Psychedelic music

Ik heb al een paar keer te kennen gegeven dat ik van plan ben alles wat ik ooit heb geschreven op deze blog te zetten. Daarbij ga ik af en toe de schaamte niet uit de weg, want sommige zaken zijn al dermate verouderd en gedateerd dat ik daar nu zelf soms op sta te kijken met de bedenking: heb ik dat geschreven?”
Maar als dat goed geduid wordt binnen zijn context dan is dat allemaal wel in orde, vind ik. Zo breng ik hier vandaag mijn allereerste artikel over muziek dat ik heb geschreven. Het komt uit het collegeblad “Nigromantie”, maar ik breng het wel zoals ik het al eens heb gerecycleerd voor mijn muziekrubriek in “De Voorpost”, waar ik op een bepaald moment een geschiedenis van de popmuziek heb geschreven in afleveringen. Voor de aflevering gewijd aan het fameuze jaar 1967 greep ik dus toen al terug naar dat artikel in “Nigromantie” (ja, recycleren heeft me altijd in het bloed gezeten). De referenties onderaan bijvoorbeeld dateren wel degelijk uit die tijd van “De Voorpost” (dat moet zo rond 1978 geweest zijn), want sommige platen had ik nog niet in mijn bezit op het moment dat het oorspronkelijke artikel verscheen.

Hugo Claus: update over “De vijanden”

Ik heb mijn tekst over Hugo Claus, die kilometerslang is, ingedeeld in een aantal kleinere hoofdstukken. Als ik dan iets moet updaten, moet ik niet telkens die hele lap tekst vervangen. Deze keer betreft het dus een update over Claus’ eerste film, “De Vijanden”…

Op het zeildoek van de botsauto’s

In 1998 berekende de Association of Music Industry Accountants dat 62 procent van de 1.133 artiesten die tussen 1958 en 1995 tot de Britse tophonderd doorstootten, na nauwelijks één jaar vergeten waren. In 1959 had zoiets een naam, men noemde dit de “Bobbies”…
Oorspronkelijk rekende ik daar ook Bobby Darin bij, maar na de reactie van Bert Bossink (zie hieronder) heb ik hem toch maar opnieuw geschrapt. Vandaag zie ik echter dat Vitaya deze namiddag “Beyond the sea” programmeert, een biopic van Kevin Spacey uit 2004 over het leven van Bobby Darin. Aangezien Kevin zelf de rol van Bobby voor zijn rekening neemt, neem ik aan dat het toch een soort eerbetoon wil zijn, maar uit de citaten op de Internet Movie Database (waarop ik me moet baseren, aangezien ikzelf deze film jammer genoeg niet kan zien en ook niet opnemen) leid ik toch af dat er ook af en toe fameus met zijn sjokkedijzen (of sjokkedeizen?) wordt gerammeld. Dus toch een heel klein beetje “Bobby”? ;-)

Herman Gorter

“Herman Gorter (Wormerveer, 26 november 1864 – Sint-Joost-ten-Node, 15 september 1927) was een Nederlands dichter en medeoprichter van de Sociaal-Democratische Partij. Hij is onsterfelijk geworden met zijn gedicht van epische lengte ‘Mei’ (1889). Velen zullen de beginregel van dit gedicht kennen: Een nieuwe lente en een nieuw geluid.”
Zo begint het artikel over Herman Gorter op Wikipedia en persoonlijk dacht ik er ook zo over. Zodanig zelfs dat ik in de les van prof.Van Elslander als grap noteerde: “Velen zullen de beginregel van dit gedicht kennen: In mei leggen alle vogels een ei”. Ik nam die dag echter ook nota’s voor een medestudent die niet naar de les kon komen omdat hij een studentenjob had om zijn studies te betalen en op de examens bezorgde deze vriend me de schrik van mijn leven, toen hij met een doodernstig gezicht zei dat hij op het mondelinge examen de vraag had gekregen: hoe begint het gedicht “Mei” van Herman Gorter? En dat hij in alle ernst “In mei leggen alle vogels een ei” had geantwoord. Ik trok wit weg, want ik was ervan overtuigd dat mijn onschuldig grapje hem ongetwijfeld een buis had opgeleverd, maar gelukkig barstte hij – toen hij dat zag – in lachen uit. He was just pulling my leg.
Enfin, hoe dan ook, wat hieronder staat, is een mengeling van Wikipedia en die bewuste les van prof.Van Elslander en dan nog een paar nota’s uit de lessen van Anton van Wilderode (over het puur poëtische aspect, de politieke activiteiten van Gorter werden doodgezwegen, moet ik zeggen, al behandelt hij die wel in zijn boek “De Dubbelfluit”).

