De reeks TV-films geïnspireerd door het werk van Guy de Maupassant op Frankrijk 2 is nog maar pas afgelopen of La Une neemt de scepter over, maar dan in de namiddag. Afternoon tea met iets typisch Frans als Maupassant? Moet kunnen. En zo krijgen we dus ook hier twee tv-films te zien, telkens gebaseerd op één van zijn kortverhalen. Zo is er om tien voor drie “Histoire d’une fille de ferme”, gevolgd door om vier uur door “La parure”.

Toen Gustave Flaubert zijn intrek had genomen in Normandië, werd hij daar de mentor van Guy de Maupassant, die op dat moment nog (o.a.toneelstukken) schreef onder het pseudoniem Joseph Prunier. Als de Maupassant (op voorspraak van Flaubert, maar toch tegen zijn zin) tewerkgesteld wordt in Parijs, vindt hij er soelaas in de “schunnige roeiersclub” van de Goncourts, Zola, Toergenjev en anderen. Hij levert er sportieve prestaties in meerdere betekenissen van het woord, zodat hij uiteindelijk met syfilis wordt opgezadeld. Dat drukt hem echter niet te neer, wel dat de anderen hem stilaan niet langer als “een beloftevolle schrijver”, maar als “een mislukte auteur” beginnen zien.
Daarin komt echter verandering als hij in 1880 naar Normandië terugkeert om er “Boule de suif” te schrijven. Dit kortverhaal gaat over een reisgezelschap dat door een Duitse patrouille (tijdens de Frans-Duitse oorlog) wordt tegengehouden en pas zal worden vrijgelaten als één van de dames de soldaten ter wille is. Aangezien er ook een prostituée bij het gezelschap is, wordt deze door de medereizigers min of meer gedwongen zich aan te bieden. Naderhand wordt ze daarvoor wel op de hak genomen. Met deze metafoor voor de hypocrisie van de Franse bourgeoisie wordt de Maupassant (terecht) als de nieuwe Zola binnengehaald.
Tegelijk begint echter ook de syfilis zijn werk te doen. De Maupassant schrijft koortsachtig nog een heel oeuvre bij elkaar, maar kan zijn lot uiteindelijk niet ontlopen. Ook al doet hij op de nieuwjaarsnacht van 1892 nog een poging om er zelf een eind aan te maken (door zich de keel over te snijden), toch zal het nog tot 6 juli 1893 duren vooraleer hij zal “mogen” sterven. Die achttien maanden daartussen brengt hij door in het krankzinnigengesticht van Passy, op handen en voeten zijn uitwerpselen opetend en uitbrakend dat hij Christus is.