De Kreuners bestaan dertig jaar. En bijna in de originele samenstelling. Zanger Walter Grootaers bepaalt natuurlijk grotendeels het gezicht van de groep, maar de gitaristen Erik Wauters en de stilaan letterlijk “incontournable” Jan Van Eyken doen dat toch bijna evenzeer. Zelfs Ben Crabbé, die ook al lang bij de groep zit, heeft mede door zijn bekend televisiegezicht de oorspronkelijke drummer doen vergeten. Alleen Berre Bergen ontbreekt helaas door ziekte. Maar er is voor een goede vervanger gezorgd: Axl Peleman. Een en ander moest natuurlijk worden gevierd met een interview in Humo (van 29/4/2008). Erik Wauters stelt daarin terecht: “Hoeveel optredens hadden The Pebbles indertijd? Tien per jaar? Om in Vlaanderen veel te kunnen spelen, móést je in het Nederlands zingen. Wij gelden mee in de slipstream van Raymond, die de kleinkunst had geëlektriseerd.” Waarop Jan Van Eyken “corrigeert”: “En van Verminnen, die ik toch meer rock vond dan Raymond.” Qué?

Dat de doorbraak van Vlaamse groepen in het Noorden te danken is aan Urbanus, die hiervoor de wegbereider is geweest, zoals door sommigen wordt geopperd, wordt o.m. door Walter Grootaers sterk betwijfeld. Integendeel zelfs. Toen De Kreuners voor het eerst een zekere bekendheid mochten genieten, deden zij ook reeds enige Nederlandse zalen aan. Zonder succes overigens. Het publiek was niet geïnteresseerd. Tot Grootaers het op z’n heupen kreeg, zijn haar verfde, gekke kleren aantrok en op het podium uit zijn nek begon te lullen. En kijk, nu was er wél belangstelling. Zo’n domme Belg, dat is toch om te lachen, nietwaar? Onnodig te zeggen dat Grootaers dit soort optredens tot één baaldag heeft beperkt.
Anderzijds blijft Walter Grootaers beweren dat teksten belangrijk zijn. Ze vereenvoudigen immers de identificatie tussen zaal en zanger. Verstaat men de teksten niet op het moment dat ze worden uitgevoerd, men kent ze dan toch reeds van op de plaat, zoals Koen Wauters herhaaldelijk laat demonstreren.
Aan Clouseau hebben De Kreuners trouwens heel wat meer te danken en dat geven ze ook grif toe. Toen ze “Ik wil je” opnamen b.v., vonden ze het wel een prachtig nummer, maar ze waren er bijna zeker van dat het een commerciële flop zou worden. Reden: de gitaar klonk veel te “heavy”. Maar dan kwam “Dansen” van Clouseau en plotseling bleek het VTM-publiek ook rijp voor hardere dansnummers.
Walter Grootaers was in de jaren tachtig reeds het onderwerp van een hoorspel van Peter Cnop, “Altijd Alaska”, geschreven voor de toenmalige BRT1-radio. Het onderwerp zeg ik, maar toch ook weer niet. De figuur van Walter Grootaers is eerder exemplarisch voor “een” of “de” Vlaamse rockmuzikant. Nergens in het hoorspel wordt overigens zijn naam vermeld of die van zijn groep. Peter Cnop heeft eerder naar een antwoord gezocht (of beter gezegd: vragen opgeworpen) in verband met het hoe en het waarom: “Waarom iemand de niet geringe risico’s wil lopen de veilige bescherming van het anonieme bestaan op te geven om zich prijs te geven aan de openbaarheid, dat bijvoorbeeld. Natuurlijk, het is geen vraag die zich tot het rockmidden beperkt, maar het antwoord ligt allicht anders, dichter bij de kilte die te hard tentoongespreide emoties bij een rockmuzikant kan achterhalen. ‘Altijd Alaska’ heet dat in een lied van de populaire Vlaamse rockgroep, de Kreuners. Daardoor ligt de motivatie van een rockzanger allicht een stuk dichter bij de misschien wat eenvoudig opgebouwde verwachtingen van de sportbeoefenaar dan bij de naar buiten degelijk intellectueel gefundeerde gedachtenconstructies van zeg maar beeldende kunstenaars. Een wielrenner kan echter maar enkele emoties, zoals geldingsdrang bijvoorbeeld, kwijt door ze om te zetten in energie. Rock daarentegen biedt de mogelijkheid om een hele waaier van emoties bijna onversneden door te geven in de muziek. Dit slag rock lijkt daarom ook meer te zijn dan dansmuziek, al kan het daar wel uiterlijke kenmerken van vertonen. In de Verenigde Staten en Engeland bestaat het sinds het eind van de jaren zestig, in andere landen is het om diverse cultureel-economische redenen pas enkele jaren geleden op gang gekomen. Een essentiële voorwaarde is namelijk dat de muziek en de teksten zoniet landsgebonden moeten zijn, dan toch een verwantschap moeten hebben met de gemeenschap waarin ze ontstaan. Na enig wikken en wegen, bleek de Lierse rockgroep de Kreuners zich hier het best voor te lenen. Ze zingen in het Nederlands, hun teksten wekken de indruk nogal verbonden te zijn met hun persoonlijkheid, de muziek is gevarieerd genoeg om te blijven boeien. Daarenboven konden oude demo-opnamen gebruikt, zodat er met beperkte productionele middelen toch enige evolutie kon geëvoceerd worden. Nochtans is dit niet in de eerste plaats een document rond de muziek van de Kreuners geworden, maar een dramatische reconstructie van lief en leed van een Vlaamse rockzanger.”
