Met de nodige “pomp and circumstance” viert Eddy Wally vandaag zijn 77ste verjaardag. Men kan de man “geweldig” vinden of hem verguizen, maar men moet bewondering hebben voor wat hij heeft bereikt. Niemand kan in dit halve landje er naast kijken dat Wally in al die jaren een groot aantal fans heeft weten te vergaren en continu in de belangstelling bleef.
De hamvraag die op ieders lippen brandt, is dan ook: The Doors interviewen of Eddy Merckx, dat is allemaal goed en wel, maar heb ik ook ooit die andere Eddy ontmoet? En het antwoord is jazeker, maar slechts vrij onlangs. Op de vorige Gentse Feesten wilde mijn vrouw namelijk met hem op de foto en dat is voor Eddy natuurlijk maar een kleine moeite.

Toch heb ik hem wel degelijk ooit geïnterviewd, maar dat was dan telefonisch in 1979. Ik werkte toen nog voor de Rode Vaan en de aanleiding was dus uiteraard… zijn tournee door de Sovjet-Unie. Eddy stuurde de redactie toen een kaartje en uiteraard wilden we bij zijn terugkomst dan ook weten hoe het daar geweest was…

Eddy Wally: Gewéldig! Ik ben daar enorm goed ontvangen. Elke dag moest ik optreden voor tussen de vier- en de achtduizend mensen in een internationaal programma. U moet zich dat een beetje voorstellen zoals een Songfestival. Er waren daar mensen uit Zweden, Polen, Argentinië… Dat festival heette “Zomermelodieën”.

- En werden er dan ook prijzen uitgedeeld?

E.W.: Zeker, ik heb daar de derde plaats in de wacht gesleept.

- En verder? Nog bepaalde anecdoten?

E.W.: Eerst heb ik opgetreden in Moscou, daar heb ik Elton John ontmoet. “Mister Wally, I remember you!” zei hij. “You are the entertainer of the world!” Daarna ben ik doorgevlogen naar Leningrad, waar ik acht of negen concerten heb gegeven met een orkest van 21 mensen en een koor van acht zangers en zangeressen. Daarna ben ik doorgevlogen naar een paar plaatsen in het binnenland en uiteindelijk naar Kiev.

- Dat moet wel een tijdje in beslag genomen hebben?

E.W.: Een maand en drie dagen heb ik in de Sovjet-Unie verbleven.

- Dan heb je wellicht ook wel de tijd gehad om nog wat rond te neuzen?

E.W.: Ik zal u zeggen, wij hadden voortdurend een autobus, een taxi, een trein, een yacht en een vliegtuig tot onze beschikking. Gewoonlijk was het zo dat we twee shows per dag deden, ’s middags en ’s avonds, maar toch moesten we ’s morgens om tien uur paraat zijn, want dan reden we met de ganse groep, dus orkest en iedereen, naar de prachtige musea van in de tijd van de tsaar. Ik herinner me nog dat ik speciaal schoeisel moest aantrekken om op dat geweldige parket te lopen. In Leningrad heb ik verder de prachtigste schilderijen gezien die ik ooit in mijn leven heb gezien: werk van Rubens, Van Dijck, noem maar op. Ook ben ik ontvangen door de minister van cultuur in Kiev en daar hebben we allemaal een geschenk gekregen.

- Indrukwekkend. Maar terug naar de huidige realiteit. Ik heb wel wat moeite gehad om u te pakken te krijgen, want u doet nog steeds de markt. Ik vraag me dan ook af, is dat niet schadelijk voor uw stem? U moet toch in weer en wind de baan op?

E.W.: Schadelijk? Mijn stem is nog altijd precies als vroeger. Op die manier behoud ik juist de sterkte van mijn stem. Anderen doen dat door aan sport te doen zo, maar dit is mijn sport.

- Alvast veel succes, want – tussen ons – het Sportpaleis vullen…

E.W.: Ach, ik ben gewoon van grote shows te maken, overal in België heb ik bomvolle zalen. Ik kan alleen beloven dat ik mijn best zal doen en een prachtige show zal laten zien.

* * *

Net als Kuifje ging Eddy Wally naar Amerika en naar Rusland, maar hij kwam er wel met heel andere denkbeelden uit terug. Als Kuifje een padvinder is in een wereld waarin Helden en Boosdoeners heel duidelijk herkenbaar zijn, dan heeft Eddy Wally zijn pad reeds gevonden in “Le meilleur des mondes possibles”. Een wereld bevolkt met allemaal “lieve mensen”, rode rozen en witte duiven, waarin Eddy zelf zich in alle nederigheid “prins” kan noemen, zoals de kaft van het boek “Ik, Eddy Wally”, reeds getuigt.
De legende wil dat Eddy Wally dit boek aan journalist Piet Wollaert van “Het Volk” heeft gedicteerd. Even nederig als Wally zelf schrijft Wollaert immers dat hij het boek “Enkel hier en daar voor consumptie (heeft) aangepast”. Dat belet echter niet dat er constructies in voorkomen zoals: “Ik heb daar in de Nieuwe Wereld in 1973 begonnen met zeven optredens”.
Toch heb ik de indruk dat Wollaert van twee walletjes (Wallytjes?) wil eten. Enerzijds zal zijn geëxalteerde stijl zeker de E.W.-fans aanspreken, maar anderzijds wordt er mijns inziens subtiel met hem de draak gestoken, zoals de “per ongeluk” verkeerd geplaatste legende (“Even ontspannen met Zwarte Lola” bij een bedscène) of de passage over het wijwater uit Lourdes dat hij meeneemt naar Moskou.
Zelf wilde ik ook wel eens weten of Eddy Wally naast wijwater ook wel eens een boek meenam op reis. Meer nog: wat was het eerste boek dat hem is bijgebleven? We kregen echter niet Eddy maar Marina Wally aan het lijntje: “Nee, mijn vader is niet thuis, maar kan ik niet op uw vraag antwoorden, ik ben tenslotte toch ook zangeres?” drong ze aan. En, verdomd, ze had nog gelijk ook. Dus mocht ze mij haar geheime fantasieën vertellen: “Ik lees graag Mijn geheim,” fluisterde ze me toe. “En als kind Jommeke of Suske en Wiske. Dat lees ik trouwens nu nog altijd graag.”
En zo zie je maar weer: alle groten der aarde hebben mij hun diepste zieleroerselen toevertrouwd. Eat your heart out, Serge Simonart!

Ronny De Schepper