Op vrijdag 28 maart om 21 uur treden Hannelore Muyllaert en pianist Pieter Smout op in Bar Deco in de Sint-Pietersnieuwstraat. Alhoewel zij dit doen binnen het kader van de Gentse jazz-zesdaagse brengen zij toch vooral werk van Edith Piaf, Boris Vian, Jacques Brel, Léo Ferré en Serge Lama.

Hannelore Muyllaert (°1975) kroop ooit in de huid van Marlene Dietrich voor een productie van Salonensemble Grupetto, maar op donderdag 4 oktober is ze te gast in De Rode Pomp voor een programma met Duitse cabaretliederen uit de jaren dertig. Deze liederen, vaak op muziek van Kurt Weill of Hans Eisler, worden uitgevoerd met als begeleiders Sandra Lammens op piano en Roel Smedts op trombone.

Alhoewel Hannelore een wat men noemt “klassieke” opleiding heeft genoten, wil ze duidelijk ook buiten het klassieke circuit haar weg zoeken. “Ik zong graag en toen opera-lerares Erika Pauwels dat merkte, heeft ze mij in die richting gestimuleerd. Ik heb daar zeker geen spijt van. Met een klassieke opleiding kan je alle kanten uit. Omgekeerd is dat niet het geval. Als je begint met jazz te zingen, kan je nadien niet meer overschakelen naar klassiek. En als ik afgestudeerd ben, zal ik op zijn minst een diploma om les te geven op zak hebben.”

“Ook al hoop ik dit niet te moeten gebruiken,” voegt ze er onmiddellijk aan toe, want ze wil wel degelijk vooral op de planken staan. Daarbij geniet het theatrale aspect van de muziek haar speciale voorkeur. Daarom heeft ze trouwens na de kandidaturen het Gentse conservatorium verlaten voor dat van Brussel, waar er volgens haar een bredere belangstelling bestaat voor muziektheater. “Ik wil jazz zingen, of cabaret, of volksmuziek. Zoiets als Patricia Beyssens bijvoorbeeld. Ik heb een tijdje geleden De zeven hoofdzonden in van Kurt Weill ingestudeerd. Heerlijk was dat. Zelf verkies ik de versie van Marianne Faithfull boven die van Ute Lemper, dat zegt wel iets over mijn opvattingen over zingen, niet? Ik zing ook bij de groep Les Cerveaux Lents een mengeling van jazz en joodse klezmermuziek. In het klassieke genre ben ik gespecialiseerd in travestierollen. Mijn specialiteit is verliefde jongetjes spelen (lacht) zoals Cherubino in Le nozze di Figaro, maar dan krijg je al vlug altijd hetzelfde soort rollen toegeschoven. Dat wil ik niet. Ik wil mijn eigen liederen kiezen. De vleselijkheid van het zingen verschaft me immers een intens genot, iets wat ik mis in het gewone leven. Voor de meeste mensen bestaat het leven uit dezelfde dagelijkse routine: met de trein naar het werk en weer terug. Maar om het met een cliché te zeggen: er moet toch méér zijn dan dat?”

 

Ronny De Schepper