Deze namiddag kunt u om tien vóór één op Vijf TV kijken naar “Legal Eagles”, een heerlijke combinatie van romantische komedie en thriller, met in de hoofdrollen Robert Redford en Debra Winger.

Op aandringen van zijn vrouw heeft Redford destijds omdat hij werkloos was nog willen meedoen aan de televisiequiz “Twenty-One” (om dezelfde reden ben ik ooit nog eens in een filmquiz van Pierre Platteau beland), maar hij mocht niet omdat hij een acteur was en de makers waren bang dat de mensen dan inderdaad zouden denken dat het doorstoken kaart was, dat het “geacteerd” werd. “Twenty-One” ging daarbij het verst. Hun kandidaten werden werkelijk “gecast” alsof het acteurs waren. Stemple (de rol van John Turturro), de man die het allemaal aan het rollen bracht, speelde trouwens oorspronkelijk het spelletje goed mee. Hij moest van hen een ex-marinier spelen en dat deed-ie ook, al was hij nooit bij de mariniers geweest. Ook het feit dat hij zo “dull” was, was gewild.
“Twenty-One” was overigens niet de eerste quiz waarbij de kandidaten de vragen op voorhand (nl.tijdens de repetities) kregen. Een zekere dominee Jackson had dit trouwens reeds in de media proberen aankaarten. Die waren echter niet geïnteresseerd. Met het geval van Charles Van Doren (rol van Ralph Fiennes) lag dat natuurlijk anders, omdat hij echt tot een mediafiguur was uitgegroeid. Daar hadden de media zelf toe bijgedragen, omdat ze hem tot een voorbeeld voor de jeugd wilden promoveren in tegenstelling tot die nietsnut van een Elvis Presley die op dat moment (1958) zozeer in de belangstelling stond. Toch stortte de pers zich niet onmiddellijk op de onthullingen van Stemple (die uiteindelijk de beledigingen niet langer kon slikken). Dat gebeurde pas na het Dotto-schandaal, een andere quiz, waarbij een reserve-kandidaat in de coulissen het notaboekje van een deelnemer vond, met daarin alle vragen die hem zouden worden gesteld. Tot hun verdediging dient trouwens gezegd dat “Twenty-One” het oorspronkelijk zelfs eerlijk probeerde te spelen, maar hun eerste aflevering werd zo’n immense flop (met twee kandidaten die beiden op nul eindigden) dat ze ook maar hun toevlucht namen tot het bekende truukje. Dat hield bovendien ook in dat de kandidaten niet zoveel wonnen als op televisie te zien was, precies omdat het afgesproken spel was.