Een goede striptease bestaat niet meer

Vanavond op Vijf TV een reportage over “the noble art of striptease”. In “Leefwereld” introduceert Kristl Strubbe enkele vrouwen die een stripcursus volgen in Londen. En of dat nodig is heden ten dage! Een goede striptease bestààt immers niet meer. De titel van de uitzending (”Dirty Dancing voor beginners”) doet trouwens ook alweer het ergste vermoeden!

Christopher Hogwood komt naar Gent

De Engelsman Christopher Hogwood moet zowat de eerste zijn die ik heb leren kennen als de vertegenwoordiger van de “historische uitvoeringspraktijk“. Hij heeft vroeger zéker nog opgetreden voor het Festival van Vlaanderen. Ik heb hem zelf nog in Antwerpen gehoord bijvoorbeeld. Maar ik kan me niet herinneren dat hij ooit naar Gent is gekomen. Dat zal dan dit jaar eindelijk wel het geval zijn: op 22 september komt hij naar de Bijloke om er het mij onbekende orkest L’Arte dell’Arco te dirigeren. Op het programma staat “L’Estro Armonico” van Vivaldi, dus ik gok erop dat L’Arte dell’Arco zo één van de vele Italiaanse barokorkest is die zijn ontstaan na het succes van Il Giardino Armonico.

Summer of love

Na de hete lente van mei ‘68 is het nu de beurt aan de zomer van 1967 in een documentaire op Canvas om tien uur vanavond, de zogenaamde “summer of love”. Vorig jaar was dat dus precies veertig jaar geleden, maar toen moeten de programmatoren van Canvas nog buiten westen hebben gelegen. Nou goed, wat zegt het spreekwoord ook weer? “Beter laat dan…?” Nog later, precies!

Cyriel Buysse-biografie bekroond

Op 11 november 2007 werd op de Boekenbeurs “Het leven, niets dan het leven” voorgesteld, de biografie van Cyriel Buysse (1859-1932), zoals die tot stand kwam na twaalf jaar noeste arbeid van Joris van Parys (°1944), die eerder reeds de Gouden Uil had gekregen voor zijn Masereel-biografie. En nu is deze biografie dus bekroond met de prestigieuze ABN AMRO Bank Prijs voor Non-Fictie, goed voor 12.500 euro.
De leden van het Cyriel Buysse Genootschap hebben over al die jaren deze biografie zien groeien, aangezien Joris van Parys in elk jaarboek (de zogenaamde “Mededelingen”) wel kond deed van een of ander aspect van het leven van Buysse dat hij had blootgelegd.

Elisabethwedstrijd voor zang

Degenen die het bij het VRT te zeggen hebben, zijn toch wel een stelletje klootzakken. Geef nu toe: dat is nu al een paar jaar dat er steen en been wordt geklaagd dat Canvas niet langer de finale van de Elisabethwedstrijd uitzendt en vanaf dit jaar wordt hieraan tegemoet gekomen. Vanaf morgenavond worden de halve finales van de zangwedstrijd integraal uitgezonden… op Canvas+ !!! Dat betekent dus: enkel voor digitale kijkers. De VRT-bonzen redeneren natuurlijk dat de liefhebbers van klassieke muziek geld genoeg hebben om zich zo’n digitaal toestel aan te schaffen. En voor het grootste gedeelte hebben ze nog gelijk ook: het zullen niet de Eddy’s, de Nancy’s en de Femkes van deze wereld zijn die ernaar kijken, maar ikzelf mag dan geen Eddy zijn, ik bezit anderzijds ook niet het vermogen van een Marianne. (Geïnteresseerden in klassieke muziek zullen wel zeggen: wat is me dat hier allemaal, maar ja, zowel naar de Elisabethwedstrijd kijken als naar “Thuis” dat moet kunnen, hé! Dat is postmodern, haha!)

Willem Brakman overleden

Op 8 mei is de Haagse schrijver Willem Brakman (geboren op 13 juni 1922) overleden. Zijn voornaamste boek (denk ik) is “Het zwart uit de mond van Madame Bovary” uit 1974. Aangezien ik op dit moment “Flaubert’s Parrot” van Julian Barnes aan het lezen ben, zou ik eigenlijk wel graag eens gaan kijken hoe dat boek van Brakman nu precies gaat…

Nieuw werk van Julian Barnes

Er is zopas een nieuw werk verschenen van Julian Barnes. “Nothing to be Frightened of” is, zoals het op zijn eigen website staat, “an exploration of death, religion, and family”. Dit gezegd zijnde is mijn tekst over Barnes alweer helemaal gewijzigd. Toen ik onlangs “A son of the circus” van John Irving las, veranderde ik mijn tekst ook voortdurend tijdens het leesproces. Het was een dik boek en ik wou de eventuele lezer een indruk geven van hoe mijn stemming en mijn oordeel steeds weer wisselden. Het was een experiment, maar achteraf gezien vond ik het toch niet geslaagd. Je zou je dus kunnen afvragen waarom ik dit dan nu wéér doe? Wel, eigenlijk was dat helemaal niet mijn bedoeling. Maar ik had bij de aanvang van mijn lectuur een tekstje gemaakt op basis van wat er op de achterflap van de Nederlandse vertaling (Arbeiderspers 1992) van “Flaubert’s Parrot” stond, omdat ik ervan uitging dat dit toch min of meer een accurate neerslag zou vormen van waarover het boek ging. Dat blijkt tijdens de lezing echter helemaal niet zo te zijn en voortdurend ben ik dus verplicht van bij te sturen.

Afscheid van Marc Clémeur

Vanaf 2009 stapt Marc Clémeur op als intendant van de Vlaamse Opera. Hij wordt opgevolgd door de 34-jarige Zwitser Aviel Cahn. Voor het seizoen 2008-2009 neemt Clémeur nog het najaar voor zijn rekening met een herneming van Carsens “Turandot”, blijkbaar zijn lievelingsproductie, gevolgd door “The Rape of Lucretia” van Benjamin Britten en “Falstaff” van Verdi in een coproductie met de Opera van Straatsburg, de nieuwe thuisbasis van Clémeur. Cahn zelf begint met “Mazeppa” van Tsjaikovski, een opera die nog nooit eerder in België werd opgevoerd. Daarna herneemt hij de “Cosi fan tutte” van Guy Joosten, deze keer gedirigeerd door Attilio Cremonesi, een barokspecialist die in de toekomst een cyclus Venetiaanse opera’s zal komen leiden. Daarna is er “Samson et Dalilah” van Camille Saint-Saëns in een gezamenlijke regie van de Israëliër Omri Nitzan en de Palestijn Amir Nizar Zuabi. Als uitsmijter is er de scenische wereldcreatie van “Aquarius”, het muzikale testament van Karel Goeyvaerts. De regie is van Pierre Audi en er is een belangrijke plaats weggelegd voor de choreografie van Inbal Pinto.

Andy Garcia in “Blood money”

Vanavond om twintig over acht op Vitaya: de thriller “Blood money” van Jerry Schatzberg uit 1988 met in de hoofdrollen Andy Garcia, Ellen Barkin en Morgan Freeman. Omdat het op Vitaya is waarschijnlijk werd de film omgedoopt tot het kleurloze “Clinton and Nadine”.

Harrison Ford in “The Temple of Doom”

Zoals gezegd spelen alle televisiezenders met plezier de lakei van de filmmaatschappij die later deze maand de nieuwe “Indiana Jones”-film op de markt brengt. Ook de BBC, ooit toch een voorbeeld van integriteit. Zo is vanavond om negen uur Harrison Ford te zien in “The Temple of Doom” van Steven Spielberg.