Tina Turner wordt zeventig!

Op 22 en 23 januari kwam Tina Turner naar het Antwerpse Sportpaleis. Ze was op dat moment precies 69 jaar en twee maanden, want vandaag wordt ze zeventig. Aangezien haar wereldtournee startte op 1 oktober konden we dus alleen maar hopen dat ze tegen die tijd geen heup had gebroken of dat Alzheimer niet al te drastisch in haar songteksten ging rommelen. Ach, ik ben nu natuurlijk veel te onbeleefd tegen een monument van een vrouw voor wie ik veel bewondering koester. Maar of je nu op zeventigjarige leeftijd nog moet gaan rocken en rollen, dat weet ik nog zo niet.

Miel Swillens wordt 66!

Als ik een soort van top tien zou samenstellen van mensen die mijn leven een bepaalde richting hebben gegeven, dan hoort Miel Swillens (°Sint-Niklaas, 26/11/1943) daar zeker bij. Miel is op dit moment één van buren, maar dat kan natuurlijk nauwelijks een reden zijn waarom hij in die top tien zou thuishoren. Toen ik hier in zijn buurt komen wonen ben, was ik al dertig jaar en – hoe jammer deze vaststelling ook is – dan gebeurt er niet veel meer in je leven dat van enig belang is. De belangrijkste zaken gebeuren immers vóór je twintigste levensjaar – en dat is dan nog ruim gemeten (*).

40.000 euro boete voor Franse schrijver omdat hij Kuifje afbeeldde

Vandaag stond er een interessant bericht in de krant: “De Franse schrijver Bob Garcia (foto) is geruïneerd. Hij moet van de rechter 40.000 euro betalen aan de erven van Hergé omdat hij zonder toestemming een afbeelding van Kuifje gebruikte in twee van zijn werken. Het hof van beroep in Versailles veroordeelde de Franse schrijver omdat hij enkele pamfletten had verspreid met een afbeelding van Kuifje. Het waren vijf essays van Garcia die door de vzw Promocom waren verspreid op niet meer dan vijfhonderd exemplaren. De folders moesten ‘het jonge publiek vertrouwd maken met Kuifje’. Op twee ervan stond ook een afbeelding van de stripfiguur. Garcia noch Promocom verdienden geld met de pamfletten, maar door de uitspraak is de schrijver wel geruïneerd. Hij vroeg via zijn advocaat om een soepele regeling met het bedrijf Moulinsart (Frans voor ‘Kasteel Molensloot’, nvdr.) dat de rechten op Kuifje in zijn bezit heeft. Moulinsart verspreidde een persbericht dat het een ‘menselijke oplossing’ zoekt voor dit ’spijtige incident’, maar stuurde Garcia dezelfde dag een bevel tot betaling via een gedwongen verkoop van zijn meubelen.” Aldus Koen Baumers in Het Nieuwsblad.
Dit bericht trok vooral mijn aandacht omdat ik voor onderstaand artikel ook op zoek was naar een illustratie. Net op tijd herinnerde ik mij de inhalerigheid van Nick Rodwell, de directeur van Moulinsart (Moulinsart verdient intussen zo’n 25 miljoen dollar of 17 miljoen euro per jaar), en daarom is het artikel dan maar zonder illustratie verschenen. Nochtans vind ik dat, indien er geen commerciële bedoelingen mee gemoeid zijn, het zou moeten toegelaten zijn dat men één illustratie gebruikt. Die dient trouwens vooral om de aandacht te trekken op het artikel en onrechtstreeks wordt het “product” er dus ook beter van.
Ik weet wel, de discussie is niet zo simpel als ik het hier voorstel, want wat doet men dan bijvoorbeeld met onderdelen van het artikel die de rechthebbende niet aanstaan, zoals bijvoorbeeld het extreem-rechtse verleden van Hergé? Moet het toestaan van het gebruik van een afbeelding dan hiervan afhankelijk gemaakt worden? Op die manier zou men niet meer kritisch kunnen schrijven over eender welk onderwerp!
Ondertussen roepen Garcia en zijn aanhangers op om uit wraak de op stapel staande film van Kuifje “Tintin: The Secret of the Unicorn” te boycotten. Deze film van Steven Spielberg is gepland voor 2011. “We hebben niks tegen Spielberg, maar we vragen hem om tussen te komen”, wordt Garcia geciteerd door Baumers: “Niet alleen ten voordele van mij, maar van iedereen die zijn passie voor Kuifje niet kan uitdrukken.”
Dus ook voor mij eigenlijk ;-) zodat het niet meer dan billijk is dat ik deze oproep onderschrijf…

