelf een hekel aan die omschrijving) Anton van Wilderode is overleden. Zelf heb ik het geluk gehad twee jaar Nederlandse les te krijgen van hem (poësis en retorica) en ook na mijn middelbare schooltijd ben ik hem nog een aantal keren gaan bezoeken, vaak om louter persoonlijke redenen, een enkele keer ook om hem “officieel” te gaan interviewen voor het gewestelijk weekblad “De Voorpost”. Dat was in mei 1978, precies tien jaar na mei ‘68…

“The Ten Commandments” van Cecil B.DeMille

Deze namiddag om drie uur op VTM is het eerste deel van “The Ten Commandments” van Cecil B.DeMille te zien (deel twee is voor morgen). Ik ga zelf zeker niet kijken, omdat op hetzelfde moment op één de finale, zowel van de Giro als van de Ronde van België te zien is. Ik wijd er echter wel een stukje aan omdat het voor mij een jeugdherinnering naar boven brengt. Ik heb de film weliswaar niet gezien toen hij pas werd uitgebracht (1956), want toen was ik nog te jong, maar ik heb hem wél gezien op een leeftijd dat ik nog te jong was om ’s avonds naar de bioscoop te gaan. Zestien of zo, zeg maar. Ja, zo ging dat nog in de jaren zestig!
Ik was dus met de fiets van Temse naar Sint-Niklaas gefietst om in een parochiezaaltje in de Ankerstraat, schuin tegenover de Broedersschool waar ik later nog les zou geven, naar de film te gaan kijken. Dat zaaltje (het Gildenhuis was de naam, geloof ik) is ondertussen verdwenen en wellicht moeten we daar niet eens om treuren want op het gebied van geluidsdichtheid was het niet echt een topper. Tijdens die bewuste voorstelling hebben wij namelijk de hele tijd kunnen meegenieten van een bal populair dat ergens in een andere zaal plaatsvond. Een lokaal groepje maakte brandhout van de hits uit die tijd, terwijl wij Mozes de waat’ren zagen scheiden of zijn stenen tafelen te grabbel gooien als tijdens zijn afwezigheid het Godsvolk zich overgaf aan seks, drugs & rock’n'roll!
Ik herinner me nog dat ik dat eigenlijk allemaal niet zo erg vond. Het zal dus wel zijn dat men met ouder te worden minder verdraagzaam wordt, want nu zou ik dat niet meer pikken…

Lambik overleden

Ik lees zo pas in de krant dat “Eerwaarde Heer Marcel Van Daele” is overleden op 28 maart jl. In het doodsbericht lees ik dat hij zowaar in Temse werd geboren op 19 september 1929. Hij was licentiaat in de klassieke filologie en werd priester gewijd hier in Gent op 30 augustus 1953. Van 1957 tot 1983 zou hij les geven in het Sint-Jozef-Klein-Seminarie van Sint-Niklaas, waar hij ook koorleider was van “In dulci jubilo”. Nadien werd hij (tot 1994) pastoor van de Christus Koningparochie in Sint-Niklaas. Tot mijn stomme verbazing schenkt hij zijn lichaam aan de wetenschap. Dat had ik, eerlijk gezegd, van hem niet gedacht. Want wij, oud-leerlingen, hadden “de Lambik”, zoals wij hem noemden omwille van de treffende gelijkenis met de bekende stripfiguur, niet onmiddellijk bij de “progressieve” leraars ingedeeld. Integendeel zelfs. “Van de doden niets dan goed” etcetera etcetera, maar dat jaar in de poësis moet zowat het zwartste uit mijn middelbare schoolcarrière geweest zijn, met als “hoogtepunt” de gezamenlijke strafstudie na de schoolreis naar de NAVO en de para’s van Schaffen, waar ik me vooraf (als enige in de klas) reeds tegen verzet had. Vooral dit laatste incident maakte het jaar dat Marcel Van Daele onze klastitularis was misschien toch nog een ietsiepietsie erger dan het jaar dat erop volgde met Daniël De Smet aan het hoofd van de klas. Enfin, wellicht is het na het jaar dat Miel Swillens werd weggestuurd voor ons op het college niet veel soeps meer geweest. En wat die kwestie Swillens betreft, daarover leest u hieronder meer…