Alleszins zal zanger Walter Grootaers de geschiedenis ingaan als de eerste rockvedette waaraan een “standpunt” van de r.v. werd gewijd. Dat was dan naar aanleiding van de jongerenmars voor werk die te Brussel begon en eindigde op het Rogierplein, waar op het “historische” podium van Rock Werchter onder andere de Marokkaanse groep Nour El Shahad, de Internationale Nieuwe Scène, Philippe Anciaux, GAM en Vuile Mong optraden. Het zwaardere werk kwam nà de manifestatie aan beurt met Scooter, Seven Roots, The Red and Black Power Blues Band en Toy.
Alhoewel dit programma zeer aanlokkelijk overkomt, waren diegenen die een super-jam-session verwachtten tussen de groep van Johan Verminnen, de Centimeters en de Kreuners wel een beetje ontgoocheld. Jammer, zult u zeggen, maar wie verwacht er nu in godsnaam zoiets? Wel, de trotse bezitters van de single “Geef me werk”/”Du travail” die speciaal ter gelegenheid van deze mars was uitgebracht waarschijnlijk. Want inderdaad deze single is tot stand gekomen via deze toch wel verwonderlijke (maar zeer verheugende!) samenwerking. Walter Grootaers van de Kreuners neemt immers de zang voor zijn rekening terwijl Raymond van het Groenewoud en Johan Verminnen respectievelijk voor de Nederlandse en de Franse tekst tekenen en Jean Blaute voor de muziek en de productie.
Op de plaat wordt Grootaers bijgestaan door Mich Verbelen (bas), Stoy Stoffelen (drums), Eric Melaerts (gitaar) en Jean Blaute (toetsen). Helaas heeft deze supercombinatie geen meesterwerk afgeleverd, maar de historische samenwerking, het goede doel en het meezing-refrein maken van deze single toch wel een cultproduct.
Later ging Grootaers in de (lokale) politiek voor de VLD. Voor sommigen was dit een verrassing. Was Grootaers oorspronkelijk niet als links knaapje gepromoot? Jazeker, maar dat had allicht meer te maken met zijn broer/manager die voorheen bij het ABVV te werk gesteld was. Grootaers zelf b.v. verklaarde reeds in de jaren tachtig aan Dirk Dauw in Het Nieuwsblad “dat rock’n'roll in wezen een toonbeeld van vrije economie is en (…) dat de politisering ervan (die onvermijdelijk met subsidiëring gepaard gaat) moet worden vermeden.”
Het dieptepunt in de televisiecarrière van Grootaers kwam er op het eind van 1998 toen zijn nieuwjaarsshow “Walter gaat het zeggen” door de VRT werd afgevoerd wegens “te plat”. Onder andere Ben Crabbé (op dat moment zelf bij de VRT aan de slag in “Nieuwe Maandag” en gehuwd met presentatrice Andrea Croonenberghs) werd een aantal keren onheus onderuit gehaald. Alhoewel met een beschuldigende vinger naar de tekstschrijvers werd verwezen, kan men er toch niet onderuit dat deze tekstschrijvers wellicht opzettelijk hebben ingespeeld op de vete die tussen de twee ex-Kreuners is ontstaan nadat Crabbé weigerde aan een Kreuners-reünie mee te werken als gitarist Berre Bergen niet werd geweerd. En ik die dacht dat Berre later deel uitmaakte van het team rond het populaire spelprogramma “Blokken”, dat nu al een eeuwigheid door Ben Crabbé wordt gepresenteerd? Of is op die manier juist de vete bijgelegd?