Roger Corman

In 1954 begon Roger Corman (°Detroit, 5/4/1926) met het produceren én regisseren van wat in Amerika “B-films” wordt genoemd, laten we zeggen: minder amibitieuze films die voor massaconsumptie bestemd zijn. Toch hebben de B-films van Roger Corman een zekere reputatie verworven omdat hij op die manier jonge regisseurs als Francis Ford Coppola, Peter Bogdanovich, Martin Scorsese, James Cameron, John Landis en zelfs de West-Vlaming Carl Colpaert kansen heeft gegeven.

Ronde van Marmara (Turkije)

1966
1.Ivan Bobekov Bulgarije
2.Wladimir Kotev Bulgarije
3.Edward Weckx België
4.Angel Kirilov Bulgarije
5.Rifat Caliskan Turkije
6.José Gomez Lucas Spanje
7.Paul Maes Frankrijk
8.Derek Harrison Gr.Brit.
9.Robert Bouloux Frankrijk
10.Giorgio Favaro Italië
11.Giancarlo Polidori Italië
12.José Samyn Frankrijk
13.Alexander Dochljakov U.S.S.R.
14.Roland Berland Frankrijk
15.Augustin Tamames Spanje
16.Bruno Bilic Joegoslavië
17.Bruno Biolley Zwitserland
18.Pietro Guerra Italië
19.Mino Denti Italië
20.Eddy Beugels Nederland

Evelyn Waugh

De Britse satiricus, Evelyn Waugh, huwde in 1928 met Evelyn Nightingale, die She-Evelyn werd genoemd en hij He-Evelyn. Misschien had hij het puur voor de grap gedaan, want een jaar later liep het huwelijk al op de klippen (ze stierf in maart 1994 op 90-jarige leeftijd). Ook zijn tweede vrouw, Laura Herbert, was van adel.
De He-Evelyn bekeerde zich rond die tijd (van zijn scheiding, wil ik zeggen) tot het katholicisme, maar ook hier vond hij geen soelaas voor de twintigste eeuw van “Picasso, sunbathing and jazz”. Vooral het Tweede Vaticaans Concilie was een klap in het gezicht van deze anti-semitische snob, die een hekel had aan kinderen. Maar ook aan journalisten, die hij overigens te kakken zette in “Scoop” (1938). Hiervoor nam hij Bill Deedes van The Morning Post als model en zijn eigen ervaringen als oorlogscorrespondent in Abessinië.
In “The loved one” (1948) haalde hij vooral uit naar het gebrek aan enig niveau in de Amerikaanse samenleving.
“Vile Bodies” werd in 2003 verfilmd door Stephen Fry als “Bright young things”.
Toch is hij vooral bekend door zijn enige niet-satirische roman, “Brideshead revisited”, een nostalgische terugblik op zijn studententijd in Oxford als één van die arrogante, intelligente, steenrijke jongelui (“bright young things”) die hij later zo onbarmhartig zou ontleden.
Waugh stierf op Paaszondag van 1966. Christopher Sykes schreef over hem: “Socialists he feared and hated as people in a conspiracy to introduce Communism into Britain by means of a bloody revolution.”

Ronny De Schepper

Referentie
Dirk Martens, Stijve bovenlip, slecht karakter, De Standaard, 1 februari 2003.